Choroba Scheuermanna

Choroba Scheuermanna, czyli jałowa martwica kręgosłupa, jest wciąż zagadką dla lekarzy i naukowców. Wprawdzie nietrudno ją rozpoznać i znane są metody jej leczenia, ale przyczyny choroby są nieznane. Nie bez przyczyny nazywana jest także młodzieńczą kifozą – występuje najczęściej u młodych, nastoletnich osób, jeszcze przed okresem pokwitania. Istotą tej choroby, która należy do grupy jałowych martwic kości, jest martwica i obumieranie kości bez udziału wirusów, grzybów i bakterii. Chorobą dotknięte są szczególnie dzieci i młodzież, u których nie ma dostatecznych połączeń między trzonem a nasadą kości. Ponadto dzieci i młodzież narażone są na urazy trzonów i nasad kości w trakcie skoków i zabaw.

Przyczyny i objawy choroby Scheuermanna

Choć źródła choroby Scheuermanna nie są znane, pewnym jest, że martwica kości spowodowana jest przez niedostateczne ukrwienie tkanki kostnej. Do niedokrwienia części kości dochodzi w wyniku przerwania naczyń zaopatrujących tę część kości na skutek różnych procesów chorobowych, urazów, predyspozycji genetycznych i zaburzeń hormonalnych, przeciążenia kości. Konsekwencją takiego upośledzenia jej struktury jest zaniżona odporność na działania mechaniczne. Choć tkanka ma tendencję do odbudowy, kości już nie – deformują się i tworzą krzywiznę.

Początkowo choroba przebiega bezobjawowo, nie przynosi dolegliwości bólowych.  Pierwsze objawy pojawiają się przede wszystkim po wysiłku fizycznym lub w jego trakcie, w pozycji pionowej i pochylonej do przodu. Dolegliwości bólowe ustępują po odpoczynku. Do najpowszechniejszych objawów kifozy należą: bóle kręgosłupa, pojawiające się szczególnie po wysiłku oraz długotrwałym przebywaniu w jednej pozycji, deformowanie się postawy ciała (m.in. pochylanie się do przodu, powstanie kształtu okrągłych pleców), problemy ze zginaniem i prostowaniem kręgosłupa, uczucie zmęczenia. Nie muszą one występować razem, tym bardziej że początkowo choroba Scheuermanna jest bezobjawowa. Rozwija się ona w czasie – w ciągu 2-3 lat powstają ograniczające sprawność życiową deformacje kości i zniekształcenie postawy ciała.

Leczenie choroby Scheuermanna

O tym, jakie leczenie jest najodpowiedniejsze, decyduje przede wszystkim zaawansowanie procesu chorobowego. Wcześnie wykryta młodzieńcza kifoza i łagodny jej przebieg kwalifikują się do leczenie zachowawczego. Polega ono zwykle na noszeniu gorsetu ortopedycznego, trzymaniu właściwej postawy ciała i wykonywaniu ćwiczeń mięśni grzbietu. Ich celem jest odciążenie kręgosłupa, zapobieżenie deformacji kości i złagodzenie bólu. Zaawansowana postać jałowej martwicy kręgosłupa wymaga stosowania łóżeczka gipsowego (przez 2-3 miesiące) i gorsetu ortopedycznego (kolejne miesiące), a czasem także operacji. Niestety, wczesne rozpoznanie jest bardzo trudne, a postępująca choroba utrwala zmiany w tkance kostnej. Zwapnienie deformacji jest wątpliwe, dlatego pełne wyleczenie choroby Scheuermanna jest prawie niemożliwe. Leczenie staje się więc jedynie objawowe.