Pracowała przy "Na dobre i na złe". Zmarła na groźny nowotwór

Kultowy serial medyczny zadebiutował na antenie TVP prawie 27 lat temu. Przez lata na planie w Leśnej Górze pracowały setki osób, tworzących jedną z najdłużej emitowanych polskich produkcji telewizyjnych.

O poważnych problemach zdrowotnych Anny Kaczmarczyk opinia publiczna dowiedziała się w 2024 r. To właśnie wtedy, podczas obchodów 25-lecia serialu, w mediach społecznościowych "Na dobre i na złe" opublikowano apel z prośbą o wsparcie zbiórki na jej leczenie.

"Ania walczy z chorobą nowotworową, a my bardzo chcemy wesprzeć ją w tej walce z nadzieją, że niebawem znowu spotkamy się na planie. Wierząc w niezwykłą siłę społeczności fanów naszego serialu, prosimy o wpłaty i udostępnianie informacji o zbiórce" – pisali wówczas jej koledzy z planu telenoweli.

Jak wynikało z informacji zawartej w opisie zbiórki, u kostiumografki zdiagnozowano raka jelita grubego z przerzutami do wątroby. Choroba ujawniła się w bardzo trudnym momencie. Krótko po tym, jak Anna Kaczmarczyk przeszła operację bariatryczną.

1,9 mln – tyle osób rocznie, według danych WHO, otrzymuje diagnozę raka jelita grubego. W Polsce jest to nawet 20 tys. osób.

Ten nowotwór każdego roku zabija 10–12 tys. Polaków. Nawet dziewięć na 10 przypadków raka jelita grubego może mieć związek z dietą i stylem życia, a badacze alarmują, że dotyka on coraz młodszych osób. 

Wątroba jest pierwszym i najczęstszym narządem, do którego przerzutuje rak jelita grubego. Wynika to z anatomii układu krążenia – krew z jelit odprowadzana jest bezpośrednio do wątroby za pośrednictwem żyły wrotnej. Komórki nowotworowe, które oderwą się od guza pierwotnego w jelicie, łatwo przedostają się tą drogą i osiadają w tkance wątrobowej, tworząc guzy wtórne (tzw. stadium IV / uogólnione).

Rak jelita grubego rozwija się powoli (często z niepozornych polipów) i przez długi czas może nie dawać żadnych specyficznych objawów. Do sygnałów alarmowych należą:

• nieuzasadniony spadek masy ciała i przewlekłe zmęczenie,
• zmiana rytmu wypróżnień (naprzemienne zaparcia i biegunki),
• obecność krwi w stolcu lub niedokrwistość (anemia) o nieznanej przyczynie,
• bóle brzucha i uczucie niepełnego wypróżnienia.

Ze względu na bezobjawowy początek przebiegu choroby tak ważne są badania przesiewowe. Podstawowym i najskuteczniejszym badaniem jest kolonoskopia, która pozwala nie tylko wykryć nowotwór we wczesnym, w pełni wyleczalnym stadium, ale również usunąć polipy, zanim przekształcą się w zmiany złośliwe. Zaleca się jej wykonywanie od 50. roku życia (lub od 40. roku życia u osób z obciążeniem rodzinnym).