Tialorid - skład, działanie, wskazania i przeciwwskazania

Tialorid to lek o działaniu moczopędnym, który stosuje się jako lek obniżający ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu obrzęków o różnej etiologii. Preparat zawiera dwie substancje czynne o działaniu moczopędnym. To hydrochlorotiazyd, który zwiększa wydalanie sodu i wody z moczem oraz rozszerza naczynia krwionośne oraz amiloryd, który nasila działania hydrochlorotiazydu.

Każda tabletka leku Tialorid zawiera 5 mg amilorydu chlorowodorku (Amiloridi hydrochloridum) i 50 mg oraz 100 mg laktozy jednowodnej (w roli substancji pomocniczej). Jedna tabletka leku Tialorid mite zawiera 2,5 mg amilorydu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Leki są refundowane i wydawane na receptę. Ich cena nie przekracza kilku złotych.

Jak działają zawarte w leku substancje czynne? Amiloryd jest diuretykiem oszczędzającym potas. Poprzez hamowanie zwrotnego wchłaniania sodu w kanalikach nerkowych zwiększa wydalanie jonów sodu i chloru z moczem. Zapobiega utracie jonów potasu.

Z kolei hydrochlorotiazyd to lek moczopędny o budowie sulfonamidowej z grupy diuretyków tiazydowych, który prowadzi do zahamowania zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach nerkowych. To skutkuje nasileniem wydalania sodu z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody. Jego działanie prowadzi również do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu naczyniowego.

Wskazaniem do stosowania leku Tialorid jest leczenie:

• nadciśnienia tętniczego krwi lekkiego lub umiarkowanego (w monoterapii lub z innymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi),
• zastoinowej niewydolności krążenia,
• marskości wątroby z wodobrzuszem i obrzękami.

Dawkowanie leku ustala się indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby i reakcji pacjenta na lek. Tialorid nie jest wskazany do stosowania u dzieci.

Zwykle u osób dorosłych stosuje się następujące dawkowanie:

• w nadciśnieniu tętniczym krwi początkowo przyjmuje się pół tabletki na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do 1 tabletki na dobę, podawanej jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych,
• w zastoinowej niewydolności krążenia początkowo przyjmuje się pół tabletki na dobę, a w razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać. Nie należy przekraczać dawki 2 tabletek na dobę,
• w marskości wątroby leczenie rozpoczyna się od małych dawek, po czym zwiększa się je stopniowo, aż do uzyskania odpowiedniego działania moczopędnego. Nie należy przekraczać dawki 2 tabletek na dobę.

Działanie moczopędne preparatu rozpoczyna się po około 2 godzinach od przyjęcia leku i utrzymuje się do 12 godzin. Początek działanie obniżającego ciśnienie tętnicze występuje po kilku dniach stosowania preparatu.

Nie każdy może stosować lek Tialorid. Przeciwwskazaniem jest:

• nadwrażliwość na amiloryd, hydrochlorotiazyd oraz inne sulfonamidy, a także na którąkolwiek substancję pomocniczą,
• hiperkaliemia (stężenie potasu w surowicy powyżej 5,5 mmol/l),
• podwyższony poziom wapnia w surowicy,
• stężenie mocznika we krwi powyżej 10 mmol/l, kreatyniny powyżej 130 µmol/l,
• leczenie preparatami litu bądź lekami oszczędzającymi potas (np. triamteren, amiloryd),
• stosowanie leków uzupełniających potas, dieta bogata w potas (w ciężkich i opornych przypadkach hipokaliemii można stosować Tialorid pod kontrolą),
• ciężka niewydolność wątroby,
• stan przedśpiączkowy w marskości wątroby,
• ciężka niewydolność nerek,
• bezmocz,
• nefropatia cukrzycowa,
• cukrzyca,
• choroba Addisona.

Nie zaleca się stosowania leku Tialorid u kobiet w okresie laktacji oraz dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u nich leku nie zostały ustalone. U ciężarnych lek może być stosowany wyłącznie w przypadku zdecydowanej konieczności, ponieważ triazydy przekraczają barierę łożyska.

Tialorid może wywołać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak osłabienie, znużenie, zawroty głowy, osłupienie. Wówczas istnieje niebezpieczeństwo związane z prowadzeniem pojazdów i obsługiwaniem maszyn. Listę skutków ubocznych związanych z zażywaniem leku zawiera ulotka dołączona do opakowania.