Jak wyjść z kompulsywnego objadania się?

Witajcie Dziewczyny,
czytając wasze listy widzę siebie. Ja borykam się problemami odżywiania od 6 lat. Na początku odchudzałam się do tego stopnia, że schudłam ponad 10 kg. Wcześniej prz wzroście 168 ważylam 60 kg i uważałam, że jestem gruba. Przestałam jeść. Stałam sie szupła i piękna. Mężczyźni się za mną zaczęli oglądać...Byłam szęśliwa na moment...bo jedzenie zaczęło mi towarzyszyć każdego dnia. Dopadło mnie w szkole, w pracy, jadłam i jadłam. Zajadałam stres...i tyłam. Zaczęłam nienawidzieć swoojego ciała, całej siebie. Zamknęłąm się w sobie...Udając ze wszystko minie, że znowu odzyskam władzę nad swoim życiem. Nie odzyskałam..Jak wygłada moje życie obecnie?Nie ma dnia abym nie myslala o tym co jej. Mam ataki jedzenia pochłądniam z 10 tys kaorii a potem płacze w poduszkę bo nie nawidzę siebie tak bardzo ze nie potrafie tego opisac. Chcę z tym walczyć bo to się odbija na moich relacjach z mężczyznami...i rujnuje mi życe. Przytyłąm 10 kg i nie potrafie z tym życ...Nigdy nie byłam u psychologa bo jakoś dawałam radę ale teraz to jest silniejsze ode mnie. Chcę poczuć normalny głod i zjeść zwykłą kanapkę. Robiąc to z dumą przy stole a nie jest bochenek chleba w ukryciu popijając łzami. Myślę, że nie takie miejsca jak to są potrzebne.

Dziewczyny, ja walczę z bulimią. Prysznic, wyjścia na miasto, czy nawet spacer naprawdę działają. Czytałam gdzieś, że terapia polega m. in. na nauczeniu się jedzenia 3 posiłków dziennie regularnie. Nie trzeba przecież od samego początku wymagać od siebie jedzenia 1700 kcal dziennie, można spróbować od 800 kcal i potem dodawać więcej (to lepsze niż 300 kcal na cały dzień...).
Ważna jest regularność, limity (nie jeść po np. 19h; nie zbliżać się do ciastek), systematyczność, no i ofc chęć. Poza tym ukierunkujcie swoje myśli na czymś innym: nauka nowego języka, sport, czy nawet zwykłe sprzątanie. Jedzenie nie musi być Waszym całym życiem.
Warto poczytać o mikro i makroelementach, żeby nie mieć niedoborów (potas, chrom, magnez, itd.)

Witam. Mam to samo i potrzebuję pomocy. Na początku podejrzewałam cukrzycę i tarczycę i powiedziałam o tym mamie i lekarzowi, zrobiłam badania i teraz głupio mi naciągać mame na kolejne koszty typu leczenie psychiatryczne i nawet nie chcę jej mówić, że mam bulimię. A często mam tak, że staram się ukryć to iż dużo jem, zasypiam myśląc o jedzeniu, budzę się w nocy i "najem jak ..." i idę spać, aby nie widziała, że jem :( a psychiatra ma termin wolny dopiero za 3 miesiące :( Ważę 68kg przy 174cm, ostatnio przytyłam (z 60kg) po tym jak zostawił mnie chłopak dla innej... :(

witajcie dziewczyny,

nie jesteście same ze swoim problemem - je walcze ze sobą już 3 lata :( miałam okresy kiedy udawało mi się odżywiać normalnie, ale to było ciągłe liczenie kalorii alo głodzenie się, nawet przez 2-3 miesiące, ale potem wszystko obracało się przeciwko mnie. przechodziłam już terapie u dwóch pań psycholog, jestem w trakcie kolejnej ale nie dają one rezultatów :( nie wiem dlaczego, ale kilka dni po wizycie znowy mam "atak" nawet jeśli wcześniej przez tydzień udawało mi się powstrzymywać. przytyłam przez te 3 lata 10 kg i chociaż może to się wydawać nie dużo, bo czytałam, że niektóre z Was są w gorszej stytuacji to biorąc pod uwagę, że potrafię w ciągu tygodnia zrzucić 2-3 kg a potem przytyć 4 i tak w kółko to chyba nie jest dobrze... też wydaje mi się, że nie ma dla mnie szansy bo przecież się leczę (terapie którą teraz przechodzę trwa od początku lutego czyli prawie pół roku) a ciągle wracam do punktu wyjścia :( marzę o tym, żeby to skończyć bo czuję się tragicznie, gardzę sobą, swoim brakiem silnej woli, swoją słabością, nienawidzę swojego ciała, nie umiem wymiotować, wszystko co w siebie wpycham zostaje wraz z rozrywającym bólem żołądka, kacem moralnym i ucieczką przed znajomymi i całym światem. wstydzę się siebie, zwłaszcza że kiedyś naprawdę wyglądałam dobrze, mam wrażenie że wszyscy to komentują, że się ze mnie śmieją, że są mną tak samo obrzydzeni jak ja... jest w tym na pewno dużo przesady i wiem, że nie jestem pępkiem świata ale takie właśnie myślenie mi się uruchamia i nie umiem nawet zatrzymać własnych myśli :(

jestem właśnie po napadzie i trudno mi patrzeć optymistycznie na świat, ale postaram się podzielić tym, co pomaga mi czasami wytrzymać przez tydzień a nawet dłużej bez krzywdzenia siebie:

normalne, regularne, wcześniej przygotowane posiłki, nie mniej niż 1500 kcal dziennie - wydawało mi się to za dużo i nie chudłam tak szybko jak przy jedzeniu jedynie 800 kcal dziennie, ale uwierzcie mi, naprawdę dłużej wtedy udawało mi się utrzymać, nie 3 dni ale nawet do 2 tygodni. jest to niezwykle trudne żeby to sobie uświadomić ale w dłuższej perspektywie WARTO!

odpoczynek - jstem bardzo aktywną osobą, nie umiem usiedzieć w miejscu, denerwuję się jak wali mi się mój plan, jak nie zrobie wszystkiego czego chciałam, nie potrafię odpoczywać, ale stram się soie odpuścić czasami. po prostu się położyć na trochę, pomyśleć że tego potrzebuję i pomaga. nie muszę się wtedy naładowywać cukrem kiedy pod wieczór brakuje mi sił i jestem sfrustrowana że nie zrobiłam tego co chciałam... zamiast tego odpoczywam i odpuszczam. trudne ale staram się i to pomaga

uwalnianie emocji - zwykle jak się denerwuję to chowam to w sobie, nie umiem się złościć na innych czy mówić o swoich emocjach, potrzebuję akceptacji otoczenia bo mam niską ocene własnej wartości i dlatego często nie mówię, nie robię tego co bym chciała, ale jak staram się jednak powiedzieć co myślę, albo po prostu się wkurzyć a nie udawać że jest ok to potem też nie muszę tego rozładowywać jedzeniem

a z takich "przyziemnych" to mycie zębów po jedzeniu mi pani psycholog polecała - cóż... można powiedzieć że pomaga chociaż nie zawsze, ale warto spróbować!
wzięcie prysznica - nie próbowałam ale podobno pomaga
zmiana otoczenia - wyjście gdzieś, gdzie jest dużó ludzi, np. centrum handlowe, nie umiem się objadac kiedy inni patrzą wiec pomaga, ale raczej na zasadzie że jak gdzieś wyjde to nie jem, ale specjalnie wychodzić, kiedy napad wisi w powietrzu - tego mi się jeszcze nie udało zrobić

mam nadzieję, że przynajmniej niektórym z Was pomoże to trochę i doda otuchy, że można dać sobie radę! ale i tak proszę wszystkie, jesli wiecie jak sobie z tym poradzić to powiedzcie, bo nie chcę tak spędzić reszty życia... :(

Kasia, 22 lata

Cześć ja od półtora roku też borykam się z kompulsywnym objadaniem się. Dziś miałam atak: pochłonęłam 6 000 kcl i czuję się OKROPNIE. Za każdym razem obiecuję sobie, że to już ostatni raz, ale niestety moja wola nie jest tak silna jak chęć na czekoladę...:(
Nie wiem jak mogę sobie pomóc.
Zaproponujcie coś

Jeżeli naprawdę masz tego dość- spróbuj to zmienić. Na początek porozmawiaj z kimś bliskim, komu możesz zaufać, powiedz o swoim problemie, poczujesz się lepiej. Spróbuj nie zrobić sobie uczty jednego wieczora. Zastanów się przez moment, ale bardzo intensywnie, możesz napisać na kartce papieru, jakie korzyści przynosi Ci objadanie się, a jakie stwarza problemy, jak się czujesz po swojej uczcie. Zauważysz na pewno, że uniesienie, jakie daje Ci jedzenie, jest tylko złudzeniem, przyjemnością, która po chwili zamienia się w koszmar. Mowa oczywiście o kompulsywnym objadaniu się, a nie jedzeniu w ogóle. Jeżeli poczujesz się gotowa na zmianę sposobu odżywiania się, istnieje wiele sposobów, które Ci w tym pomogą. Jeśli będziesz zainteresowana, napisz ;)