Film łzowy

Powierzchnia gałki ocznej nieustannie pokryta jest cienką warstwą płynu zwaną filmem łzowym. Jego unikatowy skład chemiczny umożliwia utrzymanie się na powierzchni gałki ocznej i zapobiega zbyt szybkiemu odparowaniu. Pełni on szereg ważnych dla oka funkcji, począwszy od nawilżania spojówki i rogówki, a skończywszy na udziale w regulacji ostrości widzenia. Zaburzenia filmu łzowego prowadzą do wystąpienia nieprzyjemnych objawów zespołu suchego oka (tzw. suche oko).

1. Rola filmu łzowego

Najważniejszą rolą filmu łzowego jest nawilżanie i odżywianie powierzchni oka, zapobiega w ten sposób uszkodzeniom rogówki. Film łzowy pełni rolę poślizgu, umożliwiając swobodne ruchy powiek. Substancje chemiczne zawarte we łzach wykazują działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne, chroniąc oko przed infekcjami. Poza tym film łzowy jest istotny w regulacji ostrości wzroku. Powierzchnia filmu łzowego granicząca z powietrzem posiada największą w całym układzie optycznym oka moc łamiącą promienie świetlne. Wynosi ona około 60 dioptrii. Bierze on udział w skupianiu promieni świetlnych na siatkówce, co warunkuje ostre widzenie. Dlatego nawet niewielkie zaburzenia ciągłości filmu łzowego mogą mieć wpływ na pogorszenie się ostrości wzroku.

Zobacz film: "Choroby serca najczęstszą przyczyną zgonów Polaków"

Film łzowy chroni oko przed wysychaniem oraz zaopatruje rogówkę w tlen – funkcja optyczna. Zabezpiecza również oko przed zakażeniem, ponieważ zawiera substancje bakteriobójcze, m.in. lizozym, laktoferrynę i immunoglobulinę IgA, oraz spłukuje drobne zanieczyszczenia znajdujące się na powierzchni rogówki. Struktura filmu łzowego nie jest jednolita – składa się z 3 warstw: zewnętrzna lipidowa zawiera tłuszcze, które zapobiegają wysychaniu rogówki; środkowa warstwa wodnista oczyszcza powierzchnię rogówki i spojówki przez odprowadzanie drobnych ciał obcych i produktów przemiany materii oraz odpowiada za doprowadzanie tlenu do rogówki; warstwa wewnętrzna mucynowa gwarantuje odpowiednie utrzymywanie się filmu łzowego na rogówce.

2. Skład filmu łzowego

Ciecz łzowa wydzielana jest w ilości 1,5-2 ml na dobę. Łzy uwalniane są do worka spojówkowego i łagodnie rozprowadzane po powierzchni oka przez mruganie. Uwalnianie łez odbywa się przeciętnie co 5-12 sekund. Łzy zbierane są przez punkty łzowe, a następnie odprowadzane poprzez kanaliki łzowe, woreczek łzowy i przewód nosowo-łzowy do jamy nosowej.

Film łzowy składa się z trzech warstw: warstwy tłuszczowej, warstwy wodnej i warstwy śluzowej. Warstwa śluzowa zawiera duże ilości mucyny i wytwarzana jest w komórkach kubkowatych spojówki. Wygładza ona powierzchnię rogówki i umożliwia łatwiejsze rozprowadzenie warstwy wodnej po powierzchni oka. Warstwa śluzowa umożliwia przyleganie cząsteczek wody do powierzchni rogówki. Warstwa wodna stanowi podstawowy pod względem ilościowym składnik łez. Zawiera 98% wody i jest główną środkową warstwą filmu łzowego. Wytwarzana jest przez gruczoły łzowe. Nawilża ona powierzchnię rogówki, dostarcza jej tlen i składniki odżywcze oraz spłukuje i dezynfekuje powierzchnię oka. Warstwa tłuszczowa jest warstwą zewnętrzną, wytwarzaną przez gruczoły łojowe Meiboma znajdujące się w powiekach i gruczoły Zeissa znajdujące się na brzegach powiek. Jej podstawowym zadaniem jest ochrona leżącej pod nią powłoczki wodnej przed odparowaniem. Ponadto stanowi ochronę przed infekcjami, zapewnia stabilność filmu łzowego oraz umożliwia poślizg podczas ruchów powiek.

3. Zaburzenia filmu łzowego

Najczęstszą przyczynę nieprawidłowej czynności filmu łzowego stanowią zaburzenia w zakresie warstwy wodnej. Zmniejszanie wydzielania łez najczęściej związane jest z autoimmunologicznym procesem zaniku gruczołów łzowych, który występuje u ludzi starszych. Do częstych przyczyn należy przyjmowanie niektórych leków, np. alfa- i beta- blokery stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, leki przeciwdepresyjne, leki antyarytmiczne, leki przeciwparkinsonowskie, leki przeciwhistaminowe, leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej oraz leki stosowane miejscowo do oka mające na celu zmniejszyć przekrwienie. Rzadziej uszkodzenie gruczołów spowodowane jest chorobami tkanki łącznej, sarkoidozą, wrodzonymi zespołami braku gruczołu łzowego lub guzami oczodołu. Zaburzenia warstwy wodnej filmu łzowego występują również u osób, które noszą soczewki kontaktowe lub przebyły zabieg laserowej korekcji wzroku. W tych przypadkach przyczyną zmniejszenia wydzielania łez jest uszkodzenie czucia rogówkowego, które na zasadzie odruchu pobudza wydzielanie łez.

Zaburzenia w warstwie śluzowej powstają w wyniku zmniejszenia ilości mucyny w filmie łzowym, przy prawidłowym wydzielaniu płynu łzowego. Powoduje to niestabilność filmu łzowego, który bardzo szybko ulega przerwaniu. Ten rodzaj zaburzenia wywołany jest najczęściej brakiem witaminy A, co powoduje uszkodzenie komórek kubkowych.

Chorobami, które upośledzają wydzielanie mucyny przez zniszczenie komórek kubkowych są jaglica, zespół Stevensa-Johnsona, przewlekłe zapalenie spojówek, rumień wielopostaciowy, uszkodzenia chemiczne oraz termiczne.

Zaburzenia w warstwie tłuszczowej spowodowane są dysfunkcją gruczołów Meiboma. Częstą przyczyną jest przewlekły stan zapalny brzegów powiek lub gruczołów Meiboma wywołany infekcją bakteryjną. Enzymy lipazy wydzielane przez bakterie powodują rozkład lipidów, co wywołuje zwiększenie ilości kwasów tłuszczowych, które mogą przerywać ciągłość filmu łzowego i uszkadzać toksycznie nabłonek rogówki. Nadmierna ilość lipidów powoduje pienienie się łez.

4. Leczenie zaburzeń filmu łzowego

Leczenie przyczynowe zaburzeń filmu łzowego jest nierzadko trudne, dlatego najczęściej stosuje się leczenie objawowe. W przypadku zaburzeń warstwy wodnej filmu łzowego powszechnie stosuje się preparaty sztucznych łez. Mają one na celu zapewnienie niezbędnego nawilżenia powierzchni oka. Preparaty te składają się głównie z wody z dodatkiem substancji zwiększającej lepkość. Na rynku dostępny jest szereg preparatów zastępujących łzy. Różnią się zawartością, rodzajem środków konserwujących oraz odczynem pH. Wadą tych leków jest krótki okres działania i konieczność ich aplikacji nawet co godzinę. W przypadku zaburzeń warstwy tłuszczowej można zastosować spray liposomalny. Poprawia on nawilżenie powierzchni powiek i oczu, a także stabilizuje warstwę lipidową filmu łzowego. Jest on bardzo łatwy w użyciu, rozpyla się go na zamknięte oczy z odległości około 10 centymetrów. Następnie kilkoma mrugnięciami preparat zostaje rozprowadzony po powierzchni oka. Spray liposomalny należy stosować 3-4 razy dziennie.

spis treści
rozwiń

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!