Przodopochylenie miednicy – objawy, przyczyny, ćwiczenia i leczenie

Przodopochylenie miednicy jest problemem, z którym mierzy się wiele osób, zwłaszcza kobiet. Jego istotą jest jej charakterystyczne położenia miednicy, która pochyla się do przodu. Jakie są przyczyny, objawy i konsekwencje przodopochylenia miednicy?

Objawy przodopochylenia miednicy

Jakie są objawy przodopochylenia miednicy? To przede wszystkim:

• pogłębienie lordozy lędźwiowej, pochylenie tułowia do przodu,
• odstający brzuch (wystaje przed klatkę piersiową. Ma to związek z tym, że mięśnie brzucha są cały czas w pozycji rozciągniętej, przez co są osłabione),
• wypięcie pośladków,
• przykurczenie stawów biodrowych,
• pochylenie tułowia ku przodowi.

Przodopochylenie miednicy nie tylko zmienia postawę ciała, ale i może wywoływać różne dolegliwości. Typowe dla przypadłości są:

• bóle pleców w dolnym odcinku,
• skurcze mięśni,
• parestezje nóg (niewłaściwe odczuwanie bodźców w wyniku uszkodzenia nerwów obwodowych. Objawiają się to pieczeniem, kłuciem, mrowieniem, paleniem w okolicy skóry. Są to nieprzyjemne dolegliwości określane często jako drętwienie oraz mrowienie),
• zaburzenia w pracy układu wydalniczego.

Dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego kręgosłupa mogą mieć charakter tępy i rozlany, a gdy dojdzie do ucisku struktur nerwowych przez przesuwające się jądro miażdżyste, pojawia się rwa kulszowa.

Przyczyn przodopochylenia miednicy może być wiele. Najczęściej to:

• wrodzona budowa miednicy,
• anomalie anatomiczne kręgosłupa,
• różna długość kończyn dolnych.

Przyczyną przodopochylenia miednicy może być także:

• siedzący tryb życia i przebywanie przez długi czas w ławce szkolnej, za kierownicą samochodu czy przy biurku komputerowym; to powoduje osłabienie mięśni brzucha i mięśni pośladków, które nie są w stanie utrzymać miednicy we właściwym ustawieniu,
• błędy techniczne podczas wykonywania ćwiczeń lub prac domowych,
• częste chodzenie na wysokich obcasach.

Dlaczego dochodzi do przodopochylenia miednicy? Miednica zmienia swoje położenie, ponieważ mięśnie, które ciągną ją do tyłu, rozciągają się i słabną, zaś te, które ją ciągną ku dołowi – skracają i kurczą. Co to znaczy?

Mięśnie skrócone, to jest te, które zwiększają przodopochylenie poprzez skurcz to:

• mięsień prosty uda (zewnętrzna część mięśnia czworogłowego uda zlokalizowanego z przodu nogi),
• lędźwiowo-biodrowy (od kolca biodrowego przedniego górnego do kości udowej),
• mięsień krawiecki (od kolca biodrowego do kości piszczeli, po wewnętrznej stronie kolana),
• prostowniki grzbietu (długi mięsień biegnący wzdłuż kręgosłupa od kości krzyżowej do czaszki),
• czworoboczny lędźwi (mięsień leżący po zewnętrznej stronie prostownika, w odcinku lędźwiowym kręgosłupa).

Mięśnie wydłużone, to jest zmniejszające przodopochylenie poprzez skurcz, to:

• mięśnie półbłoniaste,
• mięśnie półścięgniste długie mięśni dwugłowych uda,
• przywodziciele wielkie,
• mięśnie pośladkowe średnie i wielkie,
• mięśnie grupy goleniowo-kulszowej (tył uda),
• mięsień prosty brzucha,
• mięsień poprzeczny brzucha.

Wady postawy ciała to nie tylko problem estetyczny, ale i różne dolegliwości (np. ból) oraz ograniczenia ruchomości. To przekłada się na komfort codziennego funkcjonowania.

Przodopochylenie miednicy jest wadą, którą należy korygować. Terapia obejmuje ćwiczenia zarówno rozciągające, jak i wzmacniające mięśnie oraz układ więzadłowo-torebkowy stabilizujący staw biodrowy oraz odcinek lędźwiowy kręgosłupa, które są odpowiedzialne za prawidłowe ułożenie ciała.

Jaka aktywność fizyczna jest zalecana? Ćwiczenia na przodopochylenie miednicy są bardzo różne. Kluczowa jest gimnastyka korekcyjna. Sprawdzi się także stretching, joga, pływanie czy ćwiczenia wzmacniające na siłowni. Ćwiczenia powinny odbywać się początkowo pod okiem specjalisty, który korygować ewentualne błędy techniczne.

Pomocna jest fizykoterapia, terapia manualna (np. masaż) oraz leki przeciwbólowe, które zmniejszą ból. Bardzo ważna jest obserwacja własnego ciała i próby przybrania prawidłowej postawy ciała. Efekty terapii można utrwalać za pomocą kinesiotapingu.