Flekainid – preparaty, zastosowanie i działania niepożądane

Flekainid (łac. flecainidum) to organiczny związek chemiczny, pochodna benzamidu i lek przeciwarytmiczny stosowany w Europie jako jeden z leków pierwszego rzutu w zapobieganiu nawrotom migotania przedsionków u pacjentów bez organicznej choroby serca.

Flekainid jest rekomendowany przez wytyczne praktyki klinicznej European Society of Cardiology (ESC), The American College of Cardiology Foundation (ACCF) and the American Heart Association (AHA) oraz The National Institute for Health and Clinical Excellence (NICE) u pacjentów bez lub z minimalną chorobą serca i u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Mechanizm działania antyarytmicznego substancji następuje poprzez blokadę kanałów sodowych, czego efektem jest zmniejszenie gromadzenia się jonów wapnia w komórkach.

Flecainidum zalicza się do klasy IC wg podziału Vaughana Williamsa. Substancja wykazuje działanie miejscowo znieczulające. Jej wzór sumaryczny to C17H20F6N2O3. Masa molowa: 414,34 g/mol.

Preparaty lecznicze zawierające flekainid w Polsce nie posiadają pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Są sprowadzane z zagranicy jako import docelowy na specjalnie zapotrzebowanie i zalecenie lekarza.

Produkty zawierających Flekainid to:

• Flecaine LP 50 Mg, kapsułki,
• Apocard Retard 150 mg, kapsułki,
• Aristocor, tabletki powlekane,
• Aristocor, iniekcja,
• Flecadura, tabletki,
• Flecaine 100 mg, tabletki,
• Flecaine LP 150 mg, kapsułki,
• Flecainid Hexal, tabletki,
• Flecainidacetat-Actavis 100 mg, tabletki,
• Flecainide Acetate Tablets, tabletki,
• Flecainid-Isis, tabletki,
• Tambocor, iniekcja,
• Tambocor, tabletki,
• Tambocor 100, tabletki,
• Tambocor Mite, tabletki.

Flekainid jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu zaburzeń rytmu serca, zwalniającym przewodzenie we wszystkich częściach układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca poprzez blokadę kanałów sodowych.

Zaburzenie rytmu serca, arytmia, dysrytmia, niemiarowość serca to stan, w którym skurcze mięśnia sercowego są nieregularne, a ich częstotliwość wychodzi poza bezpieczny zakres 60-100 uderzeń na minutę.

Flekainid jest stosowany w przypadku, gdy obserwuje się:

• nawrotny częstoskurcz węzłowy, arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a i podobnymi zespołami związanymi z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia,
• objawowy utrwalony częstoskurcz komorowy,
• objawowe napadowe migotanie przedsionków (w sytuacji, gdy nie ustalono wskazania do leczenia oraz nie rozpoznaje się dysfunkcji lewej komory serca),
• przedwczesne komorowe skurcze dodatkowe lub nieutrwalony częstoskurcz komorowy, które wywołują objawy obniżające jakość życia, w sytuacji gdy są oporne na inne rodzaje leczenia lub pacjent nie toleruje innych rodzajów terapii.

Preparaty zawierające flekainid są przeciwwskazane u pacjentów:

• z niewydolnością serca,
• po zawale mięśnia sercowego, którzy mają bezobjawowe dodatkowe pobudzenia komorowe lub bezobjawowy nieutrwalony częstoskurcz komorowy,
• z długotrwałym migotaniem przedsionków, u których nie doszło do próby konwersji rytmu zatokowego,
• z istotnymi hemodynamicznie chorobami zastawek serca,
• z dysfunkcją węzła zatokowego,
• z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowego,
• z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia lub wyższym, blokiem odnogi pęczka Hisa lub blokiem dystalnym.

Ze stosowaniem Flekainid wiąże się długa lista skutków ubocznych. Działania niepożądane są dość częste, ponieważ mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 pacjentów. To na przykład:

• zaburzenia snu,
• uczucie lęku,
• uczucie niepokoju,
• zaburzenia wzroku,
• niekontrolowane drżenie, zespół niespokojnych nóg,
• ból głowy, zawroty głowy,
• zmęczenie, senność, przewlekłe zmęczenie,
• duszność,
• zmniejszenie liczby wypróżnień lub trudności z wypróżnieniem, niestrawność, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, ból brzucha, zmniejszenie apetytu, nadmierne gazy jelitowe,
• łysienie
• nadmierne wydzielanie śliny,
• nadwrażliwość skórna,
• gorączka,
• obrzęki,
• obniżenie liczby erytrocytów, leukocytów, trombocytów.