Uważam, że jestem ciągle za gruba

Witam serdecznie,

Myślę, że tego problemu nie warto rozpatrywać w kategoriach złe/dobre. Bardziej skupiłabym się na tym jak Pani czuje się w tej sytuacji, na ile jest z tym Pani źle i czy chciałaby to Pani zmienić. Z jakiegoś powodu Pani uwaga skupia się właśnie na aspekcie kontrolowania wagi, a przyczyna tego może mieć związek z pozoru nie związanymi z jedzeniem płaszczyznami Pani życia.

Dużą rolę w zaburzeniach odżywiania odgrywają relacje z bliskimi, to w jaki sposób jest się spostrzeganym i ocenianym przez rodziców, czy ma się poczucie bycia akeptowanym, czy nadmiernie kontrolowanym itp. Poczucie, że obrasta Pani w tłuszcz jest symboliczne. To może być jakieś uczucie, jakiego Pani nie chce, poczucie bycia nadmiernie kontrolowaną, obrośniętą bluszczem, a więc jakąś toksyczną relacją itd. itp. Bez osobistej rozmowy z Panią trudno mi oczywiście określić przyczynę Pani trudności, pragnę jedynie skierować Pani uwagę na swoje emocje oraz relacje z innymi osobami. Z Pani listu wynika, że była Pani w relacji z chłopakiem, który zwracał Pani uwagę na wystający brzuch. Zamiast się z nim rozstać albo zwrócić mu uwagę, aby akceptował Pania taką jaka Pani jest, zaczęły sie diety i dążenie do perfekcji. Tak jakby chciała być Pani za wszelką cenę akceptowana. Ja bym w tym kierunku szukała przyczyny problemów. W związku z tym zachęcałabym Panią do wizyty u psychologa. Czy nie obawia się Pani, że kiedy osiągnie Pani ten wymarzony wskaźnik na wadze pojawi się pokusa, aby schudnąć jeszcze 0,4 kg, a później jeszcze 0,4, ... itd.? Chudnięcie i uzyskiwanie wymarzonej wagi uzależnia, poniewaz daje poczucie spełnienia, satysfakcji i wygrania z samą sobą, ze swoimi słabościami.

Gorąco Panią namawiam do podjęcia psychoterapii. A pierwszy ważny krok już Pani uczyniła pisząc do nas.

Pozdrawiam i trzymam za Panią kciuki!