Dysmorfofobia

spis treści
rozwiń

Dysmorfofobia (ang. Body Dysmorphic Disorder, BDD) jest zaburzeniem psychicznym, które sprawia, iż pacjent wierzy, że ma zniekształcone ciało i jest brzydki. Wspomniane schorzenie dotyka około 1-2 proc. całej populacji.

1. Co to jest dysmorfofobia?

Dysmorfofobia należy do zaburzeń psychicznych z grupy hipochondrii. Odznacza się przeżywaniem lęku w związku z przekonaniem o nieestetycznym wyglądzie lub sylwetce. Często defekty ciała są wyolbrzymiane i przyjmują postać urojeń. Słowo „dysmorfofobia” pochodzi z języka greckiego (gr. dysmorfia), co oznacza „brzydota”. U ponad połowy dysmorfofobików stwierdza się myśli samobójcze w związku z niezadowoleniem z  obrazu siebie. Uwaga cierpiących na BDD koncentruje się najczęściej na: skórze (73 proc.), włosach (56 proc.), nosie (37 proc.), wadze (22 proc.), brzuchu (22 proc.) i piersiach (21 proc.).

Zobacz film: "Coraz więcej Polaków cierpi na depresję"

2. Konsekwencje dysmorfofobii

Osoby z dysmorfofobią są przewrażliwione na punkcie wybranej wady w wyglądzie, co sprawia, że w wielu przypadkach nie są one w stanie normalnie funkcjonować, bowiem widziany przez nie defekt w urodzie je unieszczęśliwia. Co więcej, około połowa z nich jest w pewnym momencie swego życia hospitalizowana, a co czwarta usiłuje popełnić samobójstwo. Pomimo świadomości istnienia tej choroby oraz jej niszczycielskiego działania, niewiele wiadomo na temat podstawowych zmian w mózgu, które przyczyniają się do tego zaburzenia.

3. Badania nad dysmorfofobią

Doktor Jamie D. Feusner wraz ze współpracownikami z David Geffen School of Medicine na uniwersytecie kalifornijskim w Los Angeles, przebadał 17 chorych z dysmorfofobią i 16 zdrowych ochotników z grupy kontrolnej dopasowanych pod względem płci, wieku i wykształcenia. Uczestników poddano prześwietleniu funkcjonalnym rezonansem magnetycznym (fMRI), podczas gdy oglądali oni zdjęcia dwóch twarzy – własnej oraz znanego im aktora (aktorki) w stanie niezmienionym, a następnie wyretuszowanym na dwa sposoby, by wychwycić dzięki temu różne elementy przetwarzania wizualnego.

Jedna wersja pokazywała w bardzo szczegółowy sposób rysy twarzy, na której można było zauważyć wszelkie wady w urodzie, nawet np. włoski rosnące na twarzy (wysoka częstotliwość informacji przestrzennej), druga zaś – przedstawiała tylko ogólny zarys i wygląd osoby nań przedstawionej, tak by móc tylko wyczytać ogólne relacje (niska częstotliwość informacji przestrzennej). W porównaniu z ochotnikami z grupy kontrolnej, osoby z BDD wykazały zaburzenia aktywności mózgu w regionach związanych z wizualnym przetwarzaniem podczas oglądania niezmienionego i ogólnego zdjęcia ich własnych twarzy.

Aktywność mózgu była skorelowana z ciężkością objawów. Anormalna aktywność mózgowa, szczególnie ta zauważona podczas oglądania obrazów niskiej częstotliwości przestrzennej, sugeruje, że osoby cierpiące na dysmorfofobię mają trudności z postrzeganiem i przetwarzaniem ogólnych informacji o twarzy. Skupiają się bowiem na szczegółach i są niezdolne do postrzegania twarzy w szerszym i ogólnym kontekście. Opisane badanie opublikowano w czasopiśmie „Archives of General Psychiatry”.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!