Sposoby leczenia trądziku

Leczenie trądziku dobiera się indywidualnie do nasilenia zmian skórnych pacjenta. Leczenie możemy podzielić na leczenie zewnętrzne i ogólne.

1. Zewnętrzne leczenie trądziku

Leczenie zewnętrzne stosujemy u pacjentów z trądzikiem o niewielkim bądź średnim stopniu jego nasilenia. Warto pamiętać, że powstanie trądziku nie jest spowodowane brudną skórą i nie należy zbyt często oczyszczać skóry trądzikowej (peelingami czy oczyszczającymi zabiegami kosmetycznymi), by paradoksalnie nie pobudzić gruczołów łojowych do nadmiernego wydzielania łoju, a co za tym idzie – do pogorszenia zmian skórnych.

Do oczyszczania skóry używa się specjalnych preparatów – roztworów i żelów oczyszczających, roztworów na bazie spirytusu lub zawierających rozcieńczony kwas salicylowy. Przeciwwskazane u pacjentów z trądzikiem jest natomiast stosowanie niektórych kosmetyków, np. ciężkich, tłustych kremów, podkładów, róży czy pudrów, które zatykają ujścia gruczołów łojowych.

Zobacz film: "Dlaczego warto wykonywać badania profilaktyczne?"

W leczeniu trądziku wskazane są leki przeciwłojotokowe, keratolityczne (mają działanie złuszczające naskórek), przeciwbakteryjne lub przeciwzapalne, w postaci aerozoli, roztworów, żelów czy zawiesin. W zmianach zaskórnikowych i grudkowych dobry efekt terapeutyczny osiąga się poprzez stosowanie miejscowe preparatów kwasu witaminy A (tzn. retinoidów). Można je łączyć z antybiotykami. W zmianach zaskórnikowych, grudkowych i krostkowych stosuje się nadtlenek benzoilu, który działa na bakterie Propionibacterium acnes, oraz roztwory zawierające antybiotyki. Leczenie miejscowe odmiany ropowiczej polega na przecinaniu i oczyszczaniu torbieli ropnych (w okresie podawania izotretinoiny).

We wszystkich odmianach trądziku bardzo korzystne działanie mają promienie słoneczne, które zimą można zastąpić naświetlaniami lampami. Stosując tę metodę, należy zawsze brać pod uwagę także jej uboczne działanie – szybsze starzenie się skóry, niebezpieczeństwo działania rakotwórczego. Trzeba również pamiętać, by nie łączyć terapii światłem ze stosowaniem preparatów kwasu witaminy A.

2. Ogólne leczenie trądziku

Leczenie ogólne jest wskazane, gdy zmiany trądzikowe są bardzo nasilone. Podstawą leczenia jest stosowanie tetracyklin. Są to antybiotyki działające przeciwbakteryjnie na jeden z najczęstszych drobnoustrojów powodujących trądzik – Propionibacterium acnes. Tetracykliny stosowane są długotrwale: początkowo stosuje się duże dawki leku aż do uzyskania widocznej poprawy, a następnie po zmniejszeniu dawki lek przyjmowany jest przez kilka miesięcy. Zamiennie można także stosować inne antybiotyki. Równocześnie ze stosowaniem antybiotyków zaleca się także suplementację preparatami witamin z grupy B (szczególnie B2), ale bez witaminy B12! Witamina B12 może sama wywoływać zmiany trądzikowe, dlatego też jest ona przeciwwskazana w leczeniu tego schorzenia. Inne witaminy o działaniu przeciwłojotokowym to witamina PP oraz witamina C.

W trądziku o dużym stopniu nasilenia ze zmianami skórnymi w postaci krostek i torbieli ropnych wskazane jest podawanie w formie doustnej retinoidów, które mają silne działanie przeciwłojotokowe i keratolityczne. Preparaty te stosuje się przez okres około 3–5 miesięcy. Nie należy przyjmować łącznie z terapią retinoidami suplementacji witaminą A. Preparaty retinoidów mają działanie teratogenne dla płodu, więc zakazane jest ich stosowanie w czasie ciąży. Kobiety w trakcie leczenia, a nawet przed jego rozpoczęciem muszą stosować antykoncepcję. Uważa się, że najbezpieczniejsze dla kobiety jest rozpoczęcie stosowania antykoncepcji na 1 miesiąc przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres leczenia oraz 2–3 miesiące po jego odstawieniu. W czasie leczenia preparatami kwasu witaminy A należy kontrolować stężenie lipidów w surowicy, a gdy kuracja jest wielomiesięczna i prowadzona dużymi dawkami leku – także stosować kontrolę układu kostnego.

Jako że nadmiar androgenów u kobiet jest jednym z czynników potęgujących zmiany trądzikowe, logiczny jest fakt ustępowania trądziku w przypadku leczenia preparatami antyandrogenowymi. Przyjmowanie tego typu leków powinno być ściśle kontrolowane okresowymi badaniami krwi i moczu.

Inną metodą leczenia nie samej choroby, a raczej jej pozostałości w postaci blizn, jest metoda złuszczania naskórka. Złuszczanie skóry może być chemiczne (stosowanie kwasów powodujące denaturację białek powierzchownych warstw skóry) lub laserowe (działanie takie samo jak w przypadku złuszczania chemicznego, ale czynnikiem sprawczym jest światło lasera). Są to sposoby na likwidację przebarwień i powierzchni bliznowatych, jakie powstały po zmianach trądzikowych. Leczenie takie jest zalecane, ale dopiero po ustąpieniu aktywnych wykwitów.

W przypadku szczególnej i ciężkiej postaci trądzikuacne fulminans (trądzik z objawami ogólnymi o ciężkim przebiegu) – najlepsze wyniki uzyskuje się po zastosowaniu małych dawek steroidów i z następowym dołączeniem po kilkunastu dniach izotretinoiny lub antybiotyków.

Leczenie farmakologiczne, zwłaszcza doustne, ale także zewnętrzne powinno być prowadzone przez lekarza dermatologa. Tylko lekarz specjalista może ustalić program leczenia i prawidłowo ocenić, czy w danej postaci trądziku wystarczy leczenie miejscowe, jakimi preparatami należy je przeprowadzić, czy też należy już włączyć preparaty o działaniu ogólnym.

Rozpoczynając terapię przeciwtrądzikową w gabinecie dermatologicznym, nie należy spodziewać się natychmiastowego i całkowitego jego wyleczenia. Trądzik jest schorzeniem przewlekłym, a terapia jest kontynuowana przez tygodnie, a nawet miesiące. Systematyczne stosowanie się do zaleceń lekarza pozwoli na złagodzenie objawów i uzyskanie możliwie jak najlepszych efektów wizualnych.

spis treści
rozwiń
Następny artykuł: Sterydoterapia - terapia naprzemienna

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!