Pokaż kategorie abcZdrowie.pl
Pokaż kategorie

Depresja

Depresja

Depresja to zespół zaburzeń psychicznych dotykających nastroju. Ma kilka grup objawów – obniżenie nastroju, obniżenie tempa działania i myślenia, lęk, a nawet objawy somatyczne. Nie do końca znane są przyczyny powstawania depresji, określa się tylko czynniki, które mogą jej sprzyjać, jak np. zmiany struktury mózgu, zakażenia wirusowe, czynniki genetyczne, psychologiczne czy społeczne.

Depresja według prof. Kępińskiego

Co to jest depresja? Wydawałoby się, że każdy potrafi wyliczyć jej objawy – smutek, przygnębienie, niechęć do działania, ale przecież wszyscy od czasu do czasu tak się czujemy. Nie znaczy to, że każdy z nas miewa depresję. Depresja nie jest wymysłem i usprawiedliwieniem lenistwa, ucieczką przed problemami. To poważna choroba, która wymaga odpowiedniego leczenia. Jednak wcześniej trzeba ją zdiagnozować. Stan chorobowy charakteryzuje się nasileniem objawów i wydłużonym czasem ich utrzymywania się (przynajmniej dwa tygodnie). Niepokój powinno wzbudzić nie samo przygnębienie, ale to, że trwa ono już długo i zmienia nasze funkcjonowanie, dezorganizuje codzienne życie. Smutek w depresji nie pojawia się od czasu do czasu, ale stale nam towarzyszy i zaczyna nas zasadniczo zmieniać. Profesor Antoni Kępiński nazwał to „piekłem za życia”.

Prof. Antoni Kępiński (1918-1972) to wybitny lekarz psychiatra, autor znanych książek na temat depresji, nerwicy czy schizofrenii, m.in.: „Rytm życia”, „Lęk”, „Melancholia”, „Schizofrenia”, „Podstawowe zagadnienia współczesnej psychiatrii”, „Poznanie chorego”, „Psychopatie”. Informacje o depresji można znaleźć głównie w „Melancholii” – tytuł jest dawną nazwą tej choroby, używaną przez lekarzy aż do drugiej połowy XIX wieku. Prof. Kępiński pisał, że depresja to smutek, który przychodzi bez konkretnej przyczyny – następuje spadek dynamiki życiowej, pojawiają się trudności z myśleniem, a tematyka naszych myśli zaczyna być uboga. Ambicje, sukcesy czy rywalizacja przestają mieć znaczenie. Charakterystyczne są kłopoty ze snem – o ile w zaburzeniach nerwicowych chory nie może zasnąć, o tyle w depresji zasypia szybko, ale potem budzi się wcześnie rano. Kępiński posługiwał się pojęciem metabolizmu informacyjnego, oznaczającym wymianę informacji między człowiekiem a jego otoczeniem. W depresji metabolizm informacyjny jest, jego zdaniem, znacznie ograniczony.

Objawy depresji

Depresja narasta powoli i niepostrzeżenie. Stopniowo obniża się nastrój, człowiek staje się apatyczny, bierny, nie ma ochoty na żadną aktywność, najchętniej przebywa z dala on innych osób, szuka samotności, zamyka się w sobie. Smutku nie mogą rozwiać bliscy ani pozytywne wydarzenia w życiu chorego. To, co do tej pory przynosiło choremu przyjemność, np. realizacja swoich zainteresowań, już go nie interesuje.

W ciężkiej depresji chory jest przekonany, że nie ma przed sobą żadnych perspektyw, że obecnej sytuacji nie da się już zmienić, występują urojenia prześladowcze, samoobwinianie, a także rozdrażnienie i agresja. Człowiek jest przekonany, że wszystko co złe, dzieje się przez niego, wyolbrzymia problemy. Negatywnie ocenia siebie, swoje osiągnięcia i widoki na przyszłość. Negatywne myśli są bardzo uporczywe i chory nie może się ich pozbyć. W tym stanie wzrasta bardzo ryzyko podjęcia próby samobójczej.

Objawy somatyczne (cielesne) depresji, to np.:

  • zaburzenia snu (bezsenność lub zbyt duża potrzeba snu),
  • problemy z apetytem (jest nadmierny lub osłabiony),
  • spadek lub wzrost wagi,
  • problemy z menstruacją,
  • bóle głowy,
  • suchość w jamie ustnej,
  • obniżenie libido,
  • zmęczenie.

Nie każdy spadek nastroju czy gorsze samopoczucie oznaczają depresję. Aby postawić takie rozpoznanie, konieczne jest występowanie określonych objawów przez dłuższy czas (minimum 2 tygodnie). Oprócz kryterium czasu muszą być spełnione jeszcze inne warunki:

  • minimum dwa z tej grupy:
  1. nastrój depresyjny (stale utrzymujące się złe samopoczucie),
  2. utrata zainteresowań i przeżywania przyjemności,
  3. zwiększona męczliwość;
  • minimum dwa z tej grupy:
  1. osłabienie koncentracji i uwagi,
  2. niska samoocena i mała wiara w siebie,
  3. poczucie winy i małej wartości,
  4. pesymistyczne, czarne widzenie przyszłości,
  5. myśli i czyny samobójcze,
  6. zaburzenia snu,
  7. zmniejszony apetyt.

Objawy depresji, w przeciwieństwie do „dołka” psychicznego, trwają długo. Chorzy nie są w stanie znaleźć ukojenia. Odczuwają nieuzasadniony lęk, miewają myśli samobójcze. Nie ma sposobu, żeby poprawić im nastrój.

Depresja ma także różne objawy w zależności od jej rodzaju. Wyróżniamy:

Pytania i odpowiedzi dotyczące depresji

Depresja jest trudną chorobą do rozpoznania we wczesnym jej stadium. Nierzadko się zdarza, że przez długi czas lekarz nie jest w stanie postawić jednoznacznej diagnozy. Jeśli częste spadki nastroju wzbudzają podejrzenie depresji, to warto zadać pytania, które mogą pomóc nie tylko pacjentowi, lecz także lekarzowi.

1. Czy mówienie choremu na depresję „wszystko będzie dobrze”, czy też namawianie go do aktywności może mu pomóc?

Nie. Mówienie „wszystko będzie dobrze, nie przesadzaj” jest dla chorych krzywdzące. Jest, może nawet nieświadomym, bagatelizowaniem problemów chorego. Ludzie cierpiący na depresję czują się gorsi, bezwartościowi i nieużyteczni. Fakt, że nie mogą poradzić sobie ze swoimi problemami, może czasami jeszcze nasilić ich dolegliwości. Podobnie jest z zachęcaniem ich do aktywności. Chorzy bezustannie odczuwają zmęczenie i niechęć do wykonywania jakichkolwiek czynności (nie odczuwają przyjemności z niczego, co robią). Kiedy próbujemy przywrócić ich do normalnej aktywności, możemy wzbudzić w nich dodatkowe poczucie winy (dodatkowe do tego, które już nieustająco odczuwają). Czują, że nie potrafią sprostać prostym czynnościom.

2. Czym jest depresja?

Depresja należy do chorób z kręgu zaburzeń nastroju. Zaburzenia nastroju wyrażają się przede wszystkim jego zmianami, np. długimi okresami nadmiernego smutku, przesadnej wesołości lub smutku i wesołości na zmianę. Zaburzenia nastroju możemy rozpoznać wtedy, gdy smutek lub radość są nadmierne, trwają nieadekwatnie długo do bodźca, który je wywołał lub gdy nie ma na nie żadnego konkretnego wytłumaczenia. W tych przypadkach głęboki smutek nazywamy depresją.

3. Jaki jest średni wiek zachorowania na depresję?

Przyjmuje się, że jest to przedział wiekowy między 20. a 40. rokiem życia. Jednakże zdarza się, że chorują dzieci, a depresja wśród osób w wieku podeszłym sięga niemal 20%.

4. Jak długo trwa depresja?

U połowy chorych nieleczony epizod depresyjny trwa średnio sześć miesięcy. Wprowadzenie farmakoterapii oraz psychoterapii skraca czas choroby.

5. Czy antydepresanty można brać w ciąży?

Istnieje kilka czynników, które decydują o włączeniu bądź utrzymaniu leczenia przeciwdepresyjnego w ciąży. Należą do nich: obraz kliniczny choroby i nasilenie jej objawów, stopień zaawansowania ciąży (w pierwszym trymestrze ciąży niewskazane jest stosowanie jakichkolwiek leków – ze względu na to, że w tym czasie zaczynają rozwijać się narządy i przyjmowanie leków może skutkować powstaniem wad rozwojowych u dzieci). Sytuacją, która wymaga podawania leków, jest np. ciężka depresja z myślami samobójczymi. Stosowane są wówczas leki o znanym i w miarę możliwości udowodnionym bezpieczeństwie.

W kolejnych trymestrach stosowanie leków nie jest już tak niebezpieczne i, jeśli sytuacja kliniczna tego wymaga, włącza się je do leczenia. Należy pamiętać o tym, że około 2 tygodni przed spodziewanym porodem powinno się zacząć redukcję dawki otrzymywanych preparatów. Zapobiega się w ten sposób powikłaniom u noworodka (tzw. zespół odstawienny) oraz umożliwia matce karmienie dziecka piersią. Przyjmowanie i odstawianie leków w czasie ciąży powinno zawsze odbywać się pod kontrolą lekarza.

6. Jak długo powinna trwać kuracja przeciwdepresyjna?

Po postawieniu rozpoznania depresji lekarz powinien wdrożyć u chorego terapię. W zależności od nasilenia objawów oraz od rodzaju depresji stosuje się leki przeciwdepresyjne lub psychoterapię. Najczęściej jednak łączy się te dwie metody leczenia. Po dobraniu odpowiedniego preparatu i jego dawki leczenie należy kontynuować przez 8 do 12 miesięcy w przypadku pierwszego epizodu choroby. Sytuacja wygląda inaczej, w momencie gdy mamy do czynienia z nawrotem depresji. W przypadku drugiego epizodu leczenie prowadzimy przez 2 lata, a trzeciego – do końca życia chorego.

Efekt leków przeciwdepresyjnych jest widoczny dopiero po kilku tygodniach. W związku z tym pacjenci powinni uzbroić się w cierpliwość. Ciężko im również zaakceptować, że mimo poprawy samopoczucia i stanu ogólnego nadal muszą przyjmować leki i zgłaszać się na wizyty kontrolne.

7. Czy depresja jest dziedziczna?

Nie. Nie ustalono dotychczas genu odpowiedzialnego za występowanie choroby. Faktem jest jednak, że zaburzenia depresyjne mogą występować rodzinnie. Naukowcy przypuszczają, że możemy odziedziczyć jedynie predyspozycję do rozwinięcia się choroby, ale aby mogła się ujawnić, potrzebne są odpowiednie warunki środowiskowe lub traumatyzujące wydarzenie.

8. Czy można z osobami chorującymi na depresję rozmawiać o samobójstwie?

Kiedy w naszym otoczeniu wśród naszych bliskich znajduje się osoba chora na depresję, nie do końca wiemy, jak się w jej towarzystwie zachować, jakie tematy wolno nam poruszać.

Osoby cierpiące na zaburzenia depresyjne bardzo często miewają myśli samobójcze. Nie potrafią myśleć pozytywnie o sobie, swojej przyszłości. Postrzegają siebie jako kogoś bezwartościowego, nic nieznaczącego i nikomu niepotrzebnego. Myślenie o własnej śmierci przynosi chorym pewnego rodzaju ulgę.

Rozmowę na temat myśli samobójczych powinien przeprowadzić prowadzący chorego lekarz psychiatra. Należy również poinformować o tych skłonnościach rodzinę, która może w ten sposób w porę zadziałać w przypadku nasilenia się tendencji samobójczych czy też podejmowanych prób targnięcia się na własne życie.

9. Czy można pić alkohol w czasie przyjmowania leków przeciwdepresyjnych?

Zazwyczaj w trakcie przyjmowania leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (mózg) nie powinno się w ogóle spożywać alkoholu. Zwykle informacje na temat interakcji (wzajemne oddziaływanie na siebie różnych substancji chemicznych) leku z alkoholem podane są w ulotce dołączonej do opakowania. Nowe generacje leków przeciwdepresyjnych z niewielkimi ilościami alkoholu zwykle nie powodują silnych działań niepożądanych. Każdy jednak reaguje na takie sytuacje indywidualnie i odpowiedź organizmu nie zawsze jest możliwa do przewidzenia.

10. Czy od leków przeciwdepresyjnych można się uzależnić?

Leki stosowane w farmakoterapii depresji nie powodują uzależnienia. Jest to stereotyp, który wywodzi się z przekonania, że wszystkie leki wpływające na funkcjonowanie mózgu prowadzą do uzależnienia. Nieprawdą jest też, że podczas stosowania antydepresantów wytwarza się na nie tolerancja i zachodzi potrzeba zwiększania ich dawki. Lekarzom zdarza się zwiększać ilość podawanego preparatu, ale tylko w sytuacji nieskuteczności terapeutycznej (może ona nastąpić na początku leczenia, podczas ustalania odpowiedniej dawki leku).

Czasami pacjenci odczuwają lęk (a także mają wrażenie nawrotu objawów choroby), gdy zdarzy im się pominąć jedną lub kilka dawek leku. Nie wynika on z niedostatecznej kontroli choroby, tylko z przeświadczenia chorych o nieskuteczności leczenia. Stan taki może imitować zespół odstawienny, którym nie jest ze względu na brak uzależniającego wpływu leków przeciwdepresyjnych.

Leczenie depresji

W leczeniu depresji wykorzystuje się farmakoterapię i psychoterapię. Leki przeciwdepresyjne wpływają na poziom serotoniny lub noradrenaliny we krwi. Mogą to być nieselektywne inhibitory wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inaczej nazywane także trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, selektywne inhibitory wychwytu noradrenaliny i serotoniny, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny oraz inhibitory monoaminooksydazy. Efekty otrzymuje się po kilku tygodniach.

Psychoterapia jest zwykle stosowana równocześnie z lekami przeciwdepresyjnymi. Rodzaje psychoterapii skuteczne w leczeniu depresji, to:

  • terapia poznawcza,
  • terapia psychodynamiczna,
  • terapia interpersonalna.

Metodą wspomagającą leczenie depresji jest także fototerapia, czyli terapia światłem. Jest ona skuteczna szczególnie w przypadkach depresji sezonowej, pojawiającej się wtedy, kiedy brakuje słońca. Psychiatra może również zalecić leczenie szpitalne, choć chorzy dość często rezygnują z niego. Przy głębokiej depresji jest ono jednak najlepsze, ponieważ pacjent ma wtedy zapewnioną stałą opiekę i dozór na wypadek podjęcia próby samobójczej. W przypadku depresji atypowej i lekoodpornej stosowane są także lecznicze elektrowstrząsy.

zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Depresja - najnowsze pytania

Dyskusje na forum

odbijanie

~mikkey • ostatni post 2 godziny temu

2
Artykuły Depresja
Depresja

Zespół depresyjny

Zaburzenia depresyjne są najczęściej diagnozowanym i spotykanym problemem psychicznym. Depresja to nie tylko patologiczny ... , depresje reaktywne, depresje w reakcji żałoby, depresje łagodne i głębokie. Depresja występuje na całym świcie ... zespół depresyjny? Czym depresja różni się od zespołu depresyjnego? Zespół depresyjny to nic innego jak zespół objawów charakterystycznych dla depresji. Niektórzy termin „zespół depresyjny” stosują zamiennie z określeniem „depresja...

Depresja

Zaburzenia depresyjne

(...) przybierać różne formy. W zależności od przypadku depresja może objawiać się bardziej somatycznie (czyli za pomocą dolegliwości ... , a nie smutek czy utrata sensu życia, uważane za typowe objawy depresji. Rodzaje zaburzeń depresyjnych Depresja może mieć kilka rodzajów ... . Biorąc pod uwagę przyczynę zaburzeń depresyjnych, wyróżniamy poniższe rodzaje depresji: depresja psychogenna &ndash ... nerwicowymi; depresja endogenna – depresja wywołana zaburzonym funkcjonowaniem mózgu; jej objawy to brak energii,...

Depresja

Depresja a samobójstwo

Depresja a samobójstwo

Samobójstwo jest najpoważniejszym powikłaniem depresji. Jednak z badań wynika, że większość osób z depresją, które próbowały ... psychiczną, przede wszystkim z depresją. Z danych wynika, że próbę samobójczą częściej podejmują kobiety, ale to mężczyźni częściej ... nagłego, niespodziewanego odhamowania. Poza chorobami psychicznymi i depresją, czynnikami zwiększającymi ryzyko popełnienia ... dla człowieka z depresją są również problemy ze snem. Szczególnie niebezpieczne bywa przedwczesne budzenie się –...

Depresja

Depresja a praca

(...) na nią narażony niż twoi dziadkowie. Po drugie, depresja znacznie częściej dotyczy nastolatków. W latach sześćdziesiątych XX wieku ... z nas cierpiał na depresję, przynajmniej w jej łagodnej formie. Depresja różni się od smutku tym, że człowiek przekracza punkt ... do podjęcia dalszych kroków. Problemy w pracy a depresja W cywilizacji Zachodu praca odgrywa bardzo ważną rolę w życiu jednostki ... od społeczeństwa i wycofania z aktywnego życia. Konflikty z współpracownikami a depresja Ludzkie relacje mają duży wpływ na...

Depresja

Depresja a szkoła

Zgodnie z obserwacjami klinicznymi ostatnich lat depresja dziecięca i depresja młodzieńcza stanowią coraz bardziej znaczącą część psychopatologii dziecięcej. Depresja u dzieci dotyka bezpośrednio uczuciowości i jej przejawów, ma związek ze sferą ... ma oparcie w rodzicach w dalszym życiu będzie sprawniej radzić sobie z trudnościami niż dziecko, które tej opieki nie ma. Depresja u dzieci jest wywoływana przede wszystkim przez czynniki zewnętrzne i ma inne podłoże niż depresja u osób dorosłych.

Depresja

Depresja u młodzieży

(...) : 1. depresja młodzieńcza czysta – w jej obrazie dominują: obniżenie nastroju oraz napędu psychoruchowego, nieokreślone dolegliwości lękowe, nadmierna troska o przyszłość; 2. depresja młodzieńcza z rezygnacją – do obrazu depresji czystej dołączają się: niewydolność w nauce, poczucie bezsensu życia, tendencje samobójcze; 3. depresja młodzieńcza z niepokojem – obok ... przyjmowania posiłków etc.); 4. depresja młodzieńcza hipochondryczna – charakteryzuje się (oprócz objawów depresji...

Depresja

Pomoc w depresji

Depresja jest bardzo poważną chorobą psychiczną. Nieleczona może doprowadzić do poważnych konsekwencji dla chorego ... . Jak radzić sobie z zaburzeniami depresyjnymi? Jak wspierać chorych na depresję? Gdzie szukać pomocy? Smutek czy depresja? Depresja ... smutek od depresji? Różnice między normalnym smutkiem a depresją mogą dotyczyć zarówno nasilenia, czasu trwania, a także jakości ... , bo życie i tak będzie zawsze beznadziejne. Depresja a seks Stany depresyjne powodują obniżenie się potrzeb...

Depresja

Depresja a związki

(...) nie tylko osoby chorej, ale także zdrowego partnera. Jedną z ciężkich chorób, które wystawiają na próbę trwałość relacji, jest depresja. Kto choruje na zaburzenia depresyjne? Depresja jest poważną chorobą psychiczną, która dotyka wielu osób. Charakteryzuje się ... od natężenia objawów. Depresja nadal jest uważana za swego rodzaju ucieczkę od problemów lub rodzaj desperackiej próby zwrócenia na siebie uwagi. Jednak badania kliniczne wskazują na to, że depresja jest ciężkim zaburzeniem psychicznym, którego...

Depresja

Diagnozowanie depresji

(...) ani urojenia. Dystymia a depresja Dystymia charakteryzuje się łagodniejszym przebiegiem niż epizod depresyjny. Warunkiem ... w klasyfikacji europejskiej, termin „depresja atypowa” (depresja maskowana). Odnosi się on do zaburzeń o niecharakterystycznym ... bagatelizowane zarówno przez otoczenie pacjentów, jak i przez pracowników opieki medycznej. Jak odróżnić smutek od depresji? Depresja objawia się między innymi smutkiem. Często też mówimy, że mamy depresję po jakimś wydarzeniu. Jednak smutek i...