Heterochromia – charakterystyka, występowanie, diagnostyka

Heterochromia to zaburzenie, którego cechą charakterystyczną są oczy różnego koloru. Takie zjawisko nazywamy różnobarwnością tęczówek, a po łacinie heterochromia iridis.

Zobacz film: "Sztuczna inteligencja zdiagnozuje choroby oczu"

1. Heterochromia – jak często występuje?

Heterochromia zdarza się rzadko. Występuje średnio u 6 z 1000 osób. Zwykle nie jest objawem żadnej choroby. Istnieją jednak przypadki, gdy heterochromia zwiastuje pewne nieprawidłowości wrodzone. Wtedy współwystępuje z innymi zaburzeniami.

Jeśli heterochromia zostanie zdiagnozowana u dziecka, powinno ono zostać zbadane przez okulistę i pediatrę. Możliwe, że potrzebne będą również badania genetyczne, aby potwierdzić lub wykluczyć współwystępowanie chorób wrodzonych.

2. Heterochromia – przyczyny różnic w kolorze oczu

Kolor oczu dziedziczymy po naszych przodkach. Zależy on od wysycenia melaniną: im więcej barwnika w tęczówce, tym ciemniejsze są oczy. Gdy zabarwienie tęczówek zmienia się, może to świadczyć o chorobie albo też o uszkodzeniu narządu wzroku, np. w wyniku wypadku.

Najczęstsze choroby oczu
Najczęstsze choroby oczu [7 zdjęć]

Zarówno budowa oka, jak i mechanizm jego działania są bardzo delikatne, przez co narażone na wiele schorzeń...

zobacz galerię

3. Heterochromia – choroby wrodzone, którym może towarzyszyć

Heterochromia czasem współwystępuje z pewnymi chorobami genetycznymi. Do tej grupy należą m.in.:

  • Zespół Waardenburga: powstaje w wyniku mutacji wielu genów i powoduje również utratę słuchu, a także zmianę pigmentacji skóry i włosów.
  • Piebaldyzm (bielactwo): wiąże się z odbarwieniem skóry w niektórych partiach ciała, a także włosów, brwi, rzęs.
  • Zespół Hornera: choroba wrodzona, wynikająca z uszkodzenia połączeń nerwowych między okiem a mózgiem.
  • Zespół Sturge-Webera: typowe dla niego są szerokie, czerwone plamy na skórze, pojawiające się w miejscu przebiegania nerwu trójdzielnego. U chorego diagnozuje się również naczyniaka mózgu i nowotwór naczyniówki (tylnej błony naczyniowej gałki ocznej).
  • Neurofibromatoza typu I (inaczej choroba Recklinghausena, nerwiakowłókniakowatość): charakterystyczne dla niej są guzy komórek nerwowych i zaburzenia wysycenia melaniną oczu i skóry. W tęczówkach widać również wypukłe guzki, mające kolor żółty lub brązowy.
  • Stwardnienie guzowate (choroba Bourneville’a): przejawia się występowaniem niezłośliwych guzów w różnych częściach ciała, w tym w gałkach ocznych.
  • Choroba Hirschsprunga: dotyczy jelit, może być związana ze zmniejszeniem ilości melaniny w tęczówce.
  • Choroba Blocha-Sulzbergera (nietrzymanie barwnika): obejmuje skórę, włosy, zęby, paznokcie, oczy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Sprawia, że tęczówki mogą być znacznie ciemniejsze niż zwykle. Na skórze pojawiają się pęcherze, plamy, krosty i brodawki. Zęby wyrastają w mniejszej liczbie niż u dzieci zdrowych.
  • Zespół Perry’ego-Romberga: polega na postępującym zaniku połowy twarzy, zaniku skóry i miękkich tkanek tej części ciała.
  • Zespół Chediaka-Higashiego: to rzadka choroba genetyczna, której towarzyszą nawracające zakażenia, neuropatia obwodowa oraz zmiana koloru oczu i skóry.

Rekomendowane przez naszych ekspertów

4. Heterochromia – choroby nabyte, z którymi może współwystępować

Zmiana zabarwienia tęczówek czasem pojawia się wraz z nabytą chorobą albo też z powodu urazu oczu, a czasem nawet w wyniku stosowania określonych leków. Wśród podobnych przyczyn heterochromii najczęściej wymienia się:

  • Zapalenie tęczówki mające różne przyczyny, np. z powodu gruźlicy, sarkoidozy, zakażenia wirusem opryszczki.
  • Zespół Posnera-Schlossmana: może przyczyniać się do rozjaśnienia tęczówek w związku z rozwojem choroby.
  • Zespół rozproszenia barwnika: wiąże się z utratą melaniny znajdującej się w tęczówkach. Barwnik jest rozpraszany wewnątrz oka i gromadzony w śródgałkowych strukturach.
  • Urazy mechaniczne oczu: mogą powodować rozjaśnianie oczu, a nawet zanik tęczówek.
  • Stosowanie kropli do oczu w leczeniu jaskry, zawierających analogi prostaglandyny. Mogą one powodować ciemnienie tęczówek.
  • Zatrzymanie żelaza w oku także może przyczyniać się do ciemnienia tęczówek.
  • Zespół wywinięcia tęczówki: występuje u osób, u których tył tęczówki (mocno nasycony melaniną) obraca się do przodu w kierunku źrenicy.
  • Łagodne guzy tęczówki, cysty lub ropnie na tęczówce powodujące jej ciemnienie lub rozjaśnianie.
  • Czerniak złośliwy tęczówki oraz przerzuty guzów na tęczówkę.
  • Zamglenie rogówki.

5. Heterochromia – diagnostyka

Pierwszym diagnostą jesteśmy my sami. Jeśli zauważymy różnicę w kolorze tęczówek, powinniśmy się zgłosić do specjalisty. W przypadku stwierdzenia heterochromii u dziecka udajemy się z nim do pediatry, a później okulisty. Gdyby różnobarwność tęczówek przytrafiła się nam samym, należy od razu skonsultować się z okulistą. Zajrzy on do światła oka, aby zidentyfikować przyczynę heterochromii.

Większość ludzi z heterochromią nie ma żadnych problemów zdrowotnych z narządem wzroku. Jeśli ta cecha szczególna im przeszkasza, mogą sięgnąć po odpowiednie soczewki kontaktowe, aby nadać oczom tę samą barwę. W przypadku drugiej grupy pacjentów, u których heterochromia jest związana z chorobami, leczenie polega zwykle na przeciwdziałaniu utracie wzroku.

spis treści
rozwiń

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Ważne tematy