Chlorki we krwi
Obdarzony ładunkiem ujemnym anion chlorkowy razem z dodatnim kationem sodowym są najważniejszymi jonami płynu pozakomórkowego organizmu. Około 88% chloru lokalizuje się w przestrzeni wodnej pozakomórkowej. Ze względu na swoje wzajemne powiązanie poziom chlorków we krwi zmienia się analogicznie do zmian poziomu sodu we krwi. Spadkowi lub wzrostowi sodu we krwi towarzyszą takie same zmiany stężenia jonu chlorkowego. Na stężenie chlorków wpływa jego podaż z pożywieniem oraz utrata przez nerki z moczem, przez skórę z potem oraz wydzielinami i wydalinami przewodu pokarmowego (uporczywe wymioty i biegunki). Poziom chlorków we krwi ma istotne znaczenie dla utrzymania prawidłowej równowagi wodno-elektrolitowej w organizmie, co z kolei ma wpływ na pobudliwość nerwowo-mięśniową oraz na wydzielanie kwasu solnego w żołądku.
Sposoby oznaczania i wartości prawidłowe poziomu chlorków we krwi
W celu oznaczenia poziomu chlorków pobiera się do badania próbkę krwi, najczęściej z żyły łokciowej. W warunkach prawidłowych stężenie chlorków we krwi waha się od 95 do 105 mmol/l.
Badanie poziomu chlorków jest często wykorzystywane do oznaczania, tzw. luki anionowej, czyli różnicy między głównym kationem, jakim jest sód, a sumą głównych anionów, czyli wodorowęglanów i chloru. W prawidłowych warunkach powinna ona wynosić od 8 do 16 mmol/l. Jej zwiększenie występuje przede wszystkim w kwasicy metabolicznej (nieoddechowej), na przykład mleczanowej czy ketonowej.
Interpretacja wyników oznaczania chlorków we krwi
Niedobory jonu chlorkowego mogą być związane z jego niską podażą w diecie. Głównym jego źródłem w pożywieniu jest sól kuchenna. U dorosłego człowieka niedobory chlorku w diecie zdarzają się bardzo rzadko, natomiast mogą się pojawić u niemowląt karmionych bezsolnymi pokarmami.
Niedobory anionu chlorkowego wiążą się także z jego nadmierną utratą w trakcie uporczywych wymiotów. Chlor jako składnik kwasu solnego jest wtedy tracony wraz z treścią żołądkową. Ponieważ jednocześnie tracony jest jon wodorowy, to hipochloremii towarzyszy również zasadowica metaboliczna (nieoddechowa). W podobnym mechanizmie dochodzi do utraty chloru podczas długotrwałego odsysania treści żołądkowej przez sondę wprowadzoną do żołądka w celach leczniczych.
Inną przyczyną jest stosowanie leków moczopędnych, które prowadzą do nadmiernej utraty chlorków z moczem. Podobnie zaburzenia wchłaniania jonów w kanalikach nerkowych w przebiegu różnych tubulopatii cewkowych nerek prowadzą do utraty tego jonu wraz z moczem.
Chlorki tracimy także przez skórę w wyniku pocenia się, dlatego nieuzupełnianie wody lub picie wody ubogiej w jony podczas upałów może powodować odwodnienie organizmu i niedobór elektrolitów, między innymi chloru.
Natomiast do zwiększenia stężenia chlorków we krwi prowadzić może ich nadmierna podaż w diecie lub nadmierne dożylne podawanie chlorku sodu w celach leczniczych. Ponadto może ono wystąpić w przypadku odwodnienia hipertonicznego (z zwiększoną utratą wody w stosunku do elektrolitów), a także w przebiegu niektórych chorób nerek.
Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu, w tym hipochloremia i hiperchloremia, prowadzą przede wszystkim do objawów ze strony układu nerwowo-mięśniowego, takich jak osłabienie siły mięśniowej lub bolesne skurcze mięśni, zawroty głowy, omdlenia, uczucie osłabienia. Mogą się także pojawić nudności i wymioty, parestezje, drgawki, utrata przytomności, a w skrajnych przypadkach nawet zgon. Dlatego tak ważne jest utrzymanie równowagi wodnej i elektrolitowej organizmu.
Artykuły Chlorki we krwi
Organizm człowieka zawiera około 1000 mmol (24 g) magnezu. W kościach zgromadzone jest 50% zawartości magnezu, w płynie wewnątrzkomórkowym 45%, natomiast w płynie zewnątrzkomórkowym 5%. Magnez ...
Żelazo we krwi jest ważnym parametrem w diagnozie różnych chorób. Pomiar stężenia tego mikroelementu pozwala na zdiagnozowanie choroby, jaką jest wrodzona hemochromatoza. Badanie stężenia żelaza ...
Aminotransferaza alaninowa (ALAT) jest enzymem wewnątrzkomórkowym, którego poziom określany jest podczas analiz biochemicznych krwi. Najwyższe stężenie tego enzymu występuje w wątrobie i w ...
Aminotransferaza asparaginowa (inaczej aminotransferaza asparaginianowa, transaminaza asparaginianowa, w skrócie AspAT, AST, GOT lub SGOT) to enzym, który znajduje się głównie w komórkach wątroby, ...
Prawidłowe stężenie sodu mieści się w granicach 135 - 145 mmol/l. Sód jest elektrolitem płynu pozakomórkowego. Jego nadmiar we krwi jest wywołany odwodnieniem, nadmierną utratą wody przez skórę, ...
Kreatynina jest to produkt degradacji kreatyny , czyli substancji, która stanowi w mięśniach nośnik energii (ulega ona ufosforylowaniu do fosfokreatyny, która zawiera wysokoenergetyczne wiązania, ...
Mocznik we krwi jest parametrem umożliwiającym ocenę funkcji nerek . Związek ten jest końcowym produktem rozkładu białek i wytwarzany jest głównie w wątrobie. Stężenie mocznika w surowicy zależy ...
Potas we krwi ma duże znaczenie w organizmie, gdyż jest elektrolitem śródkomórkowym. Potas odpowiedzialny jest za prawidłowe funkcjonowanie układu mięśniowego oraz nerwowego, wpływa na ...
Amylaza jest enzymem hydrolitycznym wytwarzanym główne przez trzustkę. Trafia do soku trzustkowego, a z nim do światła przewodu pokarmowego, gdzie bierze udział w trawieniu wielocukrów, przede ...
Badanie biochemiczne krwi obejmuje analizę składników osocza (zasadniczego, płynnego składnika krwi, w którym znajdują się składniki morfologiczne). Osocze transportuje cząsteczki niezbędne ...
Białko całkowite we krwi to zbiór wszystkich frakcji białek krwi, takich jak: albuminy, globuliny, fibrynogeny, lipoproteiny, glikoproteiny i wiele innych. Dotąd poznano ponad 300 białek ...
Cynk pełni w organizmie wiele ważnych funkcji. Jego źródłem w diecie są ryby , mięso , jajka, warzywa , ziarna i mleko. Niedobór cynku we krwi może być niebezpieczny dla zdrowia, dlatego też, w ...
Kwas moczowy jest produktem degradacji puryn, czyli zasad azotowych wchodzących w skład kwasów nukleinowych DNA i RNA. Degradacja ta zachodzi w hepatocytach wątroby pod wpływem działania różnych ...
Bilirubina to produkt metabolizmu hemu, znajdującego się w krwinkach czerwonych. W osoczu krwi znajduje się zarówno bilirubina wolna jak i bilirubina sprzężona. Obie te frakcje składają się na ...
Badanie poziomu glukozy we krwi to badanie prowadzone w profilaktyce w kierunku cukrzycy , w jej rozpoznawaniu. Kontrola cukrzycy odbywa się także poprzez badanie cukru we krwi. Stężenie glukozy ...
Badanie poziomu peptydu C we krwi wykorzystywane jest w monitorowaniu produkcji endogennej insuliny. Peptyd C odłączany jest od cząsteczki proinsuliny podczas przekształcania jej do insuliny w ...
Badanie krwi jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej wykonywanych badań. Krew można badać jednak nie tylko pod kątem składników morfologicznych takich, jak erytrocyty , leukocyty czy ...
Zaburzenia czynności nerek mają swoje odzwierciedlenie w wynikach badań laboratoryjnych – badań moczu , ale także analiz krwi . Choroby nerek wiążą się nie tylko z upośledzonym wydalaniem wody i ...
Dobowy profil glikemii wyznacza się poprzez pomiar stężenia glukozy we krwi , za pomocą glukometru, kilkakrotnie w ciągu doby. Tego typu samokontrola cukrzycy jest pomocna nie tylko w korygowaniu ...
Stężenie glukozy jest jednym ze wskaźników sprawdzanych podczas badania krwi . Analiza biochemiczna krwi pozwala ustalić na ile nasz organizm funkcjonuje prawidłowo. Poziom glukozy we krwi daje ...
Zdjęcia
Video
Konsultanci działu Zdrowie
farmaceutka, uczestniczka wielu konferencji poświęconych farmakologii.
lekarz, autor wielu publikacji dla lekarzy i pacjentów z zakresu
lekarz w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Mińsku
