Złe stosunki z rodzicami a depresja

Rodzina znajduje szczególne miejsce wśród grup, do których człowiek przynależy w ciągu całego swojego życia. Dla każdego stanowi fundament rozwoju osobowości. Komunikacja w rodzinie spełnia wiele funkcji, które wpływają na kształtowanie relacji z matką i ojcem oraz innych relacji rodzinnych. Źródłem wiedzy o potrzebach dzieci są: rozmowy, pytania i uważne słuchanie. Rodzice powinni dawać swoim dzieciom możliwość mówienia o własnych potrzebach, pytać o nie, a przede wszystkim uważnie słuchać i obserwować własne dziecko.

1. Depresja a rodzice

Zrozumienie potrzeb dzieci jest podstawą porozumienia, a także tworzenia i podtrzymywania dobrych więzi. Dziecko, które dobrze czuje się we własnej rodzinie, otrzymuje wsparcie ze strony rodziców, ma zaspokojone najważniejsze potrzeby (bezpieczeństwa, miłości, akceptacji, kontaktu z bliskimi), w swoim zachowaniu kieruje się wartościami przekazanymi mu przez rodziców. Taką postawę można nazwać tendencją „ku rodzicom”, którzy stanowią dla dziecka punkt odniesienia w budowaniu wizji własnych ról życiowych i własnej przyszłości. Jeżeli atmosfera emocjonalna panująca w domu jest dla dziecka stresująca, wówczas dystansuje się wobec rodziców i zwykle kwestionuje lub odrzuca wartości, które oni prezentują. Takie zaburzenia we wzajemnym kontakcie z rodzicami stwarzają zasadniczą przeszkodę w wychowawczym oddziaływaniu przez rodziców.

Zobacz film: "#dziejesienazywo: Dlaczego warto robić screening?"

2. Toksyczna rodzina

Zaburzenia w komunikacji rodzinnej wynikają przede wszystkim z ograniczonej ekspresji pewnych uczuć, potrzeb lub wiedzy. Do szkodliwych reguł zaburzających komunikację w rodzinie należą te, które mówią, że:

  • źle jest prosić o pomoc,
  • źle jest demonstrować złość wobec rodziców,
  • źle jest rozmawiać o potrzebach i odczuciach,
  • źle jest wyrażać strach,
  • źle jest zauważać lub komentować nieporozumienia lub problemy.

Reguły te są pewnego rodzaju ogranicznikami, które uniemożliwiają członkom rodziny wzajemne dzielenie się swoimi doświadczeniami i uczuciami.

3. Rodzaje zaburzonej komunikacji z rodzicami

Zasady ograniczające ekspresję w rodzinie są przyczyną czterech podstawowych rodzajów zaburzeń komunikacji:

  • zaprzeczania– oznacza odrzucenie tego, co boimy się wyrazić,
  • pomijania – oznacza opuszczanie tych części komunikatu, które bezpośrednio wyrażają potrzeby rozmówcy i to, co on sobie uświadamia,
  • przemieszczania – wiąże się z pośrednim wyrażaniem uczuć, często przez przenoszenie ich na członków rodziny. Przemieszczanie pozwala na wyrażanie uczuć w bezpieczniejszy sposób i wobec bezpieczniejszej osoby, najczęściej słabszej,
  • niespójne komunikaty– pojawiają się, gdy informacje przekazywane przez pozę, mimikę, ton głosu, tempo mówienia nie zgadzają się z treścią komunikatu. Słowa nie pasują do tego, co wyraża ciało i głos. Takie sprzeczności powodują zniekształcenie informacji, zagubienie osoby, do której wiadomość jest skierowana lub przekazanie tylko małego, często nieistotnego fragmentu komunikatu.

4. Toksyczni rodzice a zaburzenia depresyjne

Konflikty w rodzinie to jeden z czynników środowiskowych powstawania zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży. Dorastający, niecieszący się dobrymi kontaktami z rodzicami, mają większy problem z akceptacją siebie niż rówieśnicy, których relacje z rodzicami są właściwe. Dzieci nieakceptujących, mało wrażliwych i niedążących do porozumienia rodziców, mają trudności z dostrzeganiem takichwartości społecznych, jak:

  • bezinteresowna pomoc,
  • troska i opieka,
  • łatwość nawiązywania kontaktów z innymi,
  • towarzyskość,
  • odpowiedzialność,
  • sprawiedliwość.

Konflikt jest szkodliwy, gdyż niweczy harmonijne współżycie i współdziałanie oraz powszechnie uznawane wartości. Konflikt prowadzi do nieracjonalnych zachowań, sprzyja podejrzliwości, prowadzi do utraty zaufania, dezintegruje jednostki i grupy, prowadząc do pogłębiania różnic między nimi (konflikt dezintegrujący).

Konsekwencją konfliktów dezintegrujących jest:

  • wzrost poczucia krzywdy,
  • wzrost lęku i mściwości,
  • spadek kontroli siebie i relacji,
  • spadek poczucia zaufania,
  • spadek poczucia bycia w centrum,
  • spadek poczucia wartości i zrozumienia.

Cechami deficytowymi są:

  • przebaczenie,
  • wynagrodzenie,
  • bliskość,
  • spójność
  • oczyszczenie.

Jednostka traci grunt pod nogami. Powyższe aspekty stanowiączynnik ryzyka depresji u dorastających osób, co wynika z poczucia bycia odrzuconym, nieakceptowanym, z poczucia lęku, braku zaufania do rodziców itp. Zaczynają dominować:

  • apatia i ponury nastrój,
  • rozdrażnienie,
  • smutek,
  • skłonność do szybkiego zniechęcania się,
  • dystans wobec rodziców,
  • eskalacja konfliktów z rodzicami,
  • rezygnacja z wcześniej lubianych zajęć,
  • odmowa udziału w pracach domowych,
  • zachowania autoagresywne,
  • myśli samobójcze.

5. Problemy z komunikacją w rodzinie

Prawidłowy system komunikacji rodzinnej to taki, który daje możliwość wyrażania własnych poglądów, opinii, stwarza warunki do rozwijania własnej indywidualności i własnego punktu widzenia, uczy otwartości, wrażliwości i szacunku dla poglądów innych osób. Tak przebiegający proces porozumiewania się daje dorastającej osobie poczucie bezpieczeństwa i oparcia w rodzinie, w której rodzice dyskutują ze swoim dzieckiem, słuchają go i akceptują jego zdanie, stają się dla dziecka partnerami i podstawowym wzorcem do naśladowania w dorosłym, samodzielnym życiu.

spis treści
rozwiń

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!