Depresja dzieci

spis treści
rozwiń

Wbrew ogólnemu przekonaniu zaburzenia nastroju nie dotyczą tylko i wyłącznie osób w wieku dorosłym. Niestety, dzieci i młodzież nie mają „taryfy ulgowej”, jeśli chodzi o podatność na depresję. Co więcej, zaburzenia depresyjne w postaci tzw. depresji anaklitycznej mogą pojawić się już u niemowląt w drugim półroczu życia, szczególnie u tych, które porzucono, które utraciły matkę albo są długo hospitalizowane i w związku z tym odseparowane od rodziców. Czym różni się depresja u dzieci od „dojrzałej” depresji? Jak leczyć depresję dzieci? Co może wskazywać na zaburzenia afektywne u najmłodszych szkrabów?

1. Depresja u dzieci

Relatywnie najwięcej pisze się o depresji w odniesieniu do osób dorosłych, zapominając jakby o tym, że zaburzenia nastroju mogą dotyczyć dzieci i młodzieży. Jak się okazuje, na depresję coraz częściej zapadają maluchy w najmłodszych latach. Obecna rzeczywistość nie sprzyja odporności na stres. Ciągła presja czasu, kult sukcesu, bycie najlepszym już od najmłodszych lat, nacisk na ciągły samorozwój i szybką adaptację do ciągle zmieniającego się świata przerastają niejedno dziecko. Wydaje się jednak, że sami lekarze ignorują możliwość zachorowania maluchów na depresję, dlatego bardzo rzadko się ją u nich diagnozuje. Ponadto, obraz kliniczny depresji dziecięcej różni się od depresji osób dorosłych, dlatego czasami jest ona po prostu nierozpoznawana.

Zobacz film: "Depresja - przyczyny"

Zaburzenia depresyjne u dzieci i młodzieży mają charakter niespecyficzny. Do najbardziej popularnych objawów depresji u dzieci zalicza się:

  • lęk, niepokój,
  • problemy w nauce,
  • objawy somatyczne – bóle brzucha, bóle głowy, duszność,
  • nagłe zmiany nastroju – od płaczu do biernego spokoju,
  • zamknięcie się w sobie,
  • unikanie kontaktu z rodzicami i rówieśnikami,
  • brak komunikowania własnych potrzeb,
  • niechęć do zabawy,
  • spadek wagi w wyniku utraty apetytu,
  • utratę zainteresowań i hobby,
  • bierność, zobojętnienie na zmiany w otoczeniu, apatię,
  • brak inicjatywy, utratę energii do działania,
  • smutek i przygnębienie,
  • spowolnienie psychoruchowe,
  • problemy ze snem,
  • trudności z koncentracją uwagi i zapamiętywaniem,
  • poczucie beznadziei i bezwartościowości.

Czasami dzieci i młodzież maskują objawy depresyjne tak, że najbliżsi, rodzice, nauczyciele niczego nie podejrzewają. Trudności w nauce przypisują lenistwu dziecka i braku motywacji. Tymczasem problemy szkolne to często konsekwencja rozwijającej się depresji.

2. Depresja młodzieży

Wiadomo, że każdy okres rozwojowy dziecka implikuje nieco inne objawy choroby depresyjnej. U niemowląt depresja anaklityczna manifestuje się płaczliwością, zanikiem ssania, utratą wagi, zahamowaniem psychoruchowym, letargiem, zastyganiem w bezruchu, woskowatością twarzy, objawami niestrawności. U przedszkolaków depresja może mieć postać lęków nocnych, koszmarów, problemów ze snem, nocnego moczenia się albo regresji. Natomiast depresja wieku dojrzewania zazębia się z charakterystycznymi dla adolescencji zmianami osobowościowymi. Nastolatki przeżywają tzw. weltschmerz – ból świata. W tej grupie wiekowej notuje się również znaczny odsetek samobójstw. Depresyjna młodzież, zwłaszcza chłopcy, wykazuje negatywizm, agresję, zachowania antyspołeczne. Pojawiają się też: niepokój, opryskliwość, silna chęć opuszczenia domu, niecierpliwość, dysforia, nadpobudliwość, nieposłuszeństwo. Niestety, dąsy, niechęć do pomocy w domu, kłopoty w szkole, nadużywanie alkoholu i narkotyków, brak dbałości o higienę osobistą oraz porządek w pokoju przypisuje się specyfice okresu dojrzewania, ignorując możliwość wystąpienia depresji młodzieńczej.

Co wywołuje depresję u dzieci? Przyczyny nie są do końca znane. Podobnie jak w przypadku depresji osób dorosłych, bierze się pod uwagę czynniki biologiczne, genetyczne, neurologiczne, psychologiczne i społeczne. Mechanizmem inicjującym zaburzenia nastroju może być (i często jest) stres, np. śmierć rodzica, rozwód rodziców, rozstanie z sympatią, rozczarowanie przyjaźnią, zawód miłosny, zmiana miejsca zamieszkania, nierozwiązane kryzysy rozwojowe, problemy w domu (alkoholizm, przemoc domowa), perfekcjonizm, niespełnienie oczekiwań rodziców lub własnych ambicji itp. Epidemia depresji rozprzestrzenia się w zatrważającym tempie – z roku na rok notuje się coraz więcej przypadków z depresją i to wśród najmłodszych. Nie bagatelizujmy niepokojących objawów u swoich szkrabów, nie dajmy się zwieść, że smutek i apatia to tylko wpływ dwójki z matematyki. Warto w gonitwie dnia codziennego znaleźć czas na szczerą rozmowę z własnym dzieckiem, bez krzyku, oskarżycielskiego tonu. Pamiętajmy, że dzieci mają ograniczone zasoby radzenia sobie ze stresem i często mniejszą sieć wsparcia niż dorośli, dlatego nie pozostawiajmy ich samych z problemem. Kiedy czujemy się bezradni, warto skorzystać z pomocy psychologa.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!