W tym artykule:
Cel endosonografii
Wskazania do badania to:
- wątpliwości diagnostyczne, których nie rozwiała kolonoskopia ani panendoskopia górnego odcinka pokarmowego;
- dokładna diagnoza trzustki, wątroby, dróg żółciowych i przestrzeni zaotrzewnowej;
- wątpliwości diagnostyczne chorób powiązanych z układem trawiennym
- ocena zaawansowania stopnia choroby, którą stwierdzono uprzednio w badaniu fiberoskopowym.
Ultrasonografia transkawitalna jest badaniem niezwykle czułym. Dzięki małej średnicy sondy 1,2-3,4 mm pozwala na wykrycie zmian, których wielkość nie przekracza 1 mm, znajdujących się w odległości 8 mm od sondy. Endosonografia przewodu pokarmowego w połączeniu z biopsją igłową pozwala na diagnozowanie chorób układu pokarmowego z niespotykaną dotąd skutecznością. Pozwala nie tylko na bardzo dokładnie badanie wątroby (np. marskość wątroby) czy badanie trzustki, ale także na diagnostykę polipów przewodu pokarmowego i gruczołu krokowego. Skuteczność endosonografii ustępuje jedynie badaniu histopatologicznemu. Powikłania po endosonografii przypominają te, które występują po badaniu fiberoskowym, tj. przebicie przewodu pokarmowego (rzadko), zapalenie śródpiersia, nasilenie choroby niedokrwiennej serca.
Rodzaje i przygotowanie do ultrasonografii transkawitalnej
USG transkawitalnedzielimy na:
- badanie USG śródprzełykowe;
- USG śródżołądkowe;
- USG śródrektalne;
- ultrasonografia śródprzewodowa trzustki lub dróg żółciowych.
Przygotowanie do badania jest różne, w zależności od jego rodzaju:
- endosonografia górnego odcinka przewodu pokarmowego i ultrasonografia śródprzewodowa - należy być na czczo;
- endosonografia jelita grubego - spożywanie lekkich pokarmów oczyszczających jelita i przeprowadzenie lewatywy;
- badanie USG transrektalne - przeprowadzenie lewatywy, jak przy retroskopii.
Przebieg badania USG transkawitalnego
Lekarz znieczula gardło pacjenta, wstrzykując mu środek znieczulający miejscowo, po czym badany kładzie się w pozycji leżącej na lewym boku. Badanie można przeprowadzić także w pozycji siedzącej. Używany jest giętki przyrząd, tzw. fiberoskop, którego podstawowym elementem budowy jest włókno szklane. Kilkadziesiąt tysięcy włókien szklanych mających średnicę 15 - 20 mm tworzy światłowód. Światło z zasilacza przewodzone jest przez całą długość fiberoskopu do wnętrza oglądanego narządu, za pomocą jednej z wiązek włókien szklanych. Druga wiązka, odpowiednio uporządkowana, działa w przeciwną stronę, tzn. przesyła obraz z wnętrza badanego narządu poprzez okular do oka badającego lekarza. Wiązka ta zwana jest obrazowodem.
W momencie wprowadzania fiberoskopu przez gardło nie należy wstrzymywać oddechu. Umieszczona na końcu fiberoskopu głowica USG wprowadzana jest do przewodu pokarmowego poprzez ustnik, umieszczony pomiędzy zębami badającego. Ustnik powinien być trzymany w zębach aż do końca badania. Fala wysyłana przez głowicę odbija się od otaczających ją tkanek, jest zwrotnie odbierana i przetwarzana jak przy standardowym badaniu USG. Na kolorowym monitorze zostaje przedstawiony w powiększeniu obraz z wnętrza przewodu pokarmowego.
Wynik badania podawany jest w formie opisu, z dołączonymi zdjęciami USG.
Źródła
- Ultrasonografia przezodbytnicza w diagnostyce chorób proktologicznych
- Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0
- Socha J. Gastroenterologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1999, ISBN 83-200-2281-9
- Kokot F. (red.), Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3368-3
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
