Operacje laparoskopowe

Chirurgia laparoskopowa i ręcznie wspomagana chirurgia laparoskopowa są minimalnie inwazyjnymi procedurami powszechnie stosowanymi w leczeniu chorób przewodu pokarmowego. W odróżnieniu od tradycyjnych operacji okrężnicy lub innych części jelit, które wymagają długich cięć brzucha, chirurgia laparoskopowa wymaga tylko małego nacięcia w jamie brzusznej. W przypadku ręcznie wspomaganych operacji stosuje się 3-4-calowe nacięcia, by chirurg mógł dosięgnąć do narządów jamy brzusznej. Osoby, które poddają się takim zabiegom mogą odczuwać mniej bólu, blizny po operacji są mniejsze i szybciej wracają do zdrowia.

Laparoskopię wykorzystuje się w leczeniu takich chorób, jak: kamica pęcherzyka żółciowego, choroba Leśniowskiego-Crohna, rak jelita grubego, uchyłki, rodzinna polipowatość (stan powoduje, że wiele polipów jelita grubego podnosi ryzyko raka jelita grubego), nietrzymanie stolca, wypadanie odbytnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, polipy jelita grubego, które są zbyt duże, aby je usunąć podczas kolonoskopii, przewlekłe ciężkie zaparcia, na które nie pomagają leki. Przed operacją chirurg spotyka się z pacjentem, odpowiada na jego pytania, zapoznaje się z jego historią medyczną, bada go. Jelito pacjenta zostanie opróżnione za pomocą specjalnego środka. W zależności od wieku i ogólnego stanu pacjenta lekarz może zlecić wykonanie prześwietlenia klatki piersiowej, EKG lub inne badania. Anestezjolog rozmawia z pacjentem o rodzaju narkozy. Wieczorem przed operacją pacjent przyjmuje środek przeczyszczający. Nie powinien też nic już jeść.
 

W dniu zabiegu pacjentowi zakładane jest dojście dożylnie. Gdy pacjent jest przygotowany, zabiera się go na salę operacyjną. Anestezjolog podaje tam znieczulenie, a pielęgniarka oczyszcza środkiem antybakteryjnym brzuch pacjenta i przykrywa go sterylnymi chustami.

Podczas zabiegu laparoskopowego wykonuje się 3 lub więcej niewielkich (5-10 mm) nacięć w brzuchu, by wprowadzić nimi narzędzia. Chirurg wprowadza następnie laparoskop, dzięki któremu obraz jamy brzusznej oglądany jest na monitorze i pozwala na działanie lekarzowi. Chirurg wykonuje nacięcie poniżej pępka i za pomocą niego wprowadza do jamy brzusznej dwutlenek węgla, który podnosi ściany brzucha powyżej organów. Daje to chirurgowi lepszy widok, gdy zostanie już wprowadzony laparoskop. Urządzenie ma zamontowaną kamerę i chirurg na monitorze obserwuje wnętrze jamy brzusznej, sprawdzając, czy można wykonać laparoskopię. Jeśli tak, lekarz wykonuje kolejne nacięcia, których rozmieszczenie i ilość zależy od prowadzonej operacji. Jeśli istnieje taka potrzeba, jedno z nacięć jest powiększane, by chirurg mógł usunąć fragment jelita lub połączyć jego dwa końce. Chirurg zamyka najpierw większe naczynia krwionośne, które dostarczają krew do chorego fragmentu jelita, oddziela tkankę tłuszczową, która utrzymuje jelita w miejscu, usuwa chory element i łączy fragmenty jelit.
 

Czasami konieczne jest wykonanie stomii – inaczej nazywanej sztucznym odbytem. Jest to sztuczne wyprowadzenie światła jelita (cienkiego lub grubego) poza jamę brzuszną. Umieszcza się ją na przedniej ścianie brzucha, gdzie istnieją odpowiednie warunki do zaopatrzenia w sprzęt stomijny, który będzie zbierał kał. Na zakończenie zabiegu lekarz sprawdza, czy nie ma krwawienia, wypuszcza gaz i zamyka nacięcia.
 

Pacjent budzi się na sali pooperacyjnej, często z maską tlenową na twarzy. Rurka, która została wprowadzona do żołądka (sonda) zostanie usunięta w sali pooperacyjnej. Wieczorem po operacji pacjent może zacząć przyjmować płyny, a następnego dnia otrzyma pożywienie stałe. Mogą pojawić się nudności i wymioty, co po znieczuleniu występuje często. Już dzień po operacji pacjent jest zachęcany do wstawania z łóżka. Ruch zmniejsza możliwość wystąpienia takich komplikacji, jak zapalenie płuc czy zakrzepicy żylnej. Po powrocie do domu pacjent powinien stopniowo zwiększać swoją aktywność. Najlepszym ćwiczeniem są spacery.