Cechy autyzmu, a terapia behawioralna

Witam! Jestem mamą Adriana (8 lat). Chcę się z wami podzielić własnymi doświadczeniami. Od trzech lat mój syn ma stwierdzone cechy autyzmu dziecięcego, nim to się okazało wydeptałam nie jedną ścieżkę do nie jednego lekarza. Żaden nie brał mnie poważnie. Gdy z dwuletnim synkiem biegałam po specjalistach i opowiadałam o niepokojących mnie zachowaniach o układaniu klocków kolorami albo samochodów w równym szeregu, którego nie wolno było dotknąć, bo wpadał w złość. Nawet jak się bujała na kolanach w gabinecie, to lekarz stwierdził, że to normalne zachowanie u dzieci w tym wieku i on niczego dziwnego w jego zachowaniu nie dostrzega, a ja jestem rozhisteryzowana i sama powinnam pójść do lekarza. Nie traktowano mnie poważnie choć mam starszego syna i porównanie jak rozwijał się starszy syn a jak młodszy. Już dwa lata jestem zapisana do Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie w oczekiwaniu na pełną diagnozę. Nie pozwalajcie się zbywać lekarzom, ja pozwoliłam i nie otrzymałam żadnej pomocy we wczesnym dzieciństwie mojego syna, żeby jemu i mnie było łatwiej. Nikt mi nie powiedział ani nie wytłumaczył jak z nim postępować. Wszystkiego musiałam uczyć się na własnych błędach, a wierzcie mi było ich trochę. Najtrudniejsze było i jest dla mnie to, że po odejściu męża zostałam ze wszystkim sama. Adrian jest ciepły, pogodny, śpiewa piosenki razem z postaciami z bajek, wykonuje proste polecenia, na spacerach nie muszę go trzymać za rękę, gdy go zawołam zatrzymuje się i nie oddala się o de mnie, reaguje na swoje imię i układa zdania do czterech prostych wyrazów. Czasem wpada w złość i mnie gryzie albo bije, jednak rzadko. Wiele zrobiłam sama bez niczyjej pomocy i jestem z siebie bardzo zadowolona, gdy patrzę na postępy synka. Ma odroczony obowiązek szkolny i chodzi do przedszkola integracyjnego. gdzie ma kolegów i koleżanki. Bardzo lubi tam chodzić jednak nie wiem co zrobić w tym roku, gdyż już ośrodek nie chce mi odroczyć obowiązku szkolnego, bo brakuje pełnej diagnozy, a ja nadal czekam na swoją kolej, która może będzie w lecie.
Dodatkowo mam dwa problemy, z którymi nie mogę sobie poradzić. Pierwszy to taki, że Adrian nie chce przestać pić z butelki, mimo że potrafi pić z kubeczka. Gdy zastosowałam zasadę zamiany butelki na kolorowy kubeczek, to do puki nie dostał butelki ze smokiem niczego się nie napił, nawet soku z rurką.
Drugi problem zaczął się po odejściu męża. Adrian nie chce siadać na sedes i załatwiać się. Siada na nodze i zatrzymuje wypróżnianie. To jest największy problem, bo często muszę stosować czopki glicerynowe, żeby się załatwił. Adrianek to silny i duży chłopiec, żeby mu zaaplikować czopek potrzeba co najmniej dwóch dorosłych osób, a za chwilę on będzie większy i silniejszy i co ja wtedy zrobię, nie wiem. Nawet toaletę okleiłam specjalnymi kolorowymi naklejkami z jego ulubionymi postaciami z bajek i sadzam go na sedesie o tej samej godzinie każdego dnia i nic to nie daje. Pomocy andziabanaszek@wp.pl