Farmaceuci ostrzegają. Uważaj na te konkretne suplementy

Gdy przeglądamy półki z suplementami lub oglądamy materiały na ich temat w mediach społecznościowych, niemal zawsze pojawiają się na każdym kroku słowa "naturalny" i "medycyna naturalna". Eksperci medyczni apelują jednak o ostrożność i trzeźwe spojrzenie na te pojęcia.

Dr Stephanie Redmond, farmaceutka i edukatorka diabetologiczna, zwraca uwagę na powszechny błąd myślowy i utożsamianie określenia "naturalny" ze słowem "bezpieczny".

Doskonałym przykładem są dzikie grzyby – choć rosną w naturze, wiele z nich zawiera groźne toksyny. Osoby zażywające leki na receptę lub preparaty bez recepty muszą pamiętać, że suplementy mogą wchodzić z nimi w interakcje, które nie zawsze są neutralne dla naszego organizmu. Ryzyko to rośnie wraz z dawką: im wyższa porcja suplementu, tym większe prawdopodobieństwo działań niepożądanych.

Oczywiście suplementacja bywa konieczna – jak choćby przyjmowanie żelaza przy anemii czy wapnia przy stwierdzonych niedoborach. Zanim jednak zaczniemy zażywać jakikolwiek preparat, trzeba się skonsultować z lekarzem lub farmaceutą. Eksperci zwracają dziś szczególną uwagę na dwa popularne składniki: wapń oraz biotynę (witaminę B7).

Wapń to z punktu widzenia chemii dwuwartościowy kation, który w przewodzie pokarmowym wiąże się z niektórymi lekami w procesie zwanym chelatacją. W efekcie zażywany lek wchłania się wolniej lub w znacznie mniejszej ilości, co bezpośrednio obniża skuteczność terapii. Choć sięgamy po wapń, by chronić kości łagodzić objawy zgagi czy leczyć tężyczkę, musimy pamiętać, że organizm nie wytwarza go samoczynnie i wymaga dostarczania z zewnątrz.

Z kolei biotyna, znana również jako witamina B7 lub H, rzadko wchodzi w bezpośrednie reakcje metaboliczne z samymi lekami. Jest powszechnie reklamowana jako środek na poprawę kondycji włosów, skóry i paznokci, choć dowody naukowe potwierdzające jej skuteczność u osób bez wykazanego niedoboru są znikome. Jej niekontrolowane przyjmowanie może prowadzić do poważnych błędów diagnostycznych i w konsekwencji – negatywnie wpływać na proces leczenia. Wysokie dawki biotyny mogą sztucznie zawyżać poziom wolnej tyroksyny i zaniżać poziom TSH, dając fałszywy obraz nadczynności tarczycy (lub choroby Gravesa-Basedowa). Biotyna potrafi też sztucznie zaniżyć poziom troponin, co stwarza śmiertelne ryzyko przeoczenia świeżego zawału mięśnia sercowego.

Eksperci wyróżniają trzy kluczowe grupy leków, w przypadku których przyjmowanie wapnia wymaga szczególnej uwagi.

• Przede wszystkim dotyczy to hormonów tarczycy, takich jak lewotyroksyna, ponieważ wapń wiąże ten lek w żołądku i jelitach, uniemożliwiając jego prawidłowe wchłonięcie.
• Podobne zjawisko występuje przy bisfosfonianach stosowanych w leczeniu osteoporozy (np. alendronianie czy risedronianie), które przyjmowane jednocześnie z wapniem prawie całkowicie tracą swoją przyswajalność.
• Trzecią grupą są leki moczopędne z grupy tiazydów, takie jak hydrochlorotiazyd, indapamid czy chlortalidon. Tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia przez nerki, więc ich równoczesne stosowanie z wysokimi dawkami tego minerału stwarza ryzyko rozwoju niebezpiecznej dla zdrowia hiperkalcemii, czyli nadmiernego stężenia wapnia we krwi.

Źródło: Parade.com