Usuwanie przebarwień

Przebarwienia i odbarwienia na skórze to odróżniające się kolorem od reszty skóry plamki bądź plamy. Najczęstszymi przyczynami ich powstawania są czynniki genetyczne, promieniowanie słoneczne, narażenie skóry na działanie metali ciężkich oraz zaburzenia równowagi hormonalnej. Bezpośrednim powodem powstania tych defektów jest nadmiar pigmentu w skórze. Pigmentacyjne zmiany skórne mogą pojawić się na czole, policzkach, nosie, dłoniach i dekolcie, rzadko na żuchwie. W skrajnej postaci może nawet dochodzić do przebarwienia skóry w formie pasów w środkowej części twarzy. Usuwanie przebarwień dokonuje się za pomocą zabiegów, takich jak peeling chemiczny czy mikrodermabrazja.

Przyczyny powstania przebarwień

Każdy człowiek ma na skórze jakieś plamki i piegi. Za ich powstawanie głównie odpowiedzialne są promienie UV. Kiedy ciało wystawione jest na słońce bez jakiegokolwiek zabezpieczenia, a kremy mają za niskie filtry UV mogą pojawić się przebarwienia. Zazwyczaj taki skórny defekt pojawia się jesienią, kiedy opalenizna znika. 
Jednak przyczyną powstawania przebarwień jest nie tylko słońce. Często wywołuje je stosowanie niektórych leków, kosmetyków czy ziół. Zdarza się, że skłonności do plam dziedziczymy po rodzicach. Przebarwienia skóry można łatwo zatuszować korektorem, podkładem albo samoopalaczem. Kremy wybielające, łatwo usuną niewielkie plamki.

Przyczyny powstania przebarwień to również:

• ciąża,
• menopauza,
• zapalenie przydatków,
• nadczynność tarczycy,
• niedoczynność tarczycy,
• stosowanie leków,
• choroby wątroby,
• kuracje hormonalne,
• działanie substancji fitotoksycznych lub fotoalergizujących, znajdujących się w lekach, kosmetykach, mydłach.

Przebarwienia skóry bada lekarz dermatolog za pomocą lampy Wooda. Niektóre przebarwienia na skórze są trudne do usunięcia i można je jedynie rozjaśnić, co sprawi, że staną się mniej widoczne.

Rodzaje przebarwień skóry

Przebarwienia skóry to poważny defekt kosmetyczny. Opierając się o obraz histologiczny przebarwienia dzieli się na: naskórkowe, skórne i mieszane. Za przebarwienia naskórkowe odpowiedzialne są melanocyty w naskórku, które produkują za dużą ilość melaniny. Do przebarwień naskórkowych zalicza się: piegi, ostudę i plamy soczewicowate starcze.

1. Piegi – to liczne, drobne, nieregularne, jasno- lub ciemnobrązowe plamki, powstające pod wpływem światła słonecznego, zatem najczęściej występują na skórze twarzy i kończyn górnych. Piegi pojawiają się we wczesnym dzieciństwie, około drugiego roku życia, potem stopniowo ich przybywa. Piegi są gładkie, nie wyrastają ponad poziom skóry. Przyczyną brązowego zabarwienia jest nadmiar melaniny, przy prawidłowej ilości melanocytów. Powstawanie piegów jest uwarunkowane genetycznie i dziedziczy się jako cecha autosomalna, dominująca.
2. Ostuda – to przebarwienia skóry, które najczęściej występują u kobiet po 30. roku życia. Są to zmiany na skórze o charakterze nieregularnym, bez oznak zapalenia, umiejscowione na twarzy. Symetria ognisk sprawia, że przybiera ona wygląd maskowaty. Ostuda powstaje najczęściej u kobiet w ciąży oraz w czasie zaburzeń endokrynologicznych.
3. Plamy soczewicowe starcze – wyglądem przypominają ziarna soczewicy, są okrągłe lub owalne, wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry, niewielkie plamy w kolorze od jasnego brązu do prawie czarnego. Tworzą się w miejscach nieosłoniętych przed działaniem promieniowania ultrafioletowego (również tego z solarium), głównie na twarzy, grzbietach dłoni i szyi, a także przedramionach i podudziach. Najczęściej pojawiają się między 30. a 50. rokiem życia.

Usuwanie przebarwień na skórze

Podstawową metodą usuwania przebarwień jest leczenie miejscowe. Używane są w tym celu roztwory zawierające hydroksykwasy, m.in.:

• kwas mlekowy,
• kwas szczawianowy,
• kwas cytrynowy,
• kwas glikolowy.

Poprawiają one koloryt skóry, wpływają na jej nawilżenie i redukują zmarszczki. Stosowane są również pochodne witaminy A oraz dwa kwasy, mające działanie wybielające, a mianowicie kwas kojowy i azelainowy. W leczeniu głębokim popularne są peelingi chemiczne, które polegają na złuszczaniu naskórka za pomocą kwasu glikolowego, trójchlorooctowego (TCA) albo kojowego. Kwas glikolowy w wysokich stężeniach (50-70%) zmniejsza nadmierną pigmentację naskórka i pobudza rozwój normalnych, nieuszkodzonych komórek.

Coraz popularniejsze są peelingi wykonywane jednocześnie kilkoma preparatami: kwasem glikolowym, TCA i kojowym. Zmniejsza to ryzyko podrażnienia skóry i poprawia skuteczność zabiegu. Na przebarwienia pomocna okazuje się mikrodermabrazja, czyli metoda, która polega na  mechanicznym ścieraniu naskórka. Do tego celu używa się głowic diamentowych bądź korundu (tlenku glinu). Ta metoda, ze względu na podobną skuteczność jest zbliżona do peelingu mechanicznego, natomiast w przeciwieństwie do dermabrazji laserowej, znacznie mniej uszkadza skórę. Zazwyczaj jest stosowana do usuwania plamistych nierównomiernych przebarwień.

Ponadto, przebarwienia skóry po trądziku mogą być usuwane za pomocą leczenia zimnem. Krioterapia daje satysfakcjonujące wyniki w przypadku rogowacenia starczego, plam soczewicowatych, brodawek łojotokowych. Przebarwienia skóry twarzy mogą być bardzo nieestetyczne. Zamiast bezskutecznych prób kamuflażu, lepiej spróbować powyższych metod leczenia.