Depresja po urodzeniu dziecka

Czasami po urodzeniu dziecka zamiast pasma szczęśliwości i radości z zajmowania się niemowlakiem, kobiety odczuwają pustkę, przemęczenie, zniechęcenie, wszechogarniający smutek... Jeśli takie uczucia towarzyszą młodej mamie, należy zastanowić się, czy to nie objawy depresji poporodowej.

Zobacz film: "Przekarmianie dzieci"

1. Depresja poporodowa, co to jest?

Według różnych statystyk na depresję poporodową cierpi 8-20% kobiet, najnowsze badania pokazują, że może się ona pojawić w dowolnym momencie w pierwszym roku po porodzie. W większości przypadków pojawia się ona bez konkretnej, oczywistej przyczyny. Kobiety dotknięte depresją poporodową zmagają się z poczuciem winy i myślami, że nie sprawdzą się w roli matki. Takie uczucia utrudniają szczerą rozmowę z bliskimi, którzy czasem nawet jeśli chcą, nie potrafią pomóc.

Objawy:

  • smutek, przygnębienie,
  • trudności ze snem lub przeciwnie - nadmierna senność,
  • drażliwość, wybuchowość, zmienność nastrojów,
  • poczucie bezradności,
  • lęk o siebie i o dziecko,
  • brak apetytu bądź nadmierny apetyt,
  • niezdolność do odczuwania radości,
  • brak zainteresowania seksem,
  • poczucie winy,
  • trudności w wypełnianiu obowiązków, które wcześniej nie sprawiały trudności,
  • trudności w opiece nad dzieckiem.

Cierpienie matki ma nierozłączny związek z jej dzieckiem. Mamie dotkniętej depresją poporodową trudniej jest zajmować się dzieckiem: towarzyszy jej lęk, poczucie niemocy, trudno jej emocjonalnie towarzyszyć dziecku.

2. Co zrobić, gdy wyżej opisane objawy i uczucia nie mijają?

Po pierwsze, dobrze jest włączyć inne bliskie osoby do opieki nad dzieckiem, by dać matce trochę wytchnienia. Zwłaszcza w pierwszych tygodniach po porodzie. Jednak depresji u samego siebie lub u partnerki lepiej samemu nie diagnozować. Jeśli Ty sama doświadczasz niepokojących stanów, bądź Twoja partnerka zmaga się z podobnymi uczuciami, warto wybrać się na konsultacje do psychologa bądź psychiatry. Nie zawsze potrzebna jest farmakologia ale czasem po nią również trzeba sięgnąć. Rozmowa z psychologiem/psychoterapeutą, który wysłucha i jednocześnie nie będzie Cię oceniał, może być początkiem procesu wyzwalania się z ogromnego poczucia winy i przygnębienia, z którym zmagasz się sama od dłuższego czasu.

Artykuł autorstwa psycholog Marty Orańskiej (www.gdanskpsycholog.com)

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Ważne tematy