Grzybice skóry

Grzybice skóry wywoływane są przez grzyby chorobotwórcze – dermatofity lub drożdżaki. Najczęściej spotykane postacie choroby to grzybica stóp i paznokci. Może ona również występować na włosach (łupież), naskórku, w jamie ustnej, sromie i pochwie. Należy do jednych z najczęstszych chorób skóry. Około 20% osób w społeczeństwie zamożnym choruje na grzybicę przynajmniej 1 raz w okresie całego życia.

Przyczyny i objawy grzybicy skóry

Dermatofity przedostają się na człowieka ze zwierząt (psów, kotów, świnek morskich), z ziemi, z człowieka na człowieka za pośrednictwem przedmiotów. Pocenie się stóp i noszenie nieprzewiewnego obuwia to czynniki sprzyjające temu schorzeniu. Zakażenie drożdżakami rozwija się, gdy organizm jest osłabiony (ciąża, cukrzyca, długotrwałe leczenie antybiotykami, kortykosteroidami lub cytostatykami, nowotwory, AIDS itp.). Grzyby namnażają się nadmiernie i powodują zmiany chorobowe. Warto zauważyć, że zakażenie to rozwija się z grzybów, które występują w błonach śluzowych i skórze zdrowego człowieka, jednak wtedy ich ilość jest mała i nie wywołują choroby.

Grzybica skóry płaskiej - zdjęcia

To najczęściej wystęująca odmiana choroby. Może pojawić się na całej... »

Grzybica brody

W przypadku grzybicy, z ujść mieszków włosowych wydobywa się treść ropna,... »

Grzybice ze względu na zajęty obszar skóry możemy podzielić na:

• powierzchowne grzybice naskórkowe,
• grzybice dotyczące zakażenia skóry właściwej, włosów i paznokci z odczynem zapalnym.

Do pierwszej grupy zalicza się łupież pstry. Jest to powierzchowne zakażenie naskórka, głównie na tułowiu i zewnętrznych powierzchniach kończyn, wywołane przez Pityrosporum ovale. Charakteryzuje się występowaniem licznych żółtobrunatnych plam, lekko złuszczających się, o nieregularnych zarysach, które pod wpływem słońca ulegają odbarwieniu.

Druga kategoria grzybic skóry to tzw. grzybice właściwe. Zaliczamy do nich:

• grzybicę powierzchowną owłosionej skóry głowy (większość z nich charakteryzuje się niewielkim odczynem zapalnym skóry, czemu towarzyszy duża łamliwość włosów jako wynik bytowania grzybów w mieszkach włosowych i strukturach włosa),
• grzybicę skóry gładkiej,
• grzybicę pachwin (często powikłana jest dodatkowym zakażeniem drożdżami lub bakteriami, a zmianom na skórze towarzyszy znacznie nasilony świąd),
• grzybicę stóp,
• grzybicę paznokci (paznokieć najczęściej ulega zgrubieniu i przebarwieniu na kolor biały, żółtawy lub brunatny, jest bardziej łamliwy i często się rozwarstwia).

Diagnostyka i leczenie grzybicy skóry

Grzybice skóry rozpoznaje się na podstawie badania mikologicznego. Od chorego pobiera się włosy, łuski, zeskrobiny z paznokci, wykonuje preparat mikroskopowy i posiew. Na wynik posiewu na drożdżaki czekamy zwykle 2 doby, na dermatofity – 3 tygodnie. Często jednak leczenie grzybicy rozpoczynane jest, zanim są znane wyniki badania. Jest to błędem, podobnie jak powtórne noszenie zainfekowanego obuwia.

Grzybica skóry może być leczona ogólnie i/lub miejscowo. O zastosowaniu odpowiedniego leczenia decyduje lekarz. Miejscowo można leczyć tylko niektóre postacie grzybicy stóp, grzybicę powierzchowną skóry gładkiej oraz pojedyncze ogniska grzybic odzwierzęcych. Leczenie preparatami doustnymi o działaniu ogólnym stosuje się w przypadku grzybicy skóry owłosionej, paznokci lub rozległych zmian na skórze gładkiej.