Depresja endogenna

Wszystkie rodzaje depresji prowadzą do deficytów emocjonalno-motywacyjnych, poznawczych i somatycznych. Klasyfikacje diagnostyczne wprowadzają podział zaburzeń depresyjnych według kryterium jedno-dwubiegunowości. Dokonuje się też rozróżnienia na depresje epizodyczne (epizody depresji) i depresje przewlekłe (dystymię). Istnieją też: depresja sezonowa, depresja poporodowa albo depresja endogenna, określana często jako depresja duża, ciężka, jednobiegunowa. Depresja w stopniu klinicznie istotnym charakteryzuje się wyraźnym początkiem oraz różnym od dotychczasowego, niedepresyjnego funkcjonowania.

1. Klasyfikacja depresji

Podział na depresję endo- i egzogenną jest próbą oddzielenia depresji uwarunkowanych biologicznie od tych uwarunkowanych psychologicznie.

Zobacz film: "Gdzie szukać pomocy w przypadku uzależnień i innych problemów psychologicznych?"

Depresję endogenną (ang. endogenous depression) nazywa się odpowiednio depresją z melancholią, a depresję egzogenną (ang. exogenous depression) jako depresję bez melancholii. Melancholię rozumie się tutaj jako brak reakcji na wydarzenia pozytywne i nieumiejętność przeżywania radości. Określenie „depresja endogenna”, biologiczna oznacza „pochodząca z ciała”, natomiast egzogenna, reaktywna – „pochodząca spoza ciała”. Depresję egzogenną poprzedza z reguły wystąpienie stresującego wydarzenia życiowego (np. śmierć małżonka, rozwód, ciężka choroba somatyczna), podczas gdy depresja endogenna wynika z zaburzeń biologicznych, np. w produkcji neuroprzekaźników takich, jak serotonina czy noradrenalina.

10 zawodów, które zwiększają ryzyko depresji
10 zawodów, które zwiększają ryzyko depresji [10 zdjęć]

Amerykańska organizacja badająca stan zdrowia, poziom uzależnienia wśród obywateli USA, National Survey...

zobacz galerię

Podział na depresję endogenną i egzogenną nieco się zaciera, jeśli weźmie się pod uwagę brak różnic w ilości wydarzeń poprzedzających wystąpienie depresji. Okazuje się bowiem, że ilość konkretnych zdarzeń poprzedzających depresję endogenną wcale nie jest mniejsza od tych występujących przed depresją egzogenną. Co istotne, dla każdego rodzaju depresji istnieją odmienne wskazówki terapeutyczne – depresja endogenna częściej ustępuje pod wpływem leków przeciwdepresyjnych oraz terapii elektrowstrząsami, natomiast depresja egzogenna lepiej poddaje się leczeniu psychoterapeutycznemu. Jednakże wyniki badań porównawczych nad różnymi metodami leczenia nie zawsze są ze sobą zgodne, dlatego należy z rezerwą podchodzić do tego rozróżnienia.

2. Objawy depresji endogennej

Osią depresji endogennej jest melancholia. Obniżenie nastroju oznacza raczej spadek samopoczucia, spłycenie afektywne, brak reaktywności uczuciowej niż skrajny smutek czy rozpacz. W depresji endogennej mamy do czynienia ze spowolnieniem psychoruchowym, bardziej drastycznymi objawami depresji, brakiem reakcji na zmiany dokonujące się w otoczeniu podczas trwania choroby, utratą zainteresowania życiem oraz objawami somatycznymi. Ponadto pojawiają się wczesne przebudzenia, poczucie winy, myśli o śmierci, lęk, poczucie porażki. Spada zdolność racjonalnego myślenia i koncentracji uwagi. Chory bezustannie czuje się zmęczony, nie ma energii ani na nic ochoty. Szacuje się, że około 15% pacjentów z depresją endogenną popełnia samobójstwo. Depresja endogenna wykazuje także tendencję do przekształcania się w utrwalone zaburzenia nastroju w postaci dystymii.

Wątpliwość co do podziału zaburzeń afektywnych na depresję ezgo- i endogenną dostarczają także dane z rodzinnych badań nad depresją. Skoro depresję endogenną uznaje się za zaburzenie biologiczne, genetyczne, oczekiwano, że wśród krewnych osób z depresją endogenną znajdzie się więcej przypadków depresji. Tymczasem występowanie depresji (wszystkich typów) było jednakowe w obu grupach – i u krewnych z depresją endogenną, i u krewnych z depresją egzogenną. Możliwe, że podział na depresję endogenną i egzogenną stanowi tylko odbicie rozróżnienia na depresję łagodną i ostrą. Depresja określana jako endogenna byłaby więc po prostu depresją o poważniejszym przebiegu i obrazie klinicznym. Oznaczałoby to tyle, że istnieje jeden rodzaj depresji jednobiegunowej, ale o bardzo zróżnicowanym stopniu nasilenia objawów chorobowych.

spis treści
rozwiń

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!