Trwa ładowanie...

Objawy glejaka - umiejscowienie, glejak wielopostaciowy, leczenie

Glejak to złośliwa postać nowotworu mózgu. Dotyczy pacjentów w każdym przedziale wiekowym, a jego etiologia nie została do końca określona. Istnieje kilka rodzajów glejaka, które różnią się stopniem złośliwości i sposobem leczenia. Jakie są objawy i przyczyny tej choroby? Jak przebiega diagnostyka i leczenie tego typu nowotworów?

Zobacz film: "7 możliwych objawów guza mózgu"

spis treści

1. Co to są glejaki?

Glejak należy do grupy nowotworów mózgu oraz rdzenia. Powstaje z komórek zwanych glejowymi, które tworzą szkielet tkanki nerwowej i spełniają dla neuronów różne funkcje mające na celu ich odżywianie i naprawę. Glejaki nie występują często, jednak jeśli chodzi o nowotwory wewnątrzczaszkowe, to stanowią 70 proc. wszystkich przypadków i częściej pojawiają się u dzieci niż u dorosłych ludzi. Objawy glejaka są uzależnione w dużej mierze od wielkości guza oraz jego umiejscowienia.

2. Klasyfikacja glejaków

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wprowadziła czterostopniową skalę określającą złośliwość glejaków. Im wyższy stopień zaawansowania, tym gorsze rokowania:

I - gwiaździak włosianokomórkowy, wyściółczak śluzowo-brodaweczkowaty II - gwiaździak włókienkowaty, skąpodrzewiak, wyściółczak III - gwiaździak anaplastyczny IV - glejak wielopostaciowy, rdzeniak

Glejaki znajdujące się na IV stopniu zaawansowania mają najgorsze rokowania. Średnia przeżywalność pacjentów z glejakiem wielopostaciowym lub rdzeniakiem wynosi ok. 14 miesięcy, przy założeniu, że wdrożone zostało leczenie - operacja usunięcia guza i następcza chemioterapia oraz radioterapia.

3. Glejaki mózgu i rdzenia

Glejaki mózgu i rdzenia mają kilka rodzajów. Mogą rozrastać się z komórek szeregu astrocytarnego. Do takich guzów zaliczamy glejaka wielopostaciowego, gwiaździaka anaplastycznego, włókienkowego i włosowatokomórkowego.

Glejaki mogą tworzyć się również z komórek skąpowypustkowych - powstają wtedy tzw. skąpodrzewiaki, które stanowią ok. 10 proc. glejaków. Wyściółczaki z kolei powstają przez rozrost komórek wyściełających komory mózgu i stanowią ok. 7 proc. diagnozowanych glejaków.

Guz może również rozrastać się z komórek zarodkowych. Tak powstały glejak to rdzeniak, który zwykle występuje u dzieci, choć może też zostać zdiagnozowany u dorosłych. Zlokalizowany jest w móżdżku. Rdzeniak bardzo szybko rośnie, jest też promienioczuły.

4. Objawy glejaka

Objawy glejaka można podzielić ze względu na to, gdzie guz występuje. Umiejscowienie ma wpływ na wywołane przez niego skutki. Pod wpływem nasilonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego można mówić o objawach ogólnych. Chory odczuwa bóle głowy. Najczęściej rano nasilają się nudności oraz wymioty. Występują także objawy glejaka takie jak problemy z koncentracją i pamięcią, a także zaburzenia sprawności umysłowej i otępienie.

Inne objawy glejaka zaliczane do tzw. zespołu  psychoorganicznego, to również ogólne napady padaczki. U chorego występuje także obrzęk mózgu. Objawy glejaka mogą też być zogniskowane i zależą od lokalizacji guza. W takich wypadkach dochodzi do zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia i problemy ze słuchem. Chory ma problemy z czuciem, a nawet może dojść do niedowładu kończyn. W wyniku występowania objawów móżdżkowych mogą pojawiać się ogniskowe napady padaczkowe, problemy z utrzymaniem równowagi oraz uszkodzenie nerwów czaszkowych.

Inne objawy glejaka, które mogą pojawić się w zaawansowanym stadium choroby to również: nagłe zmiany zachowania, utrata zdolności pisania, utrata zdolności liczenia, utrata zdolności czytania, utrata zdolności mowy (afazja).

Objawy glejaka są zależne od umiejscowienia guza
Objawy glejaka są zależne od umiejscowienia guza

5. Glejak wielopostaciowy

Najbardziej niebezpiecznym, a zarazem najczęściej występującym jest glejak wielopostaciowy, czyli nowotwór gleju gwiaździstego. Dotyczy on osób starszych. Jest złośliwym nowotworem charakteryzującym się bardzo dużym procentem umieralności. Tylko wczesne wykrycie, a następnie leczenie może dać szansę choremu na co najmniej rok życia. W przeciwnym wypadku zgon może nastąpić w ciągu trzech miesięcy.

Leczenie polega na radioterapii, jak też operacji chirurgicznej. Jest to tzw. leczenia skojarzone. Niestety niewiele osób nawet po terapii przeżywa dłużej niż rok. Objawy glejaka wielopostaciowego, który rozwija się  najczęściej w płacie czołowym, a także skroniowym charakteryzują się zaburzeniami psychicznymi. U chorego pod wpływem działania guza dochodzi do zmiany osobowości. Pojawiają się także, jak i we wcześniejszych przypadkach, napady padaczkowe. Dochodzi też do całkowitej utraty zdolności mowy i możliwości powiedzenia tego, co się chce.

To musisz wiedzieć

6. Co to jest gwiaździak

Gwiaździak to glejak, który diagnozowany jest zwykle u dorosłych. Zlokalizowany jest w okolicy nadnamiotowej. Może też rozwijać się u dzieci - w obrębie pnia mózgu lub w półkulach mózgu. Rzadko pojawia się w rdzeniu kręgowym. Może mieć formę łagodną lub złośliwą.

Objawy glejaka gwiaździaka są konsekwencją nacieku i niszczenia tkanki nerwowej znajdującej się w sąsiedztwie guza. Pojawiają się one stopniowo i nasilają się w ciągu, tygodni, miesięcy lub lat. Czas ten jest uzależniony od stopnia złośliwości guza. Najczęściej występującym objawem glejaka tego rodzaju jest padaczka. Pojawiają się też objawy ogniskowego uszkodzenia mózgu. Należą do nich: porażenie połowicze, porażenie nerwów czaszkowych, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, które powoduje bóle głowy, nudności i wymioty oraz zaburzenia świadomości. Objawem są też zaburzenia mowy i zmiany osobowościowe.

7. Skąpodrzewiak

Skąpodrzewiak cechuje się powolnym tempem wzrostu. Objawy glejaka tego rodzaju rozwijają się powoli i mogą o wiele lat wyprzedzać rozpoznanie choroby. Jeśli guz umiejscowiony jest w płacie czołowym, charakterystycznym objawem glejaka jest padaczka. Skąpodrzewiak jest glejakiem o średniej lub wysokiej złośliwości, w zależności od rodzaju.

8. Wyściółczak

Wyściółczak to rodzaj glejaka, który rozwija się przede wszystkim u dzieci i młodych dorosłych. Najwięcej wyściółczaków diagnozuje się u pięcio- i trzydziestopięciolatków. U dzieci i młodzieży wyściółczaki najczęściej rozwijają się wewnątrzczaszkowo, u dorosłych zaś wewnątrzrdzeniowo.

Objawy glejaka tego typu zależą przede wszystkim od wieku pacjenta, wielkości i lokalizacji guza. U dzieci obserwuje się wzrost ciśnienia czaszkowego, który powoduje bóle głowy, nudności i wymioty. Jeśli dziecko nie ma jeszcze zrośniętych szwów czaszki, objawem może być wodogłowie, spowodowane przez zablokowanie przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego. Objawami glejaka (wyściółczaka) są również zaburzenia osobowości, zmiany nastroju i problemy z koncentracją. Wraz ze wzrostem guza ucisk na nerwy jest coraz większy co może prowadzić do wystąpienia napadów padaczkowych, porażenia nerwów czaszkowych i ogniskowych objawów neurologicznych.

Jeśli wyściółczak jest zlokalizowany nad namiotem mózgu, do objawów glejaka zaliczamy utratę wzroku, czucia, zaburzenia funkcji poznawczych oraz ataksję.

Wyściółczak rozwijający się w kanale rdzenia kręgowego podczas wzrostu uszkadza funkcje układu nerwowego. Może to prowadzić do spastycznego porażenia kończyn i parestezji.

Jeśli wyściółczak zlokalizowany jest w dolnym odcinku kanału rdzenia kręgowego, symptomami są dysfunkcje pęcherza moczowego oraz impotencja. Objawami glejaka w tej lokalizacji są również bóle pleców, nóg i okolic odbytu.

9. Rdzeniak

Rdzeniak jest jednym z najczęściej występujących nowotworów układu nerwowego u dzieci. Zwykle zlokalizowany jest w móżdżku i ma IV stopień złośliwości według WHO.

Wczesne objawy glejaka tego typu są niecharakterystyczne. Mogą przypominać infekcje lub typowe choroby rozwojowe wieku dziecięcego. Jeśli jednak utrzymują się przez długi czas i zamiast ustępować, nasilają się, to znak, że trzeba jak najszybciej skonsultować się z lekarzem. Typowymi objawami glejaka tego typu są bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty oraz powiększone węzły chłonne.

Ze względu na lokalizację glejaka objawami mogą być również zaburzenia równowagi nie nieprawidłowe ruchy gałek ocznych.

10. Leczenie glejaka

Wybór leczenia wymaga określenia rodzaju guza i przeanalizowania wyników badań. Wpływ ma także morfologia krwi z określeniem czynności nerek oraz wątroby, wiek i samopoczucie pacjenta.

W przypadku guza operacyjnego konieczny jest zabieg chirurgicznym, czyli całkowita lub częściowa resekcja guza. Zmiany trudno dostępne z wysokim ryzykiem operacyjnym wymagają przeprowadzenia biopsji stereotaktycznej.

Zazwyczaj nowotwory operacyjne mają pomyślne rokowania i pacjent wraca do zdrowia. Zdarzają się sytuacje kiedy operacja zamyka leczenie glejaka, ale konieczne jest spełnienie kilku warunków.

Ważne jest rozpoznanie histopatologiczne skąpodrzewiaka, brak komponentu gemistocytarnego, wiek poniżej 40 lat oraz brak wzmocnienia kontrastowego na obrazowaniu KT i MR.

Kontynuacja leczenia jest zależna od typu nowotworu. Najczęściej stosowana jest klasyczna radioterapia frakcjonowana RTH 3D lub radioterapia przyspieszona w przypadku złych rokowań (czas przeżycia mniejszy niż 6 miesięcy).

Leczenie chemioterapią jest wskazane u osób, u których wystąpiła poprawa, ale skończyły się możliwości dotychczasowej terapii. Wówczas najczęściej wybierany jest schemat PCV, monoterapia lomustyną lub karmustyną.

W przypadku glejaka wielopostaciowego można zastosować uzupełniającą chemioterapię temozolomidem. Często konieczne jest również leków, które łagodzą objawy glejaka. Są to leki przeciwpadaczkowe, kortykosterydy i leki przeciwkrzepliwe.

11. Możliwe skutki uboczne leczenia glejaka

Leczenie glejaka (dokładniej zabieg chirurgiczny) w niektórych przypadkach może zakończyć się następującymi skutkami ubocznymi:

  • napadami padaczkowymi w ciągu tygodnia po operacji,
  • zwiększeniem ciśnienia wewnątrzczaszkowego na skutek krwawienia,
  • deficytami neurologiczne,
  • zakażeniami,
  • wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego.

Również chemio- i radioterapia negatywnie wpływa na samopoczucie, wywołując:

  • nudności i wymioty,
  • ból głowy,
  • utrata włosów,
  • ryzyko napadów padaczkowych,
  • martwica popromienna (śmierć zdrowej tkanki mózgu w napromieniowanym obszarze),
  • zwiększone ciśnienie w czaszce,
  • częściowa utrata pamięci krótkotrwałej,
  • utrata apetytu,
  • zmęczenie,
  • zwiększona podatność na zakażenia.

Należy podkreślić, że skutki uboczne nie muszą pojawić się u każdego pacjenta, a ich stopień nasilenia jest różny. Powrót do życia po zakończeniu leczenia może być trudny ze względu na deficyty neurologiczne.

Konieczne są wówczas kontrolne wizyty u lekarza, a także rehabilitacja. Nie warto również zapominać o możliwości skorzystania z pomocy psychologa.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.