Gliniarz naścienny - występowanie, czy jest niebezpieczny dla ludzi, gniazda

Gliniarz naścienny (Sceliphron destillatorium) to owad z rodziny grzebaczowatych. Wyglądem przypomina osę i szerszenia, jest duży (osiąga nawet 28 mm), ma żółto-czarny kolor i odwłok połączony cienką, żółtą rurką z tułowiem.

Wyróżniają go długie i zwisające w trakcie lotu nogi, pokryte żółto-czarnymi pasami. Gliniarz naścienny jest bardzo smukły, a wzrok przykuwa dość duży, gruby odwłok. Owad ten odżywia się głównie pająkami i posiada umiejętność budowania gniazd.

Gliniarz naścienny to owad popularny w środkowej, zachodniej oraz południowo-zachodniej Azji, występuje również w Mongolii, Kazachstanie i Iranie.

W Polsce coraz częściej pojawia się w dużych miastach, w okolicy budynków. Zwykle można go zauważyć, gdy okrąża bloki przy ścianach, oknach lub pod dachem. Często gliniarz pojawia się również w wilgotnych miejscach, gdzie zbiera glinę do budowy gniazda.

Gliniarz naścienny stanowi niebezpieczeństwo dla pająków, wykorzystuje swój jad by je sparaliżować, a następnie wykorzystać do wyżywienia larw.

Dla każdej larwy samica gromadzi od 4 do 6 nieruchomych, sparaliżowanych pająków. Następnie zasklepia komórkę w gnieździe, by w odpowiednim momencie dorosły osobnik pożywił się pajęczakami i wydostał się na zewnątrz.

Gliniarz naścienny jest płochliwy i unika bezpośredniego kontaktu z ludźmi, nie przejawia agresji w stosunku do człowieka i nie atakuje go bez poczucia zagrożenia.

Swojego jadu używa wyłącznie w trakcie walki o pożywienie dla larw. Wystarczy powstrzymać się od prób łapania gliniarza naściennego, szczególnie gołymi rękami, w takiej sytuacji owad rzeczywiście może użądlić.

Owad ten zazwyczaj nie broni swoich gniazd i przemieszcza się w samotności, więc nieuzasadnione są obawy o atak całego roju. Użądlenie jest mało bolesne i nie stanowi zagrożenia dla życia ani zdrowia.

Gliniarz naścienny posiada niesamowitą orientację w terenie, zawsze odnajduje swoje gniazdo i do niego powraca. Kokony z larwami może zostawić wszędzie - w książkach, roletach, w szczelinach pomiędzy meblami.

Pierwszym krokiem jest zlokalizowanie gniazda i usunięcie go, a następnie zamontowanie siatek, które uniemożliwią ponowne pojawienie się owada w domu.

Bez usunięcia kokonów dojdzie do sytuacji, kiedy dorosłe osobniki wydostaną się na zewnątrz, wówczas pozbycie się ich z mieszkania będzie prawdziwą walką.

Gliniarz naścienny gustuje we wszelkich szczelinach pomiędzy meblami, niewielkimi dziurami w ścianach czy murach. Samica buduje gniazda z mułu i gliny, zbieranej z wilgotnych, podmokłych terenów i zbiorników wodnych.

Owad formuje kulki, a następnie buduje konstrukcję, posiadającą wiele komórek przeznaczonych dla larw. W każdej z nich składa kilka sparaliżowanych pająków i zasklepia komórkę z larwą w środku. Pod koniec zimy dorosłe osobniki opuszczają gniazdo.