Ile trwa żałoba?

Żałoba jest naturalną i normalną reakcją na śmierć człowieka. Odczuwany smutek po śmierci przybiera postać rozchwiania emocjonalnego i psychicznego. U osieroconej osoby poczucie bierności i złości wobec świata zewnętrznego może mieszać się z nienaturalnie wzmożoną aktywnością i podejmowaniem nieuzasadnionych, destrukcyjnych decyzji. Dlatego niezwykle ważne jest otoczenie opieką i życzliwością osobę, którą spotkała śmierć bliskiego. Żałoba to czas, w którym można wyciszyć się, opłakać ukochaną osobę i w końcu pogodzić się z jej odejściem. Ile powinien trwać proces żałoby i żal po stracie bliskiej osoby?

1. Co to jest żałoba?

Żałoba jest naturalną reakcją człowieka na śmierć. Ktoś, kogo kochasz, zmarł, nie będzie już częścią twojego życia i nigdy nie zobaczysz go ponownie na tym świecie. Trudno nie płakać! Jednak są tacy, którzy do żałoby podchodzą bardziej od strony poczucia obowiązku. Być może uważają, że jeśli nie będą opłakiwać zmarłego wystarczająco długo, oznaczać to będzie, że zmarły był dla nich obojętny. Nie ma sposobu, aby ostatecznie dowiedzieć się, co czeka nas po śmierci. W zależności od osobistych przekonań, pocieszenie można znaleźć w wierze o wejściu zmarłego do raju i zaznaniu przez niego wiecznego spokoju lub przekonaniu o przejściu do nowego życia.

Zobacz film: "Gdy ukochana osoba odejdzie"

Żałobę przeżywamy tyle czasu, ile ją przeżywamy jako żałobę. To proces indywidualny i trudno ustanowić dla niego normę. Mówi się zwykle o cyklu rocznym, kiedy miną pory roku, miesiące, święta i dni, które spędzaliśmy z żyjącą osobą. I po roku rozpocznie się następny dzień po tym, w którym osoba odeszła.

Pamięć o zmarłym jest bardzo istotnym elementem żałoby. Dobrze jest powspominać te sytuacje, w których zmarły przyczynił się do zdarzenia wielu wspaniałych i dobrych rzeczy w naszym życiu. Niektórzy ludzie są zapamiętywani za dobre uczynki, inni ze względu na zadbany, piękny ogród, w którym razem spędzali czas lub po prostu ze względu na uczucie, które łączyło ich przez długi okres. W trakcie żałoby powinniśmy być wyciszeni, co pozwoli na refleksję nad zmarłym. Nie jest wskazany udział w imprezach i zabawach. Koniecznym elementem będzie ciemny strój, a przynajmniej jego część. Należy też unikać krzykliwych ubrań i kontrastów.

PYTANIA I ODPOWIEDZI LEKARZY NA TEN TEMAT

Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem:

Wszystkie odpowiedzi lekarzy

2. Czas trwania żałoby

Przyjęło się, że żałoba trwa rok, aczkolwiek uzależnione jest to od stopnia powinowactwa ze zmarłym. Zwyczajowo, żałoba po śmierci męża/żony trwa rok i sześć tygodni. Ile trwa żałoba po mamie? Po stracie rodziców nosimy żałobę przez pół roku, a przez kolejne sześć miesięcy obowiązuje tzw. pół-żałoba, charakteryzująca się nie czarnymi, a szarymi strojami. Ile trwa żałoba po dziadku, a ile trwa żałoba po babci? W obydwu przypadkach po dziadkach, a także po stracie rodzeństwa, żałoba trwa pół roku, natomiast po dalszych krewnych – trzy miesiące.

Żałoba może nieść za sobą negatywne reakcje dla naszego organizmu. Jeżeli trwa za długo, a my nie potrafimy pogodzić się ze stratą bliskiej osoby, to żal i smutek mogą być szkodliwe dla codziennego życia i nastroju. Może to być też męczące dla otaczających nas ludzi, którzy początkowo, współczując straty, zaczynają współczuć nam ze względu na niemożność powrotu do normalnego życia. W takich sytuacjach należy pozwolić, aby żal po bliskich odszedł, a mimo to pamięć po zmarłym pozostała w naszym sercu.

To musisz wiedzieć

  • Żałoba po mężu lub żonie trwa zwyczajowo rok i 6 tygodni.
  • Żałoba po rodzicach trwa rok.
  • Żałoba po rodzeństwie trwa pół roku.
  • Żałoba po dalszych krewnych, typu kuzynostwo, wujostwo trwa trzy miesiące.
  • Pierwszym etapem żałoby jest szok i negacja.
  • W trakcie pogrzebu pojawia się spokój i opanowanie.
  • Kolejnym etapem żałoby jest bunt i złość.
  • Ostatnim etapem jest pustka, po którym następuje przemiana i normalność.

3. Etapy żałoby

  • Szok i negacja – informacja o śmierci jest zawsze zaskoczeniem, nawet w sytuacjach, kiedy można przewidzieć postęp choroby. Niedowierzanie i próba zaprzeczenia śmierci razem z odczuwanym bólem powodują, że bliscy zmarłego nie potrafią kontaktować się prawidłowo ze światem zewnętrznym. Konieczność zorganizowania pogrzebu i dopełnienia wszelkich formalności urzędowo-pogrzebowych przyczyniają się do dodatkowego stresu i nie pozwalają na łagodne pogodzenie się z rzeczywistością.
  • Pozory spokoju i opanowania – uroczystość pogrzebu to moment pożegnania się ze zmarłym. Wbrew panującym opiniom, pogrzebowi bardzo rzadko towarzyszą skrajne emocje. Osierocone osoby, zmęczone ostatnimi wydarzeniami, często pod wpływem środków uspokajających, świadomi wielkiej wagi okoliczności, przechodzą go stosunkowo spokojnie. Pogrzeb pozwala na uściśnięcie dłoni zmarłego oraz ostatnie spojrzenie na niego, które często uspokajają bliskich i dają nadzieję na przyszłość. Ważnym czynnikiem dla prawidłowego przeżywania żałoby jest stypa, podczas której goście, rodzina i przyjaciele są cennym wsparciem dla najbliższych utraconej osoby. Krótkie chwile wesołości przy okazji wspominania zmarłego poprawiają stan ducha.
  • Złość i bunt – żałoba to także czas złości i buntu wobec zaistniałego stanu rzeczy. Ten etap następuje zaraz po zakończeniu ceremonii pogrzebowej, w chwili, kiedy rodzina zostaje sama. Nadchodzi ból po odejściu kochanej osoby. Jest to ból psychiczny i fizyczny, często dochodzi do stagnacji fizycznej – stanu, w którym osoby nie wykonują żadnych czynności (np. nie chodzą do pracy, nie prowadzą domu, rezygnują z towarzystwa innych osób itp.). Niechęć do wykonywania podstawowych obowiązków kończy się izolacją przed społeczeństwem. Osierocone osoby często w takich momentach starają się nawiązywać kontakt ze zmarłym, odwiedzają grób, przywołują zmarłego, zadają pytania, czy jest mu dobrze. Dochodzi nawet do pseudohalucynacji czy też wyimaginowanych kontaktów we śnie ze zmarłym. Powszechne jest też pojawienie się poczucia winy z powodu niewypełnionych obowiązków wobec zmarłego czy też przeświadczenia o możliwości wcześniejszego przeciwdziałania śmierci. Warto podkreślić, że poczucie winy i złość w stosunku do własnej osoby jest niezmiernie trudnym i długotrwałym objawem żałoby. Ten etap przeżywania żałoby ulega zakończeniu po przełamaniu psychologicznej bariery, kiedy sami pozwalamy zmarłej osobie odejść do lepszego świata.
  • Pustka – okres pustki często miesza się z poprzednimi etapami, z bólem i złością. Jest najdłużej trwającym elementem żałoby. Żal, bunt i złość mają podłoże emocjonalne, a więc trwają relatywnie krótko, przynajmniej w kwestii ich intensywności. Osamotnienie natomiast, pomimo słabnięcia z biegiem lat, będzie stale odczuwane. Jest to niebezpieczny etap żałoby, bowiem najczęściej w tym okresie dochodzi do konfliktów między osieroconymi osobami, nieradzącymi sobie z zastaną sytuacją. W poważniejszych przypadkach mogą uwypuklić się silniejsze problemy emocjonalne – silne stany depresyjne, problemy z nałogiem.
  • Przemiana i normalność – psychologiczne zakończenie żałoby oznacza dla bliskich zmarłego powrót do normalnego życia. W zależności od tego, jak intensywnie i ile trwa żałoba, stan powtórnej normalności jest mniej lub bardziej zbliżony do stanu sprzed śmierci bliskiego. Żałoba jest dla wielu osób bardzo ciężkim doświadczeniem. Wiele osób także traktuje ją jako swoistą przemianę, a utratę ukochanej osoby jako znak od Boga, a nawet dar. Następuje przewartościowanie ideałów, zarówno sfery materialnej, jak i duchowej. Z reguły zmiany mają pozytywny charakter i dobrze wpływają na dalsze życie osób wychodzących z żałoby.

ROZWIĄŻ NASZE TESTY I DOWIEDZ SIĘ:

4. Psychologia a żałoba

Przeżywanie żałoby jest naturalnym mechanizmem obronnym po nieoczekiwanej okoliczności śmierci. W pozytywnym aspekcie daje upust odczuwanemu nieszczęściu i niesprawiedliwości. Zdarza się jednak, że rozchwianie emocjonalne osieroconych osób wymyka się spod kontroli. Warto zwrócić szczególną uwagę na relacje między najbliższymi zmarłego. Paradoksalnie, traumatyczne przeżycia w niewielkim procencie wzmacniają relacje partnerskie i rodzinne, w większości przypadków je niszczą. Żałoba to niejednokrotnie samotne zmierzenie się z problemami, ponieważ bliscy inaczej reagują i inaczej radzą sobie z emocjami.

Potrzeba wsparcia u jednych, niechęć do otrzymywania pomocy u drugich; potrzeba rozmowy u pierwszych, zamknięcie się na temat śmierci u drugich – skrajności powodują, że osoby osierocone zaczynają żyć we własnych światach, co może doprowadzić do poważnego kryzysu w relacjach małżeńskich, rodzicielskich, przyjacielskich itp. Patologiczne zachowania podczas przeżywania żałoby ujawniają się m.in.: w nadmiernej aktywności (zaprzeczenie odczuwanemu bólowi) lub w przedwczesnym zastępowaniu zmarłego inną osobą; także w przewlekłym żalu, tworzeniu „izb pamięci”, uprawianiu praktyk spirytystycznych, ponadprzeciętnym idealizowaniu osoby zmarłej. Zdarzają się również samobójstwa.

spis treści
rozwiń
Następny artykuł: Żałoba a wesele

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!