Torakoplastyka

Weryfikacja merytoryczna:

Lek. Tomasz Makos - lekarz, autor wielu publikacji dla lekarzy i pacjentów z zakresu gastroenterologii i onkologii klinicznej.

Torakoplastyka to skrócenie bądź usunięcie żeber w okolicy klatki piersiowej. Jest to dość jednolita procedura stosowana u osób cierpiących na skoliozę, wywoływaną garbem żebrowym. Zazwyczaj pacjent zostaje poddany torakoplastyce po tym, jak przeszedł procedury leczenia skoliozy. Torakoplastyka jest również wykorzystywana w leczeniu chorób płuc.

Na czym polega torakoplastyka?

Polega ona na częściowym lub całkowitym wycięciu żeber bądź ich odcinków. W wyniku tego zabiegu osiąga się zapadnięcie płuca ze zmniejszeniem objętości klatki piersiowej.

Kiedy się ją stosuje?

W skoliozie torakoplastyka może zmniejszyć zniekształcenia spowodowane przez zewnętrzny garb żebrowy, poprawiając w ten sposób ogólny wygląd pacjenta. Garby żebrowe mogą być bardzo bolesne, więc ich usunięcie może być koniecznością. Na przykład, jeśli pacjent odczuwa dyskomfort, kiedy opiera się na krześle, usunięcie garbu żebrowego może pomóc obniżyć poziom dyskomfortu. Torakoplastykę stosuje się także w leczeniu gruźlicy opornej na leczenie. Miała ona szerokie zastosowanie w przeszłości, ze względu na ograniczony dostęp do antybiotyków. Stosuje się ją przy jednostronnej gruźlicy płucnej w przypadku, gdy odmy sztucznej nie da się założyć.

Po zabiegu torakoplastyki

Po torakoplastyce większość pacjentów powinna nosić klamrę do ochrony klatki piersiowej i żeber, która zapobiega otarciu narządów wewnętrznych klatki piersiowej i zmniejsza szanse gromadzenia się płynu w jamie klatki piersiowej. Zasadniczo klamra zmniejsza ryzyko powikłań, chociaż nie poprawia wyników leczenia operacyjnego. Niezabezpieczone ściany klatki piersiowej stwarzają zagrożenie przy wykonywaniu codziennych zajęć. Oczywiście, jeśli miał miejsce uraz, może to spowodować uszkodzenie ściany klatki piersiowej.