Liszajec zakaźny

Liszajec zakaźny wywołują gronkowce i paciorkowce, tworząc mieszane zakażenie skóry, najczęściej na twarzy w okolicy ust lub na rękach i nogach przy urazach, szczególnie u dzieci. Pierwszym objawem są nietrwałe pęcherzyki ropne, które łatwo przeoczyć. Gdy pęcherzyki pękną, powstają nadżerki, które ciekną i pokrywają się żółtymi strupami. Zmiany te są silnie zakaźne i przez dotykanie ich łatwo przenieść schorzenie na inne miejsce na ciele
.

Rodzaje i objawy liszajca zakaźnego


 Odmianą liszajca jest wtórne zliszajowacenie. Polega na nałożeniu się mieszanego zakażenia gronkowcowo-paciorkowcowego na świądową chorobę skóry (lub na inną chorobę). Gdy liszajec pojawi się na owłosionej skórze głowy, jest to przeważnie objaw wszawicy głowowej. Zaniedbane strupy prowadzą do zlepiania włosów, tworząc kołtun, a jedynym sposobem jego usunięcia jest ścięcie włosów. Liszajec najczęściej dotyka dzieci, z uwagi na łatwość rozprzestrzeniania się (odruch drapania).

Objawy liszajca obejmują zmiany skórne, takie jak:

• żółte strupy – występują głównie na odkrytych częściach ciała (skóra twarzy, szyi, dłoni), można się nimi zakazić poprzez dotknięcie chorego miejsca oraz poprzez kontakt z rzeczami osoby chorej (np. ubrania czy ręczniki),
• małe pęcherzyki – niewielkich rozmiarów wybroczyny wypełnione płynem, po ich przebiciu powstają strupy,
• rumień skóry – obecny jest w miejscu występowania strupów i pęcherzyków,
• świąd.

Oprócz zmian skórnych, u chorych dotkniętych liszajcem zakaźnym obserwuje się m.in. suchość skóry, zaparcia, częste oddawanie moczu, zaburzenia świadomości, uczucie chłodu (głównie stóp), częste infekcje górnych dróg oddechowych.

Liszajec zakaźny bardzo często pojawia się u osób cierpiących na zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, choroby nerek), endokrynologiczne (choroby tarczycy), u pacjentów z osłabioną odpornością (u osób cierpiących na białaczkę) oraz problemami z przewodem pokarmowym (np. nowotwory jelita grubego, rak żołądka). Ponadto rozwojowi choroby sprzyja nieprzestrzeganie zasad higieny osobistej.


Diagnostyka i leczenie liszajca zakaźnego

Choroba bywa mylona z opryszczką, ospą wietrzną, atopowym zapaleniem skóry, alergią, grzybicą skóry czy oparzeniami. Dlatego też tak ważna jest rozmowa lekarza z pacjentem i odpowiednio przeprowadzony wywiad. Przed podjęciem terapii lekarze niekiedy zlecają badania laboratoryjne. W badaniu laboratoryjnym można dostrzec ewentualne skupiska paciorkowca bądź gronkowca. Często zaleca się także wykonanie antybiogramu, który pomaga lekarzowi dobrać odpowiednie leki, tak by terapia była skuteczna. W leczeniu stosuje się maści i kremy, wzbogacone o antybiotyki. W terapii ważne jest odkażenie miejsc zmienionych, stosuje się maści antybiotykowe - w tym celu używa się środków zawierających substancje odkażające. Ponadto zaleca się pacjentom częste nawilżanie i natłuszczanie skóry. Niekiedy do terapii miejscowej włączane jest leczenie farmakologiczne.

Leczenie liszajca zakaźnego polega także na odpowiedniej pielęgnacji zmienionych miejsc. Należy je oczyszczać, stosując mydła antybakteryjne. Jeżeli terapia prowadzona jest w odpowiedni sposób, objawy liszajca mogą zniknąć już po 7-10 dniach. Do powikłań po chorobie zalicza się m.in. niesztowicę, głębokie zapalenie skóry, zapalenie szpiku, zapalenie węzłów chłonnych czy też posocznicowe zapalenie stawów. Aby zapobiec rozwojowi liszajca, trzeba unikać kontaktu z przedmiotami codziennego użytku należącymi do osoby chorej, korzystać wyłącznie z własnych ręczników i ubrań, dbać o codzienną higienę.