Częste infekcje, problemy z układem kostnym i choroby skóry? Być może to niedobór miedzi

Miedź jest pierwiastkiem chemicznym, znanym przede wszystkim z przewodnictwa cieplnego i zastosowania w elektryce. To również niezwykle istotny pierwiastek dla funkcjonowania naszego organizmu, znajdujący się w każdej tkance ciała. Za co odpowiada miedź w naszym organizmie?

Po pierwsze wspiera proces powstawania czerwonych krwinek i hemoglobiny. Dzięki jej obecności możemy oddychać, bowiem miedź i żelazo są niezbędne do syntezy hemoglobiny w czerwonych ciałkach krwi. Miedź buduje odporność, wzmacniając układ immunologiczny. Istotną rolę pełni także w wytwarzaniu kolagenu, odpowiedzialnego za zdrowe kości, chrząstki oraz skórę.

Miedź znajduje się również w grupie przeciwutleniaczy, chroniących organizm przed negatywnym wpływem wolnych rodników. Poza tym ma właściwości zapobiegające nadciśnieniu tętniczemu oraz arytmii serca. Jest to także pierwiastek pomocny w procesie gojenia się ran i produkcji energii. Reguluje poziom cholesterolu, a także wpływa na kolor włosów, skóry i zmysł smaku.

Miedź znajdziemy w takich produktach spożywczych, jak ziarna kakaowca, podroby, owoce morza, orzechy i nasiona czy pełnoziarniste produkty zbożowe oraz warzywa strączkowe.

Kliniczny niedobór miedzi nie jest często spotykanym problemem. Występuje sporadycznie i dotyczy głównie dzieci z niedoborem białka, cierpiących na chroniczne biegunki, niedokrwistość i różne dolegliwości powiązane z nieprawidłowym odżywianiem. Częściej zdarzają się niewielkie deficyty miedzi, szczególnie wśród pacjentów na szpitalnej diecie. Omawiany pierwiastek gromadzi się w wątrobie, co wpływa na to, że niedobór w stosunkowo wolnym tempie się pogłębia, mimo stosowania diety bardzo ubogiej w ten składnik.

Ze względu na to, że miedź jest pierwiastkiem niezbędnym dla prawidłowego rozwoju i utrzymania w dobrej kondycji kości, nerwów, krwi, ścięgien, tkanki łącznej i innych tkanek, niedobór tego minerału może przyczyniać się do wielu chorób i dolegliwości.

Niedobór a niedokrwistość

Obniżenie stężenia miedzi we krwi powoduje pogorszenie wchłaniania żelaza, zmniejszenie wytwarzania czerwonych krwinek, co w konsekwencji powoduje niedokrwistość. Leczenie w tym przypadku powinno opierać się na suplementacji preparatu zawierającego zarówno miedź, jak i żelazo.

Niedobór a praca serca

Istotnym skutkiem niedoboru miedzi jest w wielu przypadkach powstawanie rozległych uszkodzeń serca i tętnic. Przyczyną niedoboru mogą być także nieprawidłowości w zapisie elektrokardiograficznym i wyższe ryzyko zawału serca. Naukowcy zauważyli również związek między niską ilością tego składnika a nadciśnieniem tętniczym i powstawaniem zakrzepów.

Niedobór a stan włosów i kondycja skóry

Częstym skutkiem znaczących odchyleń od norm stężenia miedzi we krwi jest odbarwienie włosów i skóry. Jest to związane z zaburzeniami w produkcji melaniny - pigmentu, który jest odpowiedzialny za odcień skóry, włosów i tęczówek oczu.

Niedobór a pogorszenie odporności

Zbyt niskie stężenie omawianego pierwiastka we krwi wpływa także na nasz układ immunologiczny, przyczyniając się do pogorszenia odporności organizmu. Niedobór wpływa na zmniejszenie ilości białych krwinek, przez co organizm nie ma wysokiej skuteczności obrony przed infekcjami, przeziębieniem i innymi chorobami.

Warto w tym momencie wspomnieć o zależności między miedzią a innym ważnym pierwiastkiem - cynkiem. Organizm jest bardziej podatny na zakażenia, gdy wchłanianie miedzi w znacznym stopniu przewyższa wchłanianie cynku.

Niedobór a funkcjonowanie systemu nerwowego

Niedobór miedzi może powodować zaburzenia w działaniu centralnego układu nerwowego wskutek ograniczenia w produkcji energii przez organizm i obniżenia sprawności enzymów. Wśród charakterystycznych objawów nieprawidłowości w tym zakresie wymienia się problemy z koncentracją, mrowienie, drętwienie i inne schorzenia układu nerwowego.

Niedobór a skolioza

Skolioza, czyli skrzywienie boczne kręgosłupa to schorzenie, które często dotyka ludzi młodych, zwłaszcza dziewczęta i kobiety. Choroba skutkuje nieprawidłowym rozwojem kośćca, tkanki łącznej i mięśni. Przeprowadzone w tym zakresie badania na zwierzętach wykazują zależności pomiędzy zniekształceniem kośćca, szczególnie kręgosłupa, a brakiem odpowiedniej ilości miedzi w spożywanym jedzeniu.

Niedobór a powstawanie tkanek

Bardzo ważnym skutkiem niedoboru miedzi są także zaburzenia w powstawaniu kolagenu, czyli białka wchodzącego w skład tkanki łącznej. Tkanka łączna stanowi bazę do budowania innych tkanek, dlatego wszelkie wady w jej formowaniu mogą skutkować zniekształceniem kośćca, uszkodzeniem naczyń krwionośnych, pogorszeniem elastyczności skóry, a nawet niewydolnością serca.

Źródło: "Encyklopedia witamin i składników mineralnych" Elizabeth Somer, wyd. Amber, rok.1995

Źródła

1. Dagmara Dąbek