Bardzo jestem zaniepokojona swoim synkiem - czy to może być autyzm?

Witam serdecznie!

Na początku od razu Panią uspokoję. Według mnie, nie ma powodów do obaw i wpadania w niezdrową panikę, że dziecko wykazuje objawy charakterystyczne dla zaburzeń ze spektrum autyzmu. Z relacji wynika, że chłopczyk rozwija się normalnie i przejawia zachowania typowe dla dziecka 15-miesięcznego. Bardzo dużo mówi, jest aktywny, otwarty, nie unika kontaktów z dziećmi ani ze starszymi, rozumie polecenia, uśmiecha się, przytula, podtrzymuje kontakt wzrokowy, bawi się zabawkami, ale również wchodzi w interakcje z innymi, np. podczas zabaw w tosi-tosi łapci, nie lubi zostawać sam w pokoju. Rozumiem, że najbardziej niepokoją Panią brak reakcji synka na własne imię, ograniczona komunikacja za pomocą gestów i wskazywania palcem oraz niechęć do pokazywania części ciała.

Myślę jednak, że powyższe przejawy mogą mieć charakter rozwojowy, np. synek faktycznie może być bardziej zaabsorbowany doskonaleniem umiejętności chodzenia i ignorować Pani prośby czy zawołania. Fakt, że rozumie polecenia: „Daj rączkę/nóżkę/główkę” świadczy o tym, że rozróżnia części ciała, ale może nie chcieć pokazywać ich na żądanie. Ponadto, dla wieku, w jakim znajduje się Pani synek, charakterystyczny jest oportunizm i negatywizm. Dziecko przejawia jawny opór wobec poleceń rodziców, złości się, kiedy coś nie jest zgodne z jego wolą i preferencjami. Może, np. rozumieć słowa „Nie wolno”, ale ich nie przestrzegać. Wszystko, co zakazane, jest fascynujące i warte psoty.

Oczywiście moja interpretacja opiera się jedynie na Pani relacji. Rzetelna diagnoza wymagałaby bezpośredniego kontaktu dziecka z psychologiem dziecięcym. Więcej na temat zaburzeń autystycznych może Pani przeczytać na stronach naszego serwisu pod linkami:

http://portal.abczdrowie.pl/objawy-autyzmu-u-dzieci
http://portal.abczdrowie.pl/co-to-jest-zespol-aspergera
http://portal.abczdrowie.pl/diagnostyka-autyzmu

Polecam również stronę Fundacji SYNAPSIS, zajmującej się pomocą rodzicom i wsparciem dzieci z autyzmem:

http://www.synapsis.waw.pl/

Specjaliści wskazują jednak, że w przypadku dziecka ponad rocznego powinny zaniepokoić rodziców poniższe symptomy, które nierzadko zwiastują autyzm:

- dziecko nie mówi pierwszych słów typu „mama”, „tata”, „baba”, „dada”;
- dziecko nie przerywa czynności na słowa „nie wolno” i nie odwraca twarzy w kierunku zabraniającego rodzica;
- dziecko nie naśladuje prostych gestów za rodzicem, np. nie podnosi do góry rączek, by pokazać „jak duże urośnie”;
- dziecko nie powtarza czynności, za jakie jest chwalone ani nie cieszy się z pochwały;
- dziecko nie potrafi wskazać palcem, gdzie jest ono samo, gdzie jest mama albo tata, niechętnie pokazuje części ciała (nosek, oko, ucho, buzia itp.);
- dziecko nie przytula się do rodzica, nawet kiedy spotka go coś przykrego;
- dziecko nie rozumie prostych gestów, np. nie umie zrobić „papa”;
- dziecko niechętnie bawi się w ganianego („Zaraz cię złapię”) albo chowanego;
- dziecko nie patrzy na rodzica, który woła je po imieniu ani nie przybiega na zawołanie swojego imienia;
- dziecko zapytane, np. „Gdzie jest babcia?” nie odwraca głowy w jej kierunku.

Wiele z powyższego katalogu zachowań Pani synek potrafi zrobić, więc myślę, że nie warto martwić się na wyrost. Jeżeli brak reakcji na własne imię czy niezdolność wskazywania palcem będzie się u dziecka utrwalać, można skonsultować się osobiście z psychologiem dziecięcym. Najważniejsze jednak, to pamiętać o miłości, wsparciu, cierpliwości i trosce o maluszka, by zachęcać go do poznawania świata i pomagać w przezwyciężaniu różnych trudności, a nie stawiać wygórowanych wymagań i karać za to, że nie rozwija się z taką samą szybkością, jak inne dzieci. Każde dziecko ma indywidualne tempo rozwoju i nie warto go przyspieszać.

Pozdrawiam i życzę powodzenia