Jak pomóc osobie uzależnionej od marihuany?

Równiez mam 33 lata i też zacząłem w liceum, aktualnie mija mi 4 dzień bez marychy..... musze powiedzieć, że czuję sie fatalnie...największym problemem jest brak zdrowego snu, kładę sie o 22.00, tak do północy przewracam się z boku na bok, a jak juz zasnę to o 3 nad ranem budze się, ale to tak jak bym wogóle nie spał. W efekcie jestem non stop zmęczony, ide do pracy z worami pod oczami i bólem w głowie, nie potrafie się na niczym skupić. Mam nadzieje, że niedługo to minie i zacznę sypiac normalnie, ale póki co jest mi naprawdę ciężko. Wiem jedno! Napewno nie chcę juz palic tego świństwa! Może ktos wie jak mogę sobie pomóc aby złagodzic objawy odstawienia zielska? Proszę...!

Mam 33 lata.. paliłem od liceum. Z marcyhchą zrobiłem maturę, zrobiłem także dyplom magistra. Ujarany chodziłem na rozmowy kwalifikacyjne, później prowadząc własną działalność, skrajnie ujarany zatrudniałem pracowników.... Marycha towarzyszyła mi w każdym aspekcie mojego życia. Wydawało mi się, że to cudowny środek, który nie uzależnia, nie zmienia osobowości, odpręża i pomaga ożywić kreatywność. Niestety przyszedł dzień w którym dotarło do mojej zadymionej głowy że strasznie się myliłem. Któregoś dnia obudziłem się w swoim samotnym łóżku i zacząłem się zastanawiać co mam do zrobienia. Dotarło do mnie że każda czynność która przychodzi mi do głowy poprzedzona jest myślą o paleniu... " Mały joint i posprzątam, mały joint i pojadę na zakupy etc." Uświadomiłem sobie, iż każdą nawet najprostszą czynność kojarzę z jointem. Zacząłem się mocniej zastanawiać nad sobą i swoim dotychczasowym życiem i dotarło do mnie, że wszystkie związki, które zniszczyłem, wszystkie niepowodzenia w pracy spowodowane były moim egoizmem i durną wymówką, że marycha to przecież nic takiego. Dotarła do mnie świadomość, że wszystkie osoby, z którymi się koleguję to osoby palące. Każdy temat naszych spotkań lub wspólnych aktywności zaczynał się od pytania.."czy mamy coś do palenia?" Powiedziałem sobie "stary dość!! przepaliłeś pół swojego życia, najwyższa pora to zakończyć bo będzie za późno!" ...Tak zrobiłem! W tej chwili minął rok kiedy nie palę. Nie mogę powiedzieć, że jestem "uleczony" bo to by było zbyt optymistyczne po tak krótkim czasie, ale może dzięki moim doświadczeniom pomogę kilku z Was przejść przez pierwszy etap jak to nazywam "oddymiania duszy". Nie będę prawił morałów ani nakreślał wskazówek w punktach ale po krótce opiszę co się działo i dzieje w mojej głowie i ciele po odstawieniu "cudownego zioła" .... Tydzień pierwszy: Po kilku dniach od zaprzestania palenia zrobiłem się strasznie wredny. Drażniło mnie wszystko, na drodze krzyczałem jak opętany na innych kierowców tylko dlatego że jechali zbyt wolno lub zbyt szybko. Nie mogłem opanować agresji i frustracji. Wieczorami byłem bardzo senny i apatyczny. Brak narkotyku spowodował iż już nie chciało mi się siedzieć do 4 rano czytając głupoty w internecie lub grając w ulubioną grę. Organizm i psychika totalnie się rozregulowały. Tydzień drugi i trzeci: Po kilkunastu dniach zacząłem wstawać o "normalnej porze" - spowodowane to zostało faktem, iż wieczorami padałem jak zabity, bo nie byłem już w stanie wytrzymać do 4 nad ranem. Zasypiałem z telewizorem i piwem, które pozwalały mi szybko się wyciszyć bez natarczywych myśli o jointach. Perspektywa nadchodzącego miesiąca bez narkotyku napawała mnie dumą i nadzieją że się uda. Agresja wciąż była obecna ale czułem że jestem w stanie nad nią zapanować. Po trzech tygodniach czułem że jestem totalnie rozregulowany emocjonalnie. Błache rzeczy wyprowadzały mnie z równowagi, głupie docinki ze strony bliskich, które zwykle sparował bym równie głupią i cyniczną odpowiedzią - doprowadzały mnie do łez. Pierwszy miesiąc bez marychy zakończyłem dumny ale emocjonalnie rozmiękczony i pełen obaw. Drugi miesiąc był bardzo podobny z tą różnica że coraz rzadziej myślałem o narkotyku i prawie uregulowałem tryb życia. Miesiąc trzeci przyniósł więcej spokoju emocjonalnego. Chodziłem spać o normalnej porze i wstawałem rano wypoczęty jak nigdy dotąd. Rozpowiedziałem wszystkim znajomym, że nie palę i nawet jak palili przy mnie nie miałem ochoty się złamać. Niestety zaczęło mi brakować "nagrody" za owocny dzień w pracy, więc zacząłem popijać sobie piwko - regularnie - codziennie. Miesiąc czwarty: zauważyłem, że część znajomych urwała ze mną kontakt. Poczułem się trochę samotny z tego powodu, ale z drugiej strony dało mi to świadomość jakimi są osobami. Przestałem ich żałować i dalej twardo parłem w kierunku wolności. Miesiąc piąty i szósty: zauważyłem, że koszmarnie przytyłem. Nie ciągnęło mnie do narkotyku, ale codzienne picie piwa spowodowało, że przytyłem 10 kilo w 6 miesięcy :D Moja kondycja emocjonalna poprawiła się, ale ze względu na otyłość spadła samoocena. Miesiąc 7: Myśli o maryśce dalej mi towarzyszą ale ze względu na już przebytą drogę nie złamałem się. Zacząłem zauważać błędy jakie popełniałem będąc palaczem, Widząc znajomych, którzy dalej palą, zacząłem się zastanawiać o co w tym chodzi? Patrząc na nich jeszcze bardziej umocniłem się w tym żeby nie wracać do nałogu. Miesiąc 8: nabyłem wagę ( do ważenia osób ;), zamiast żółtego sera, coli, batonów i chipsów do koszyka na zakupy częściej wrzucałem zdrowsze produkty. Zacząłem dbać o dietę. Miesiąc 9 itd.... zbiłem 10 kilogramów tłuszczu, nie palę marychy, zdrowiej się odżywiam, zamiast ujarany jeździć na jednym kole po mieście na motorze, robię rundki po lesie na rowerze. Straciłem paru kolegów, którzy wiedząc że nie pale stracili zainteresowanie moją osobą, ale to ich strata ;) Ja czuje się świetnie i się nie poddam Reasumując: Jeżeli podejmiecie decyzję, że chcecie przestać palić musicie się nastawić na to, że wasz mózg, który oszukiwany dymem odkładał problemy na dalszy plan, nagle zwali je wszystkie na wasze barki. Musicie być na to gotowi! Warto znaleźć sobie jakieś zajęcie, hobby, sport... cokolwiek co spowoduje że będziecie uciekać myślami od nałogu. W moim przypadku to gra na instrumencie i przywracanie mojego cielska do formy. Jeżeli macie kogoś bliskiego, kto może i chce was wspierać to jesteście o połowę drogi dalej niż ja. Ja jestem z problemem sam. Z perspektywy roku bez nałogu stwierdzam iż było warto! Pomału wraca mi chęć do życia, normuje się psychika, ciało wraca do formy. Uważam, że jeżeli się chce można tego dokonać bez pomocy speców czy też innej instytucji, choć ich pomoc na pewno jest bezcenna! Trzymam za Was kciuki!! Na pewno się uda!!!

Witam wszystkich

Mam niesamowity problem z trawką. Chcem przestac całkowicie jarac. zauważyłem ze coraz czesciej idze Trudniej dogadac sie z osobami w moim otoczeniu nawet z całym otoczeniem. w głowie zaczyna robic sie diwny metlik jak by cos cały czas mnie sledzilo,goniło i towarzyszy temu niesamowity starch, lęk nie wiem sam przed czym.Nie potrafie sie juz normalnie skupic w szkole byc bardziej rozgadanym otwartym na ludzi. kiedysa taki nie byłem. z ciekawosci wszedłem na strone ze "skutkami ubocznymi" ciagłego jarania i wyczytałem tam wszytkie moje problemy.

zakłóconą zdolność nawiązywania kontaktów z otoczeniem i zaburzenia funkcji motorycznych, poczucia głębi i upływu czasu, które stwarzają zagrożenie podczas prowadzenia samochodu.
objawy schizofrenii, Przewlekłe stosowanie wywołuje zespół amotywacyjny, czyli brak zainteresowania otoczeniem, bezsenność, osłabienie pamięci, spadek sprawności intelektualnej i psychomotorycznej [1-3], ograniczenie sprawności funkcji psychicznych.

mam 18 lat i nie wiem jak dalej mam sobie radzic z problemami codziennymi czasem bardziej trudniej idze dogadac sie z moimi rodzicami niz saamymi kolegami. Prosze o pomoc

To ja was może zaskoczę teraz. Siedzę na internecie w bezsensownym poszukiwaniu pomocy w sprawie uzależnień. Trochę o sobie. Jestem nałogowym palaczem marihuany od 6 lat. To już zaszło za daleko i nie mówię o innych używkach, bo poza trawką to ja nic nie widzę. Ci którzy twierdzą, że trawka nie uzależnia to są w błędzie; dużym błędzie. Nawet nie wiecie jak bardzo chciałbym się z tego wyleczyć i myśleć o trawie obojętnie, ale znikąd pomocy, niestety. Nikt mnie nie rozumie, ani po polsku ani po angielsku. Od 6 lat mieszkam w Anglii. Prowadzę normalne życie jak wszyscy. Na finanse nie mogę narzekać, tylko z moich młodych lat ta trawa się za mną ciągnie. Bylem już na terapii w Anglii ale to taka ściema, że w końcu dochodzi do tego, że zaczynasz popalać z drugim kolesiem uczęszczającym na terapie. Terapeuci nie potrafią z tobą rozmawiać, nie rozumieją twojego problemu. Czy jest jeszcze na tym świecie ktoś, kto może pomóc. Z tego tekstu i tak nic nie wyniknie, więc miłego dzionka.

Witam!
Mam kolegę, ma 18 lat, który już od dwóch lat pali marihuanę. Poznaliśmy się 3 miesiące temu on ciągle gada, że chodzi zjarany, że jest mu dobrze jest rozluźniony i się uśmieje wraz z kolegami. Myślę, że ta jego paczka to raczej zbyt dobra nie jest. Ostatnio zbliżyliśmy się do siebie, on ma do mnie zaufanie, zwierza mi się, że chciałby mieć dziewczynę, ale nie może jej mieć, ponieważ nie chcę jej ranić, bo dla niego rzucenie tego jest niemożliwe. Nie ma silnej woli, ale ostatnio go prosiłam żeby się powstrzymał, choćby na 3 dni i powstrzymał się na 2. Bardzo mi na nim zależy on wie, że się o niego troszczę ale nie chcę by mi powiedział, że się wtrącam ale ja naprawdę bardzo chce mu pomóc. Co mogłabym zrobić, żeby tak delikatnie podejść do tej sprawy? Byłam bym bardzo wdzięczna o pomoc.

ja też pozdrawiam!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!