Torbiel pilonidalna

Torbiel pilonidalna to inaczej torbiel włosowa kości ogonowej. Taka torbiel pojawia się w okolicach kości ogonowej lub między pośladkami. Schorzenie to powstaje z powiększających się zapaleniem zmienionych mieszków włosowych najczęściej wskutek zakażenia bakteriami beztlenowymi i zawiera włosy, które rosną w jej wnętrzu. Stan zapalny tworzy się w tkance podskórnej w okolicy krzyżowo-guzicznej. Bardzo rzadko zdarza się, że ten rodzaj torbieli pojawia się w okolicach pępka czy pach. Zaburzenie to najczęściej dotyka mężczyzn między 15 a 24 rokiem życia, którzy prowadzą siedzący tryb życia.

Przyczyny torbieli pilonidalnej

Torbiel włosowa

Torbiel włosowa występuje najczęściej w postaci guza wypełnionego włosami... »

• siedzącym trybie życia,
• dużym owłosieniu,
• noszeniu ciasnej bielizny.

Do zaburzeń dochodzi w wyniku powiększenia się i zakażenia mieszków włosowych w okolicy krzyżowo-guzicznej. Czynniki sprzyjające chorobie to nadmierna potliwość, niska higiena osobista i powtarzające się urazy. Dolegliwości związane z chorobą zwykle ustępują samoistnie około 40. roku życia.

Objawy torbieli pilonidalnej

Torbiel pilonidalna najczęściej nie daje żadnych objawów bólowych, co nie oznacza, że nie może objawiać się jako ostry ropień lub jako prosta, złożona albo nawracająca torbiel włosowa, dlatego sposób leczenia jest dostosowywany do stopnia zaawansowania choroby. Najczęstszym objawem jest bolesny guz zlokalizowany w okolicy krzyżowo-guzicznej, choć zdarza się, że jedyną oznaką choroby będzie zapalenie tkanki podskórnej. Badania fizykalne pozwalają na stwierdzenie jednego lub kilku zagłębień w linii pośrodkowej, często trudnych do zauważenia z powodu towarzyszącego obrzęku. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić czyraka, ziarninę kiłową lub gruźliczą, promienicę oraz zapalenie kości i szpiku z czynnymi przetokami.

Zapobieganie i leczenie torbieli pilonidalnej

Leczenie torbieli obejmuje:

• terapię antybiotykową,
• ciepłe okłady,
• usuwanie włosów z okolic pośladków.

Jeśli powyższe sposoby nie pomagają, może być konieczne chirurgiczne usunięcie torbieli. Do lekarza należy się zgłosić także, jeśli:

• torbiel pilonidalna puchnie,
• pojawia się zaczerwienienie wokół torbieli,
• z torbieli sączy się płyn lub inna wydzielina.

Zabieg ten polega na nacięciu, drenażu w znieczuleniu miejscowym i przepłukiwaniu zmiany roztworami odkażającymi oraz usunięciu włosów. W innych przypadkach stosuje się:

• wycięcie oszczędne,
• wstrzyknięcie fenolu,
• nacięcie i marsupializację,
• rozległe wycięcie miejscowe.

Najskuteczniejszą metodą wydaje się szerokie wycięcie skóry i tkanki podskórnej aż do powięzi krzyżowo-guzicznej i zszycie rany z pokryciem ubytku przesuniętym z sąsiedztwa płatem skórno-podskórnym Limberga. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym z założeniem głębokich szwów wchłanialnych oraz niewchłanialnych szwów skórnych. Szwy skórne zdejmuje się średnio 10 dni po operacji, chory przebywa krócej w szpitalu i szybciej wraca do normalnego trybu życia. Wybór metody zależy przede wszystkim od zaawansowania zmiany, obecności innych chorób oraz umiejętności chirurga.