Rupafin - wskazania, działanie, skład, dawkowanie, skutki uboczne

Rupafin to lek przeciwhistaminowy o właściwościach przeciwalergicznych, dostępny wyłącznie na receptę, jego międzynarodowa nazwa to Rupatadinum.

Zwykle preparat jest stosowany w celu złagodzenia objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, czyli kichania, wodnistej wydzieliny, a także świądu nosa i oczu.

Pozostałym wskazaniem do zażycia leku Rupafin są objawy pokrzywki, takie jak miejscowe zaczerwienie, swędzenie i obrzęk skóry.

Produkt leczniczy Rupafin dostępny jest w dwóch postaciach. Pierwsza to okrągłe tabletki pakowane po 3, 7, 10, 15, 20, 30, 50 lub 100. Druga forma to żółty syrop o pojemności 120 ml z dołączoną doustną strzykawką ułatwiającą odmierzanie leku.

Rupafin to lek, który łagodzi objawy pokrzywki oraz alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Może być stosowany przez osoby dorosłe i dzieci od 2. roku życia.

Substancją czynną jest rupatadyna w postaci fumaranu, co sprawia, że Rupafin jest antagonistą histaminy o długim i selektywnym działaniu na receptory H1.

Jednocześnie metabolity substancji czynnej, czyli desloratadyna i jej hydroksylowany metabolit zwiększają ogólne działanie preparatu i przedłużają jego działanie przeciwalergiczne.

Lek po przyjęciu doustnym bardzo szybko wchłaniania się z układu pokarmowego, substancja czynna w około 99% wiąże się z białkami osocza, jest niemalże całkowicie metabolizowana i usuwana wraz z kałem i moczem.

1 tabletka zawiera 10 mg rupatadyny w postaci fumaranu . Pozostałe składniki to skrobia żelowana kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, tlenek czerwony i żółty żelaza, laktoza jednowodna i stearynian magnezu.

1 ml syropu Rupafin zawiera 1 mg fumaranu rupatadyny, a także glikol propylenowy, kwas cytrynowy bezwodny, disodu fosforan bezwodny, sacharynę sodową, sacharozę, parahydroksybenzoesan metylu, żółcień chinolinową, aromat bananowy i wodę oczyszczoną.

Rupafin służy do leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz pokrzywki, bez względu na to, czy dolegliwości występują krótko- czy długotrwale.

Preparat należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Zwykle jest to 1 tabletka z 10 mg substancji czynnej dla dorosłych i młodzieży od 12. roku życia. Osoby młodsze powinny przyjmować syrop w ilości odpowiadającej masie ciała (najczęściej 2,5 lub 5 ml raz na dobę).

W trakcie leczenia należy unikać picia soku grejfrutowego, ponieważ wpływa on na związki hamujące CYP3A4, a także na jelitowy system transportu leków.

Rupafin może spowodować pojawienie się skutków ubocznych, choć nie występują one u każdego pacjenta. Częściej pogorszenie samopoczucia obserwowano wśród osob, które stosowały preparat w formie tabletek.

Najczęściej pojawiające się działania niepożądane to senność, bóle i zawroty głowy, suchość w jamie ustnej i uczucie zmęczenia. Rzadziej obserwowano następujące skutki uboczne:

• stany zapalne gardła,
• zapalenie błony śluzowej nosa,
• wzrost apetytu,
• problemy z koncentracją,
• krwawienia z nosa,
• suchość błony śluzowej nosa,
• kaszel,
• suchość gardła,
• ból jamy ustnej,
• ból brzucha,
• nudności i wymioty,
• biegunka lub zaparcia,
• niestrawność,
• wysypka,
• bóle pleców,
• bóle stawów i mięśni,
• zwiększone pragnienie,
• ogólne złe samopoczucie,
• gorączka,
• drażliwość,
• zmiany w wynikach badań krwi,
• wzrost masy ciała.

Rzadko u pacjentów pojawiały się zaburzenia rytmu serca (tachykardia i kołatanie serca), obrzęk naczynioruchowy czy reakcja anafilaktyczna.

Syrop Rupafin wywoływał natomiast ból głowy i senność, a niezbyt często grypę, stan zapalny nosogardzieli, zakażenia górnych dróg oddechowych, zawroty głowy, nudności, nocne poty, eozynofilię i/lub neutropenię.