Rumianek genialnie działa w wielu sytuacjach. Zastosowania, o których mało kto wie

Działanie rumianku wynika z jego składu chemicznego, który jest znacznie bogatszy, niż sugeruje delikatny zapach i łagodny smak. Kwiaty rumianku zawierają m.in.

• olejki eteryczne (m.in. chamazulen i bisabolol) - wykazują silne działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i łagodzące podrażnienia;
• flawonoidy (głównie apigenina) - oddziałujące na układ nerwowy oraz procesy zapalne;
• kumaryny - wspomagają działanie przeciwzapalne i mogą wpływać na rozszerzenie naczyń krwionośnych;
• śluzy roślinne - działają powlekająco i osłonowo, co jest kluczowe przy łagodzeniu zgagi, nadżerek czy stanów zapalnych jamy ustnej i gardła;
• kwasy fenolowe - naturalne antyoksydanty, które chronią komórki przed stresem oksydacyjnym;
• sole mineralne (m.in. potas, mangan) - wspomagają gospodarkę elektrolitową organizmu;
• witaminy - śladowe ilości witaminy C oraz witamin z grupy B (m.in. cholina), które uzupełniają prozdrowotny profil naparu.

Taka rozszerzona kombinacja substancji powoduje, że rumianek może wpływać na różne układy organizmu, mimo że jego działanie jest łagodne i rozwija się z czasem.

Działanie rumianku na układ nerwowy wiąże się głównie z obecnością apigeniny, czyli flawonoidu oddziałującego na receptory GABA odpowiedzialne za regulację napięcia nerwowego. Działa na zasadzie wyciszenia, ale w sposób delikatny i bez poczucia przytłumienia.

Często stosowanie rumianku przekłada się na uczucie odprężenia, łatwiejsze zasypianie oraz mniejszą wrażliwość na sytuacje stresowe. Takie działanie nie ma formy natychmiastowej i zwykle staje się zauważalne przy regularnym stosowaniu. Warto podkreślić, że rumianek nie działa jak lek przeciwlękowy i nie zastępuje terapii, ale może wspierać naturalne procesy uspokajania organizmu, tym bardziej w okresach zwiększonego napięcia.

Rumiankowi przypisuje się również zdolności łagodzące, dlatego wiele osób sięga po niego przy zmęczeniu wzroku, pieczeniu oraz zaczerwienieniu. Napar z rumianku stosuje się czasem w formie okładów na zamknięte powieki, głównie gdy oczy są wycieńczone po długiej pracy przed ekranem, w suchym powietrzu lub przy zbyt rzadkim mruganiu.

Takie skojarzenia są wynikiem tego, że rumianek zawiera m.in. bisabolol oraz flawonoidy, czyli związki przynoszące ulgę przy podrażnieniu. Trzeba jednak zaznaczyć, że w przypadku okolic oczu dowody na skuteczność domowych okładów są ograniczone. Niezależnie od tego, jakie naturalne zabiegi się stosuje, najważniejsza jest zawsze kwestia bezpieczeństwa.

Napar nie jest jałowy, więc nawet przy dokładnym odcedzeniu oraz użyciu czystych, jednorazowych wacików może dojść do podrażnienia albo reakcji alergicznej. Przy takiej formie zastosowania warto zachować ostrożność i przerwać, jeśli pojawi się szczypanie, narastające zaczerwienienie lub pogorszenie komfortu.

Jama ustna i gardło to obszary, w których rumianek się rzadziej pokazuje, choć jego właściwości mogą mieć tam solidne zastosowanie. Napary z rumianku są stosowane do płukania przy podrażnieniach śluzówki, aftach oraz drobnych stanach zapalnych dziąseł.

Takie zastosowanie wynika z obecności związków łagodzących i przeciwzapalnych, które oddziałują bezpośrednio na śluzówkę jamy ustnej i gardła. Rumianek można też znaleźć w składach płynów do płukania jamy ustnej oraz preparatów do pielęgnacji gardła. Znalazł się tam głównie po to, by wspierać właśnie komfort śluzówek.

Wpływ rumianku na układ pokarmowy wynika z jego działania rozkurczowego i łagodzącego, które jest w stanie zmniejszać napięcie mięśni gładkich żołądka i jelit. Napary z rumianku są tradycyjnie stosowane przy uczuciu pełności, wzdęciach oraz lekkich dolegliwościach trawiennych.

Rumianek stosuje się również wtedy, gdy problem dotyczy miejscowych stanów zapalnych przewodu pokarmowego. Ma to miejsce ze względu na obecność związków ograniczających podrażnienie błony śluzowej. Przez takie połączenie jego działanie skupia się na miejscu problemu, a nie rozchodzi się po całym organizmie. Właśnie dlatego wykorzystuje się go przy przejściowych dolegliwościach trawiennych.

Rumianek sprawdza się przy pielęgnacji skóry wrażliwej i problematycznej. Chodzi głównie o pojawiającą się skłonność do zaczerwienień, pieczenia lub uczucia ściągnięcia. Napar lub hydrolat rumiankowy stosowany po oczyszczaniu skóry słynie ze swojego działania kojącego i wsparcia komfortu naskórka.

Takie zastosowanie nie jest przypadkowe, ponieważ jest to zasługa obecności związków z właściwościami łagodzącymi i przeciwzapalnymi, które mogą zmniejszać reaktywność skóry. Jednocześnie warto pamiętać, że rumianek należy do roślin z rodziny astrowatych, dlatego u osób podatnych na alergie skórne zalecana jest próba tolerancji przed stosowaniem.

Rumianek nie zawsze jest dobrym wyborem, mimo że uchodzi za łagodny i bezpieczny. U części osób może wywoływać reakcje alergiczne, tym bardziej przy nadwrażliwości na rośliny z rodziny astrowatych. Objawy mogą obejmować:

• podrażnienie skóry,
• pieczenie oczu,
• nasilenie dolegliwości ze strony błon śluzowych.

Ostrożność zaleca się również przy częstym i długotrwałym stosowaniu w okolicach wrażliwych. Rumianek jak każde inne zioło należy traktować w formie uzupełnienia, a nie podstawy pielęgnacji lub wsparcia zdrowia.

Rumianek ma znacznie szersze zastosowanie, niż sugeruje jego prosty wizerunek, ale najlepiej odnajduje się wtedy, gdy jest używany z podstawową wiedzą i rozsądkiem. Może wspierać komfort w różnych obszarach, pod warunkiem że uwzględnia się jego możliwości oraz ograniczenia. Takie podejście daje szansę na wykorzystanie rumianku w sposób dopasowany do potrzeb organizmu i rzeczywistego działania tej rośliny.

Źródło: * https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0006295200002641

Źródła

1. NaukaJedzenia.pl