Szczepionki na odporność

Szczepionki chronią organizm przed chorobotwórczymi drobnoustrojami. Nasz układ odpornościowy, dzięki podaniu odpowiednio skomponowanej szczepionki, uczy się, jak wytwarzać odporność. Dzięki temu przy ponownym kontakcie z chorobotwórczymi zarazkami zdecydowanie lepiej się przed nimi broni. Odporność dzięki szczepionce zostaje wzmocniona, a w wielu przypadkach zastosowanie szczepionki pozwala uniknąć zażywania antybiotyków.

Rodzaje odporności

Układ odpornościowy inaczej nazywany jest układem immunologicznym. Decyduje on o zdrowiu i chorobie. Sprawuje nadzór immunologiczny i chroni organizm przed patogenami. Dzięki temu, że ma komórki pamięci, jest w stanie zapamiętać obce antygeny, na które człowiek został narażony w trakcie swojego życia.

Właśnie ta pamięć pozwala mu skutecznie walczyć z zakażeniami. Rozróżnia się odporność swoistą, czyli nabytą, i nieswoistą, czyli wrodzoną.

Odporność swoista może być: czynna naturalna i czynna sztuczna. Odporność czynną sztuczną organizm uzyskuje dzięki szczepieniom ochronnym. Szczepienie powoduje wzrost poziomu przeciwciał oraz powstanie komórek pamięci. Natomiast odporność czynną naturalnąorganizm uzyskuje, gdy zakazi się chorobą zakaźną i ją przechoruje. Tę odporność może również nabyć, gdy przejdzie chorobę bez objawów.

Odporność nieswoista to odporność, z którą się rodzimy. Możemy ją wzmocnić poprzez stosowanie środków immunomodulacyjnych. Dzielą się one na:

• środki hamujące działanie układu odpornościowego,
• środki stymulujące układ odpornościowy,
• immunomodulatory naturalne,
• immunomodulatory syntetyczne.

Szczepionki nieswoiste

Działanie immunostymulujące wykazują szczepionki stymulujące układ odpornościowy. Zawierają one martwe bakterie, ekstrakty z zabitych bakterii, rybosomy bakteryjne, liofilizowane lizaty bakterii. Takie działanie wykazują szczepionki nieswoiste:

• doustne, na receptę, stosowane przy przewlekłych zapaleniach oskrzeli i powracających zakażeniach górnych dróg oddechowych,
• na receptę, stosowane w zapobieganiu nawracającym zakażeniom dróg oddechowych,
• na receptę, doustne, stosowane przy zakażeniach układu moczowego: zapaleniu cewki moczowej i pęcherza moczowego,
• donosowe, na receptę, stosowane w powracających zapaleniach jamy nosa, zapaleniu uszu, przewlekłym katarze,
• na receptę, stosowane przy czyraczności, zapaleniu gruczołu sutkowego i migdałków podniebiennych.

Stosowanie szczepionek nieswoistych nie powinno być prowadzone u osób z chorobami autoagresji i podczas prowadzenia leczenia odczulającego. Przeciwwskazaniem natomiast nie jest okres laktacji. Leczenie szczepionkami nieswoistymi jest zwykle długie, ponieważ pobudzane są wtedy naturalne mechanizmy odporności. Okres trwania zależy od rodzaju szczepionki i indywidualnych wskazań.

Przy stosowaniu nieswoistych szczepionek mogą pojawić się niepożądane objawy:

• osłabienie,
• dreszcze,
• bóle mięśniowe,
• podwyższona temperatura ciała,
• żołądkowo-jelitowe zaburzenia.

W przypadku iniekcji może się również pojawić zapalny naciek. Objawy te nie są przeciwwskazaniem do dalszego stosowania szczepionek. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na antygeny zawarte w szczepionce. Działanie szczepionki: szczepionki nieswoiste działają prewencyjnie. Pobudzają obronne, nieswoiste mechanizmy organizmu, dzięki czemu mogą chronić nas przed zakażeniem.