Czas kefalinowy (PTT) służy do oceny wewnątrzpochodnej drogi aktywacji układu krzepnięcia. Droga ta jest zależna od kaskady reakcji z udziałem czynników krzepnięcia XII, XI, IX i VIII, które prowadzą do powstania aktywnego czynnika X. Z kolei aktywny czynnik X z udziałem czynnika V przekształca nieaktywną protrombinę (II czynnik krzepnięcia krwi) w aktywną trombinę, a ta fibrynogen w fibrynę, czyli włóknik. Włóknik jest podstawowym elementem skrzepu krwi. Czas kefalinowy zależy przede wszystkim od zawartości w osoczu czynników krzepnięcia układu wewnątrzpochodnego (II, V, VIII, IX, X, XI, XII), a także od zawartości fibrynogenu. Na czas kefalinowy nie ma natomiast wpływu ilość płytek krwi. Oznaczenia czasu kefalinowego wykonuje się przy podejrzeniu istnienia nabytych lub wrodzonych skaz osoczowych, choroby von Willebranda, czy w celu monitorowania leczenia przeciwkrzepliwego heparyną niefrakcjonowaną. Podobnym badaniem, również służącym do diagnostyki zaburzeń aktywacji układu wewnątrzpochodnego krzepnięcia, jest czas kaolinowo-kefalinowy APTT.