Mobilizacja strzemiączka

Strzemiączko jest jedną z trzech kosteczek słuchowych. Przekazuje ono drgania z błony bębenkowej do ucha środkowego. Liczy sobie mniej niż 3 mm i tym samym należy do najmniejszych kości ciała. Otochirurgia dzieli strzemiączko na dwie części - suprastrukturę, w której skład wchodzi główka oraz przednia i tylna odnoga oraz infrastrukturę, w której skład wchodzi płytka strzemiączka.

1. Czym jest mobilizacja strzemiączka?

Chirurgia strzemiączka wymaga zastosowania dokładnej techniki mikrochirurgicznej, która jest monitorowana przez audiometr. Zabieg stosowany jest przede wszystkim w leczeniu otosklerozy. Otoskleroza jest dziedziczna i podejrzewa się, że jest wywoływana przez wirusa odry.

Zaburzenia wzrostu kości tłumią drgania kości strzemiączka, powodując utratę słuchu. Operacja (mobilizacja strzemiączka) wymaga złamania tkanki, która unieruchamia strzemiączko. Wykonywana jest w celu przywrócenia słuchu, zwłaszcza u pacjentów z otosklerozą. Większość otologów zaprzestała wykonywania mobilizacji strzemiączka wiele lat temu, ze względu na dużą ilość powikłań tego zabiegu. Nadal jednak można wykonywać mobilizację strzemiączka planowo (po dokładnym jej omówieniu i zgodzie pacjenta).

Zobacz film: "Podstawowe badania, jakie powinna wykonać każda kobieta"

2. Kiedy wykonywana jest mobilizacja strzemiączka?

Mobilizacja strzemiączka wykonywana jest zazwyczaj w przypadku tympanosklerozy. Istnieje wiele metod leczenia chirurgicznego tego schorzenia, jednak w przypadku nasilonego upośledzenia przewodzeniowego słuchu należy podjąć starania przywrócenia słuchu. Niekiedy istnieje konieczność rekonstrukcji ucha środkowego.

3. Co to jest tympanoskleroza?

Tympanoskleroza dotyczy schorzenia w obrębie ucha środkowego. W wyniku różnych procesów w błonie bębenkowej odkładają się sole wapnia. Doprowadza to do przewodzeniowego upośledzenia słuchu w wyniku zmniejszonej ruchomości błony bębenkowej oraz w wyniku unieruchomienia kosteczek słuchowych. Niekiedy tympanoskleroza może doprowadzić do perforacji błony bębenkowej.

Istnieje wiele przyczyn powstawania tympanosklerozy. Wśród nich wyróżniamy urazy błony bębenkowej oraz przewlekłe procesy zapalne toczące się w obrębie ucha środkowego. Ponadto istnieje teoria mówiąca o przyczynie immunologicznej. W wyniku reakcji immunologicznej, wobec wysięku w przestrzeniach ucha środkowego odkładają się złogi soli wapnia w strukturach ucha środkowego, czyli w błonie bębenkowej. Tympanoskleroza jest uwidaczniana w badaniu wziernikowym ucha, jako mleczne przebarwienie zlokalizowane w centrum błony bębenkowej.

4. Niedosłuch przewodzeniowy związany z tympanosklerozą

Istnieją dwa rodzaje niedosłuchów związanych z lokalizacją przeszkody dla odbioru dźwięków. Niedosłuch przewodzeniowy dotyczy zaburzeń i patologii w części ucha, która przewodzi dźwięk. Zatem dotyczy przewodu słuchowego zewnętrznego, tej części, która jest widoczna „gołym okiem” oraz ucha środkowego. Natomiast niedosłuch związany z patologią odbioru dźwięku nazywa się niedosłuchem odbiorczym. W postępowaniu leczniczym pierwszym etapem diagnostyki jest określenie rodzaju niedosłuchu. Ułatwia to podjęcie działań terapeutycznych i wybrania najlepszej metody leczenia.

spis treści
rozwiń

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Ważne tematy