krzepnięcie krwi

1 września 2025 r. Minister Zdrowia wydał negatywną decyzję w sprawie objęcia refundacją emicizumabu - innowacyjnego leku stosowanego w profilaktyce krwawień u dzieci i dorosłych z ciężką postacią hemofilii A bez inhibitora czynnika VIII. Decyzja ta oznacza, że pacjenci w Polsce nadal nie będą mieli dostępu do terapii finansowanej ze środków publicznych, mimo że lek jest szeroko refundowany w wielu krajach Unii Europejskiej.

Wystarczy małe skaleczenie, czy silniejszy dotyk, by doszło do krwawienia, który może nawet zagrozić życiu. Nieuleczalna choroba krwi każdego dnia niszczy Krzysztofa fizycznie i psychicznie. - Hemofilia jest jak balansowanie na krawędzi, nigdy nie wiem, kiedy będę musiał jechać do szpitala. Mogę umrzeć przypadkiem - wyznaje 36-latek.

W czwartek 17 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Chorych na Hemofilię. To szczególna okazja, by zwrócić uwagę na ogromny postęp, jaki dokonał się w leczeniu tej choroby w ostatnich dekadach. Dzięki skuteczniejszym terapiom osoby z hemofilią mają dziś szansę na życie o długości porównywalnej do zdrowych ludzi.

Elżbieta Zającówna zmarła w wieku 66 lat. Aktorka zmagała się z poważną i nieuleczalną chorobą. Schorzenie może wywoływać krwawienia z nosa i dziąseł, a także przewodu pokarmowego.

Choroba krwotoczna noworodków najczęściej występuje pomiędzy 2. a 7. dobą życia dziecka. Zdarza się jednak, że jej objawy mogą pojawić się nawet w pierwszej dobie życia noworodka. Odpowiadają za nią niedobory witaminy K, które mogą prowadzić do zaburzeń w układzie krzepnięcia. Ich konsekwencją jest krwawienie. Czy można temu zapobiegać?

Choroba von Willebranda to rzadka, dziedziczna choroba krwi, której główną cechą jest zaburzenie w funkcjonowaniu czynnika von Willebranda. Schorzenie wpływa na zdolność krzepnięcia krwi, powodując krwawienia z nosa, dziąseł czy przewodu pokarmowego. Jakie są przyczyny i objawy choroby von Willebranda?

Krzepnięcie krwi to fizjologiczny proces zapobiegający utracie krwi wskutek przerwania ciągłości naczyń krwionośnych. Mechanizm polega na szeregu kaskadowych reakcji enzymatycznych i zjawisk fizykochemicznych prowadzących do powstania skrzepu krwi i zatamowania krwawienia. Zarówno zbyt słaba, jak i zbyt mocna krzepliwość krwi nie jest pożądana. Czym się objawia? Co odpowiada za krzepnięcie krwi?

INR to inaczej znormalizowany czas protrombinowy. Wykorzystywany jest podczas określania krzepliwości krwi - w badaniu zwanym kaogulogramem. Jeśli INR wykaże zbyt niską lub zbyt wysoką krzepliwośc krwi, należy podjąć odpowiednie działanie. Dlatego wykoananie tego badania jest tak istotne - może zapobiec wielu dolegliwościom, także tym, które są groźne dla naszego życia.

Skazy zakrzepowo-zatorowe to dolegliwości, które objawiają się zaburzeniami krzepnięcia krwi. Charakteryzuje je nadkrzepliwość, czyli skłonność do powstawania zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Przyczyny powstawania skaz zakrzepowo-zatorowych są bardzo różne. Zazwyczaj wywołane są one chorobami układu krążenia, nowotworem lub zapaleniem trzustki.

APTT, czyli czas kaolinowo-kefalinowy, inaczej czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, służy do oceny drogi wewnątrzpochodnej aktywacji układu krzepnięcia. Oznaczanie czasu APTT jest wykonywane przede wszystkim w celu monitorowania leczenia heparyną niefrakcjonowaną, a także w diagnostyce wrodzonych i nabytych skaz krwotocznych.

W dzisiejszym świecie coraz więcej osób cierpi na choroby serca spowodowane między innymi stresem, niewłaściwą dietą i brakiem aktywności fizycznej. Aby im zapobiec, wskazane jest stosowanie leków, które zahamują zlepianie się płytek krwi, dzięki czemu zapobiegają zatorom i zakrzepom w naczyniach krwionośnych i mogą uratować nasze życie. Jednym z takich leków jest Acard® , przeznaczony do długotrwałego i profilaktycznego stosowania.

Hemofilia, inaczej zwana też krwawiączką, spowodowana jest wrodzonym brakiem czynników krzepnięcia krwi. Wyróżniamy 3 typy hemofilii: A, B i C. Jest to choroba wrodzona w 75 proc. przypadków. Przekazywana jest zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, przy czym na hemofilię A i B chorują głównie mężczyźni. Hemofilia C dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Choroba von Willebranda należy do wrodzonych skaz krwotocznych.Rozpoznaje się ją wykonując badanie na obecność czynnika von Willebranda. Daje ona o sobie znać już we wczesnym dzieciństwie, przejawiając się skłonnością do krwawień samoistnych lub po urazach (operacja, uderzenie itp.). Występuje u obu płci (w przeciwieństwie do hemofilii, na którą chorują tylko chłopcy) i jest najczęstszą wrodzoną skazą krwotoczną – cierpi na nią ok. 1-2% populacji. Choroba została pierwszy raz opisana w 1926 roku u członków rodziny z Wysp Alandzkich.

Czynniki krzepnięcia są niezbędne w procesie powstawania skrzepów i gojenia się ran. Ich produkcja ma miejsce w wątrobie, a ich pobudzenie do działania następuje, kiedy dochodzi do zranienia. Złożony proces krzepnięcia nazywa się kaskadą.

Nadpłytkowość (trombocytoza) to choroba, która polega na wzroście trombocytów, czyli na nadmiernej produkcji płytek krwi. O stanie nadpłytkowości można mówić, gdy ilość płytek krwi przekracza 600 000/µl (600 G/l). Schorzenie to przeważnie dotyka osoby między 50. a 60. rokiem życia. Czy nadpłytkowość jest groźna? Jak obniżyć wysoki poziom płytek krwi? Nadpłytkowość samoistna - czy to nowotwór?

Przeciwciała antykardiolipinowe, znane także jako przeciwciała antyfosfolipidowe lub przeciwciała przeciw kardiolipinie, bada się w celu stwierdzenia zespołu antyfosfolipidowego, który jest przyczyną zaburzeń krzepnięcia i poronień. Oznaczenie przeciwciał antykardiolipinowych wykonuje się po wystąpieniu zakrzepu oraz po poronieniu, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze. Badanie na obecność przeciwciał przeprowadza się także, gdy występuje podejrzenie istnienia chorób o podłożu autoimmunizacyjnym, szczególnie SLE (toczeń rumieniowaty układowy).

Zaburzenia krzepnięcia krwi charakteryzują się skłonnością do przedłużających się krwawień samoistnych, np. obfite miesiączki u kobiet, krwawienie z zębów po umyciu lub po zabiegach, np. po zastrzyku. W procesie krzepnięcia krwi biorą udział płytki krwi, czynniki krzepnięcia krwi w osoczu, ściany naczyń krwionośnych. Jeśli pod względem fizjologicznym pojawią się jakiekolwiek nieprawidłowości tych czynników, zatrzymywanie krwawienia może być zaburzone.

Krwiak to wylew krwi na zewnątrz naczyń krwionośnych, w wyniku uszkodzenia ściany naczyń spowodowanego przez uraz. Może być różnej wielkości. Często mylony jest z wybroczynami, np. siniakiem. W porównaniu z nimi nie jest płaski. Może powstawać nie tylko pod skórą, ale w każdym innym organie. Wyróżniamy kilka rodzajów krwiaka, np.: tętniczy, śródczaszkowy, podpaznokciowy.

Skaza krwotoczna to nabyta lub dziedziczona skłonność do nadmiernego krwawienia w obrębie tkanek i narządów. Charakterystycznym objawem, od którego pochodzi nazwa choroby (ang. purpura), jest obecność na skórze czerwonych plamek, stanowiących podskórne krwawienia. Jak wygląda leczenie skazy krwotocznej?

Kiedy zachodzi podejrzenie, że układ krzepnięcia nie działa prawidłowo, lekarz zleca zazwyczaj wykonanie oznaczenia kilku parametrów, pozwalających na wstępną jego ocenę. Wyniki takich badań są niezbędne między innymi także wtedy, gdy mamy być poddani zabiegowi operacyjnemu.

DIC jest sytuacją kliniczną, która powstaje na skutek różnych chorób, które potencjalnie nie są ze sobą powiązane. DIC jest akronimem – pełna angielska nazwa to „disseminated intravascular coagulation”, a w języku polskim pełna nazwa brzmi – rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe.

Okazuje się, że kwasy omega-3 w połączeniu z dwoma antykoagulantami znacznie zmieniają proces krzepnięcia krwi. Dzięki temu mogą okazać się pomocne w zmniejszaniu ryzyka zawału serca u pacjentów z założonymi stentami.

Czas krzepnięcia to czas, jaki upływa od chwili pobrania próbki krwi z żyły do momentu całkowitego jej skrzepnięcia w probówce. Proces wykrzepiania krwi może się odbywać się na drodze aktywacji układu zewnątrzpochodnego (zależnego od tromboplastyny tkankowej) lub na drodze aktywacji układu wewnątrzpochodnego (zależnego od kontaktu z ujemnie naładowaną powierzchnią, np. kolagenem odsłoniętym po uszkodzeniu ściany naczynia). Aktywacja obu tych układów zapoczątkowuje kaskadę reakcji, w których podstawową rolę odgrywają osoczowe czynniki krzepnięcia. To właśnie one prowadzą ostatecznie do przemiany fibrynogenu w fibrynę (włóknik), która tworzy skrzep krwi i hamuje krwawienie. Czas krzepnięcia służy do oceny prawidłowego przebiegu wszystkich tych procesów. Przyczyną jego wydłużenia może być, np. niedobór któregoś z czynników osoczowych biorących udział w procesie krzepnięcia krwi. Należy jednak pamiętać, że ze względu brak standaryzacji metody i małą powtarzalność wyników oznaczania, a także ze względu na dostępność lepszych metod, badanie czasu krzepnięcia jest obecnie rzadko wykonywane.

Arteriografia nerkowa, inaczej angiografia nerkowa albo badanie naczyniowe nerek, to rodzaj badania rentgenowskiego. Jak sama nazwa wskazuje, badanie dotyczy nerek i ich unaczynienia. Aby zobaczyć na obrazie rentgenowskim naczynia krwionośne, wprowadza się do nich tzw. kontrast, czyli substancję cieniującą.

Nazwą antykoagulantu toczniowego (LA) określa się grupę autoprzeciwciał skierowanych przeciwko fosfolipidom błon komórkowych. Autoprzeciwciała te mają właściwości prozakrzepowe i ich obecność może prowadzić do wystąpienia zakrzepicy żylnej lub tętniczej. Oprócz antykoagulatu toczniowego podobne właściwości mają także, tzw. przeciwciała antykardiolipinowe, anty-GPI oraz przeciwko trombinie. Wszystkie te rodzaje substancji określa się wspólną nazwą przeciwciał antyfosfolipidowych (APLA). Ich występowanie stwierdza się w przebiegu, tzw. zespołu antyfosfolipidowego oraz innych chorób autoimmunologicznych, jak np. toczeń rumieniowaty układowy (SLE).