Pokaż kategorie abcZdrowie.pl
Pokaż kategorie

Zaburzenia osobowości

Osobowość paranoiczna, osobowość depresyjna, osobowość schizoidalna, osobowość narcystyczna – to tylko niektóre rodzaje zaburzeń osobowościowych. Zaburzenia osobowości zostały zebrane w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F60. Mówiąc o osobach chorych psychicznie, zazwyczaj przywołuje się obraz ludzi niedostosowanych społecznie, niepotrafiących radzić sobie z wyzwaniami życiowymi i zawodowymi, mającymi problemy z tożsamością oraz niepewnymi w kontaktach z innymi. Współczesnej psychopatologii często trudno sprecyzować, czym w istocie są zaburzenia osobowości m.in. ze względu na niejasności etiologiczne i nieprecyzyjność terminologiczną.

1. Co to jest osobowość?

Aby móc mówić o zaburzeniach osobowości, na początku należy rozstrzygnąć, czym jest osobowość. W fachowej literaturze psychologicznej można znaleźć mnóstwo różnych definicji osobowości w zależności od podejścia do natury ludzkiej (szkoła psychodynamiczna, behawioryzm, psychologia poznawcza, psychologia humanistyczno-egzystencjalna, model systemowy czy biomedyczny). Zasadniczo daje się wyróżnić cztery wyznaczniki definicyjne osobowości:

  • osobowość jako wytwór i specyficzny styl przystosowania – osobowość to dynamiczna organizacja psychofizycznych systemów jednostki, które determinują jej specyficzny sposób przystosowania się do otoczenia;
  • osobowość jako coś, co indywidualizuje człowieka – osobowość to zorganizowany system, funkcjonująca całość nawyków, dyspozycji, postaw uczuciowych, które wyraźnie odróżniają jednostkę od innych członków grupy;
  • osobowość jako coś, co poddaje się obserwacji – osobowość to suma aktywności jednostki, które można badać za pomocą obserwacji dokonywanej przez rzetelnego obserwatora; osobowość to jedynie końcowy wytwór systemu nawyków jednostki;
  • osobowość jako wewnętrzne procesy i struktury – osobowość to jednolita psychiczna organizacja ludzkiej istoty na określonym etapie jej rozwoju, obejmująca: charakter, intelekt, temperament, uzdolnienia, postawy moralne i wszelkie inne postawy wytworzone w ciągu życia jednostki.

W ramach psychicznego funkcjonowania jednostki dochodzi do zmian polegających na powstawaniu coraz bardziej złożonych funkcji psychicznych (dynamizmów), poprzez które „Ja” jednostki uzyskuje możliwość coraz lepszego spełniania swoich funkcji. Rozwój osobowości to pojawianie się coraz wyższych dynamizmów zachowania, dojrzewanie funkcji „Ja” i takie przeorganizowanie całości, które przenosi organizację osobową na wyższy poziom, zapewniając lepsze zharmonizowanie jej dynamizmów, większą świadomość, tożsamość i autonomię.

Jakie czynniki mają wpływ na kształtowanie się osobowości? Do najważniejszych źródeł rozwoju osobowości zalicza się:

  • wczesnodziecięce doświadczenia,
  • modelujące zachowania osób dorosłych,
  • typ układu nerwowego,
  • styl wychowawczy rodziny,
  • inne środowiska wychowawcze, np. szkoła,
  • czynniki kulturowe,
  • decyzje okresu dojrzewania.

2. Charakterystyka zaburzeń osobowości

Zaburzenia osobowości, obok psychoz, to sztandarowy przykład tego, co przeciętny człowiek rozumie pod pojęciem „choroby psychiczne”. Do głównych cech zaburzeń osobowości zalicza się:

  • głęboko zakorzenione i utrwalone wzorce zachowań (od dzieciństwa lub młodości),
  • mało elastyczne reakcje na różnorodne sytuacje indywidualne i społeczne,
  • skrajne lub znaczące odmienności w porównaniu z przeciętnym w danej kulturze sposobem spostrzegania, myślenia, odczuwania i odnoszenia się do innych,
  • obejmowanie wiele zakresów funkcjonowania psychologicznego (emocje, postawy, myślenie, pobudliwość, kontrola popędów itp.),
  • związek z subiektywnym cierpieniem (distresem) oraz trudnościami w osiągnięciach życiowych.

Zaburzenia osobowości pojawiają się w okresie późnego dzieciństwa lub w wieku młodzieńczym i trwają nadal w wieku dojrzałym. Właściwe rozpoznanie zaburzeń osobowości jest więc mało prawdopodobne przed 16 czy 17 rokiem życia. Najczęściej wyróżnia się dwie kategorie zaburzeń osobowości:

  • zaburzenia struktury osobowości, np. osobowość nieprawidłowa, niedojrzała,
  • zaburzenia cech osobowości, np. osobowość schizoidalna, paranoiczna.

Według kryterium dominującego zespołu cech osobowości, w ICD-10 wyróżniono osiem głównych typów zaburzeń osobowości.

 RODZAJ ZABURZENIA  GŁÓWNE OBJAWY
osobowość paranoiczna 

podejrzliwość i stała tendencja do zniekształcania codziennych doświadczeń, nadmierna wrażliwość na niepowodzenie, długotrwałe przeżywanie przykrości (noszenie urazu), sztywne poczucie własnych praw, nieuzasadnione podejrzenia dotyczące wierności partnera, spiskowe teorie wyjaśniania zdarzeń, postawa ksobna 

osobowość schizoidalna

znikomość działań służących przyjemności, chłód emocjonalny, spłycenie uczuciowości, niska zdolność wyrażania uczuć, niezainteresowanie pochwałami i krytyką, słabe zainteresowanie doświadczeniami seksualnymi, preferowanie samotnictwa, brak bliskich przyjaciół, pochłonięcie fantazjowaniem i introspekcją, mała wrażliwość na konwencje społeczne, anhedonia

osobowość dyssocjalna

nieliczenie się z uczuciami innych, silna postawa nieodpowiedzialności oraz lekceważenia norm i reguł społecznych, niemożność utrzymania stałych związków, niska tolerancja na frustrację, niezdolność do przeżywania poczucia winy, niezdolność do korzystania z doświadczeń (kar), obwinianie innych i racjonalizowanie własnych zachowań, które są źródłem konfliktu, nadmierna wrażliwość, agresja, ślepota moralna

osobowość chwiejna emocjonalnie

wyróżniono dwa typy: typ impulsywny – brak kontroli działań impulsywnych, gwałtowne reakcje na krytykę, niestabilność emocjonalna, behawioralne eksplozje; typ borderline (z pogranicza) – labilność emocjonalna, impulsywność, brak samokontroli, zaburzony obraz siebie, uczucie pustki wewnętrznej, problemy tożsamości, wchodzenie w intensywne i niestabilne związki, kryzysy emocjonalne połączone z chęcią uniknięcia porzucenia i samouszkodzeniami

osobowość histrioniczna

dramatyzowanie, przesadny wyraz emocjonalny, uleganie sugestiom, płytka i chwiejna uczuciowość, poszukiwanie wrażeń i docenienia, koncentracja na atrakcyjności fizycznej, stosowanie manipulacji emocjonalnej, egocentryzm, niestosowna uwodzicielskość 

osobowość anankastyczna (kompulsyjno-obsesyjna)

nadmiar wrażliwości i ostrożności, pochłonięcie przez szczegóły i regulaminy, perfekcjonizm przeszkadzający w wykonaniu zadań, nadmierna skrupulatność, sztywność i upór, oczekiwanie podporządkowania, niechciane myśli i impulsy

osobowość unikająca albo lękliwa

uporczywe uczucie napięcia i niepokoju, poczucie niższości i niedopasowania, dopatrywanie się krytyki i odrzucenia, niechęć do bliskich związków, unikanie kontaktów społecznych z obawy przed odrzuceniem, nadwrażliwość na krytykę, chorobliwa nieśmiałość

osobowość zależna

pozwalanie innym na decyzje w ważnych osobistych sprawach, podporządkowanie własnych potrzeb innym, niechęć do stawiania nawet racjonalnych wymagań osobom, od których jest się zależnym, obawa przed opuszczeniem, ograniczona zdolność do podejmowania decyzji w codzienności, astenia, postrzeganie siebie jako bezradnego, nadmierna uległość  

Inne zaburzenia osobowości obejmują:

  • osobowość niedojrzałą – infantylność przeżywania, brak dojrzałych sposobów adaptacji i zaspokajania potrzeb, brak integracji, dziecięce reakcje, brak samokontroli i odpowiedzialności za siebie, dążenie do natychmiastowego uzyskania przyjemności;
  • osobowość ekscentryczną – przesadny i wyższościowy styl zachowania;
  • osobowość typu „haltlose” – brak zahamowań i kontroli popędów, niepowstrzymywanie pragnień i impulsów, nieprzestrzeganie zasad moralnych;
  • osobowość narcystyczną – zawyżona ocena własnej wartości, roszczeniowość, zazdrość, brak empatii, potrzeba nadmiernego podziwu, pochłonięcie przez wyobrażenia o sukcesie i wspaniałości, oczekiwanie szczególnie korzystnego traktowania, arogancja;
  • osobowość bierno-agresywną – wrogość wyrażana poprzez bierność, nieuzasadniony krytycyzm lub lekceważenie autorytetów, drażliwość w sytuacji prośby o zrobienie czegoś, blokowanie wysiłków współdziałania podejmowanych przez inne osoby, nieustępliwość, ponurość, niezadowolenie, bierny opór;
  • osobowość psychoneurotyczną – predyspozycje do zaburzeń nerwicowych, nieadekwatność mechanizmów obronnych, słabe ego, brak odporności i elastyczności, wrażliwość emocjonalna, naiwność.

3. Leczenie zaburzeń osobowości

Do podstawowych metod leczenia zaburzeń osobowości zalicza się psychoterapię grupową i indywidualną, których efektywność waha się w granicach 40-64%. Bez względu na nurt psychoterapeutyczny najbardziej polecana przez psychiatrów jest psychoterapia wglądowa, chociaż bardzo dobre efekty daje również psychoterapia długoterminowa zorientowana analitycznie oraz podejście behawioralno-poznawcze. Psychoterapia to jedyna metoda leczenia, która demaskuje przyczyny, a nie tylko objawy zaburzeń osobowości. Wymaga ona jednak od psychoterapeuty dużego doświadczenia, wprawy, wglądu w siebie i swoje problemy oraz stałej superwizji.

Psychoterapia osoby z zaburzeniami osobowości powinna obejmować również terapię małżeńską i terapię rodzinną. Skuteczność stosowanych metod leczenia zależy od patogenezy, obrazu klinicznego, głębokości zaburzeń, stopnia trwałości i nasilenia zaburzonych cech, przebiegu choroby oraz dynamiki zmian. Choroby psychiczne (np. nerwice, psychozy), w tym zaburzenia osobowości, są leczone objawowo, czyli farmakologicznie. Psychiatrzy zalecają czasami stosowanie leków psychotropowych, uspokajających, przeciwlękowych czy obniżających napięcie.

Bibliografia

  • Zimbardo P.G., Johnson R.L., McCann V., Psychologia – kluczowe koncepcje. Psychologia osobowości, PWN, Warszawa 2010, ISBN 978-83-01-16396-9.
Komentarze (2)
Mgr Sylwia Wiśniewska
Mgr Sylwia Wiśniewska

Zapewne różne są podejścia do zaburzeń osobowości, może się zdarzyć, ze taka diagnoza jest dość nieprzyjemna, może być ryzyko, negatywnej etykiety, zdarza się postrzeganie osób nimi dotkniętymi jako trudnych pacjentów, wręcz bez szans na leczenie. Wiele trudnych emocji może się z tym wiązać.
Zaburzenia osobowości objawiają się mocno utrwalonymi sposobami postępowania, myślenia. Często za tym stoi określony sposób widzenia i interpretowania świata. Taki sposób widzenia świata często nabywany jest w dzieciństwie. Nierzadko zdarza się, ze osoba dotknięta jakimś zaburzeniem osobowości czuję się jakby temu winna. Nie jest to prawdą, czasami w określonych warunkach, często bardzo trudnego, czasami pozornie łatwego (jednak trudnego dla prawdziwego rozwoju własnego „ja”) dzieciństwa, przyjecie określonej postawy było najlepszym z możliwych wyjściem. Niestety bywa tak, ze taką postawę przenosimy w świat dorosły, niejako bardzo się z nią zżywamy i wówczas trudno jest ją zmienić. Tak to zwykłe jest, ze łatwiej jest nam działać według starych, ale dobrze sprawdzonych schematów, które nawet mogą nas krzywdzić, niż spróbować czegoś nowego.
W tym przypadku najlepszą jest psychoterapia. Pierwszym krokiem jest zidentyfikowanie tych, już teraz często nieaktualnych i niefunkcjonalnych sposobów myślenia i zachowania. Zadania sobie pytania czy wciąż są aktualne, a jeśli w obecnej sytuacji nie są już prawdą (co najczęściej ma miejsce) to jaki byłby bardziej skuteczny sposób radzenia sobie.
Każdy człowiek ma swoje potrzeby, do najbardziej podstawowych potrzeb należą : potrzeba wsparcia emocjonalnego, akceptacji, samorealizacji, także rozsądnych granic, takie są podstawowe potrzeby dziecka. Jedne dzieci nie mają problemów z ich zaspokojeniem inne, które mają być może mniej szczęścia, muszą wyszukiwać różnych sposobów na ich zaspokojenie. Czasami są to sposoby, które w dorosłym życiu okazują się dysfunkcjonalne. jak np. zaspokajanie potrzeb innych kosztem siebie, pokazywanie siebie jako osoby bez problemów, idealnej, zawsze, bez względu na rzeczywistą sytuację, lub wiele innych. Te właśnie sposoby leżą u podstaw tzw. dysfunkcjonalnych schematów, które leżą u podstaw zaburzeń osobowości, jeśli zajdzie taka sytuacja, ze staną się zbyt sztywne.
W takich sytuacjach ważne są także emocje. Emocje leżą w wyposażeniu genetycznym człowieka, niosą informację i energię. Są nośnikiem bardzo silnym. Ewolucjoniści uważają, ze to one są nośnikiem przetrwania i ewolucji gatunku ludzkiego. Zapewne to emocje leżą u podstaw uporczywości utrzymywania się zaburzeń osobowości. Często zdarza nam się działanie pod wpływem emocji, czasami nawet sami zaskoczeni jesteśmy tym, jak ktoś, kto patrzy na sprawę z boku poda nam jakieś logiczne wyjście z sytuacji, wówczas możemy pomyśleć, przecież to takie oczywiste, jak sam na to nie wpadłem. Cóż tak działają emocje. Zawsze w psychoterapii ważne jest właściwe zidentyfikowanie i odpowiednie używanie emocji. Zwykle emocje łączą się z potrzebą zaspokojenia określonych podstawowych potrzeb. W takiej sytuacji także może się zdarzyć, że energia często jest uwięziona w organizmie, może ona powodować nawet zaburzenia lękowe, somatyczne. Podstawą zaburzeń osobowości jest niemożność (np. w dzieciństwie) i często logicznie w tego wynikająca nieumiejętność zaspokojenia potrzeb w odpowiedni sposób. Np, może pojawić się silna potrzeba uzyskiwania akceptacji innych poprzez robienie dobrego wrażenia, swoim statusem społecznym, majątkowym, często wówczas może ucierpieć nasze prawdziwe "ja", które cały czas jednak nie zostaje zaspokojone. Celem terapii jest wówczas odpowiednie ukierunkowanie energii płynącej w tych emocji, znalezienie odpowiednich sposobów za zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb.

Odpowiedz
~abc
~abc

chrzanić to, ciekawe jaka jest prawidłowa osobowość, to zależy od zawodu, zależy od wszystkiego, zwykły robol nie będzie miał osobowości biznesmena, bo każdy byłby biznesmenem, a ktoś musi pracować dla państwa, dlatego chrzanić psycholi i ich choroby, psychol to taki dziad odpustowy, który myśli ze jego wiara w to co mówi jest prawdziwa

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Zaburzenia osobowości - najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne

Artykuły Zaburzenia osobowości
Zaburzenia osobowości

Syndrom Piotrusia Pana

Chłopiec rośnie, dojrzewa, staje się mężczyzną, zakłada rodzinę, staje się odpowiedzialny i opiekuńczy. Jest to naturalny kierunek rozwoju mężczyzny. Jak się jednak okazuje, nie każdego. Dla niektórych droga ta urywa się w pewnym momencie i chłopiec nigdy...

Zaburzenia osobowości

Borderline

Borderline

(...) mieć wpływ na rozwój zaburzenia. Objawy borderline Typ borderline to rodzaj zaburzenia osobowości, a dokładniej...

Zaburzenia osobowości

Osobowość unikająca

(...) zagadnienia, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1413-1., Jakubik A., Zaburzenia osobowości, PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2672-5., Millon T., Davis R., Millon C., Escovar L., Meagher S., Zaburzenia osobowości we współczesnym świecie, Instytut...

Zaburzenia osobowości

Zaburzenia nawyków i popędów

(...) prezentujące zaburzenia osobowości typu dyssocjalnego. Do rozpoznania hazardu patologicznego konieczne jest stwierdzenie...

Zaburzenia osobowości

Paranoiczne zaburzenia osobowości

Paranoiczne zaburzenia osobowości obejmują osobowość ekspansywną paranoiczną, osobowość fanatyczną, osobowość pieniaczą ... psychopatologiczną treść i kliniczny obraz tego rodzaju zaburzenia osobowości. Paranoja implikuje bowiem, że zaburzenia myślenia w postaci ... osobowości paranoicznej Zaburzenia osobowości, w tym osobowość paranoiczna, odznaczają się głęboko zakorzenionymi i utrwalonymi ... , np. pobudliwość, uczuciowość, percepcję innych ludzi itp. Ponadto, zaburzenia osobowości niosą ze sobą subiektywne...

Zaburzenia osobowości

Schizoidalne zaburzenia osobowości

Schizoidalne zaburzenia osobowości zostały ujęte w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 ... zaburzenia osobowości cierpi jedna osoba na 100, częściej mężczyźni niż kobiety. Osoby o cechach schizoidalnych są nieśmiałe ... zaburzenia osobowości różnią się od siebie. Osoby schizoidalne nie są zdolne do empatii, wyglądają jakby nie miały uczuć, ich twarz ... schizoidalnej. Próby wyjaśnienia pozostają w sferze domniemań i luźnych spekulacji.Jakubik A., Zaburzenia osobowości, PZWL, Warszawa...

Zaburzenia osobowości

Osobowość dyssocjalna

Praca z dzieckiem z ADHD i jego środowiskiem jako jednostka chorobowa została ujęta w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F60.2. Zaburzenia osobowości o charakterze dyssocjalnym doczekały się w środowisku medycznym ... psychopatyczna albo socjopatyczna. Potocznie używa się też nieprawidłowych nazw, jak psychopatia czy socjopatia. Antyspołeczne zaburzenia osobowości charakteryzują nie tylko kłamców, oszustów, gangsterów i przestępców. Wbrew pozorom, manipulacja i...

Zaburzenia osobowości

Osobowość histrioniczna

Osobowość histrioniczna albo inaczej histrioniczne zaburzenia osobowości zostały ujęte w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ... ideałowi stuprocentowego mężczyzny. Histrioniczne zaburzenia osobowości wymagają pomocy psychoterapeutycznej ... swoich i cudzych emocji, wyrażania uczuć, rozwinąć inteligencję i dojrzałość emocjonalną.Jakubik A., Zaburzenia osobowości, PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2672-5., Millon T., Davis R., Millon C., Escovar L., Meagher S., Zaburzenia osobowości we...

Zaburzenia osobowości

Osobowość anankastyczna

(...) pracownicy, z wysoką motywacją do działania. Niestety, nierzadko osoby takie zatracają się w pracy, a na zaburzenia osobowości nakłada ... , Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1413-1., Jakubik A., Zaburzenia osobowości, PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2672-5., Millon T., Davis R., Millon C., Escovar L., Meagher S., Zaburzenia osobowości we współczesnym świecie, Instytut Psychologii ... Osobowość anankastyczna brzmi dość zagadkowo dla przeciętnego człowieka. Na czym polegają anankastyczne...

lekarzy jest teraz online

Zapytaj lekarza
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500