Niepokojące zachowania mojego dziecka

Pani Justyno, pracuje z dziećmi autystycznymi i objawy, które Pani opisała bardzo pasują do tego typu zaburzeń. Z jakiego jest Pani miasta? Może będę mogla pomóc?

Nam wszystkim życzę powodzenia, siły i uśmiechu. Spokojnych i wiosennych świąt!

Dziękuję Wam wszystkim za cenne komentarze i rady. Dzięki nim czuję choć trochę, że nie jestem z tym wszystkim sama. Zespołem Aspergera interesuję się od ponad roku, od kiedy o nim usłyszałam. Myślę, że mój synek ma wiele symptomów, które mogłyby o nim świadczyć. Psycholog trafiła nam się do kitu...Też zastanawia mnie to, dlaczego nie chce diagnozować. Miałyśmy się spotkać miesiąc temu, miała zadzwonić w tej sprawie...cisza. Byliśmy w międzyczasie u rehabilitantki, która stwierdza obniżone napięcie mięśniowe. Proponuje nam grupę korygującą od...września. Synek miał też robione próby wątrobowe, ASAT wyszedł zawyżony (norma do 37, u synka 38..w sumie niewiele, ale czy któraś z Was wie czy trzeba się martwić?). Od miesiąca "tiki" (nazywam je tak, choć są to bardziej stereotypie ruchowe) nasiliły się. Obejmują teraz większy obszar, czyli nie tylko wyciąganie rąk i łapanie się za spodnie, ale również dotykanie twarzy, nosa, intensywne, nagłe poprawianie ubrania przy szyi, chowanie twarzy w dekolt, i ostatnio szybkie, głośne oddechy. Mam wrażenie, że on dostrzega te wszystkie tiki, ale nie umie nad nimi zapanować na dłuższą metę. Nie zaobserwowałam też, żeby nasilały się w sytuacji stresowej, są jakby niezależne od stresu. W sobotę mamy wizytę u neurologa, kolejnego. Chodzimy od lekarza do lekarza. Jak tylko zrobi się trochę luki w tych wizytach, umówię nas do psychiatry, chyba, że diagnoza zostanie postawiona wcześniej. Kochane jesteście:) justyna44444

Pani synek ma prawdopodobnie zespól Aspergera. Lekarze pediatrzy, neurolodzy nie są w stanie rozpoznać tego zaburzenia, nie mają żadnej wiedzy na ten temat, wiem to z doświadczenia swojego i innych rodziców mających dzieci z tym rozpoznaniem. Radzę udać się do psychiatry dziecięcego
który ma wiedzę na temat autyzmu. Może pani tez wejść na stronę internetową i poczytać o objawach zespołu Aspergera.

Zgadzam się z komentarzem wyżej. Psycholog nie dostrzega pewnych rzeczy lub może inaczej to ujmę, dany problem tłumaczy z innego punktu widzenia. Już wyżej nadmieniam w swoich komentarzach, że raczej Psychiatra dziecięcy i to taki, który zajmuje się autyzmem może postawić diagnozę. Moje dziecko przed postawieniem diagnozy było obserwowane dwa tygodnie/cały praktycznie dzień od 9.00 do 16.40 / na oddziale zaburzeń rozwoju. Nie mieszkam jednak w Polsce i może tu jest różnica. Pozdrawiam

Wspierającym mnie tu osobom dziękuję serdecznie za wsparcie i zrozumienie moich obaw. Jestem normalną matką, wymagam od dziecka tylko tego, co jest w stanie zrobić i co powinien, by nie czuć się jeszcze bardziej zagubionym np. w przedszkolu. Co by było, gdybym wiecznie go ubierała i karmiła? Pewnie zacząłby coraz bardziej odstawać od rówiesników i izolacja pogłębiałaby się. A dzieci są okrutne.
Jesteśmy po testach, które wykazały ponadprzeciętną inteligencję (mając 4 latka synek rozwiązuje zadania dla 5 i 6 latków). Na dzień przed wizytą zaczął czytać trzy- cztero- a nawet pięcioliterowe wyrazy. Niestety jego rozwój psycho-ruchowy i społeczny ma znamiona autystyczne. Pani psycholog stwierdziła jednak, że nie ma sensu go diagnozować "bo to nam nic nie da" i zastanawiam się co mogła mieć na myśli. Będzie się zastanawiać nad grupą terapeutyczną dla nas ale w pierwszej kolejności czeka nas wizyta u logopedy i powtórzenie EEG. Będę starała się tak rozstrzelić te wszystkie wizyty, żeby synek nie wędrował dzień w dzień po lekarzach (oprócz tego jest pod stałą opieką endokrynologa i ortopedy). Mamy go stymulować. Każde wyjście z domu jest torpedowane. Woli po prostu siedzieć i bawić się, również z nami, byle w domu. Pani psycholog bardzo niepokojąco zareagowała na fakt, że synek nie chce się wypróżniać (nawet do 2 tygodni). Jestem dobrej myśli, choć to nie jest łatwe. Dziękuję Wam:)
PS. Pisząc drugi dzidziuś, miałam na myśli moje drugie dziecko, które ma niespełna 1,5 roku:)

Proszę się nie wyzywać tutaj! Myślę, że Pani po prostu nie rozumie problemu! Autorka tekstu martwi się o rozwój swego syna i to bardzo dobrze. To znaczy, że dobrze zajmuje się swoim dzieckiem. Dziecko powinno wykazywać CHĘĆ do nauki pewnych czynności. Jeśli tego nie robi to taka KOBIETA jak Pani po prostu UDA głupią i nie przejmie się tym, że może dziecko ma problem, nie rozumie wszystkiego i potrzebuje POMOCY! Pozostawienie dzieci samym sobie nie zwracając uwagi jak się rozwijają to PROSTACTWO moim skromnym zdaniem. Jeśli Pani ma zdrowe dzieci to proszę się cieszyć i dać na tace 1000 zl. Może to Pani potrzebuje pomocy.

Witam! To, że syn ładnie mówi o niczym nie świadczy, tak jak to, że się uśmiecha. Mój syn zaczął mówić jak miał 3 lata i bardzo szybko ładnie mówił. Na ulicy mówił ludziom dzień dobry. Był i jest uśmiechnięty. Ma diagnozę autysta już od kilku lat. Nie wiem co Pani doradzić. Może powinna Pani spróbować u psychiatry dziecięcego, który specjalizuje się w autyzmie i innych zaburzeniach, aby je wykluczyć. Ja zaczynałam od Neuropediatry. Oczekuje Pani drugiego dziecka. Mam nadzieje, że mały zaakceptuje brata lub siostrę. Mój syn zamienił nasze życie w koszmar, jak pojawił się jego brat. To tak na marginesie. Proszę dobrze przygotować syna na przyjście brata, czy siostry. Codziennie mu o tym mówić, może w ten sposób sobie to zakoduje w głowie i mu to pomoże. Nie mieszkam w Polsce, więc nie mogę podać żadnych namiarów. Życzę powodzenia i proszę się odezwać.

Dziękuję bardzo za odpowiedź. Byliśmy u psychologa i wyszłam stamtąd z płaczem. Najpierw okazało się, że moje spostrzeżenia są zbyt fachowe i najlepiej jakbym była ciemną analfabetką i nie umiała czytać o tym, co mnie niepokoi. Pani psycholog przyznała jednak, że widzi pewną dysharmonię w rozwoju synka. Po rozmowie z nim sam na sam, doszła do wniosku, że ładnie mówi całymi zdaniami i adekwatnie, że odwzajemnił uśmiech i w ogóle jest super. Ręce mi opadają, bo przecież to tylko 5 minut z trzech lat naszych osobistych, codziennych obserwacji! To tak, jakbyśmy czepiali się niewiadomo czego. Po drugie stwierdziła, że za mało okazujemy mu miłości i akceptacji! Prawie się popłakałam. Do tego za dużo od niego wymagamy. Jeśli nie chce założyć piżamy przed spaniem, umyć zębów czy zjeść to nie powinniśmy od niego tego egzekwować tylko ubrać go, umyć i nakarmić, na dodatek pochwalić jak pięknie zrobił to sam...nie wiem...ale wydaje mi się, że to żadna "metoda", będę miała w domu drugiego dzidziusia, który nic sam nie zrobi i ta nieporadność jeszcze bardziej odizoluje go od innych dzieci. Jestem zdruzgotana tą wizytą. W piątek pani psycholog zrobi synkowi testy psychologiczne.

Dziękuję za wszelkie wskazówki. Faktycznie, wizyta u dobrego psychologa jest konieczna. Syn od małego zachowywał się inaczej, dziwnie. Na początku byliśmy zachwyceni tym, że taki grzeczny a potem już nas to trochę zastanawiało. Co prawda nie kręcił niczym, ale uwielbiał monotonną zabawę i powtarzanie tych samych czynności w nieskończoność, czyli np. przez godzinę wkładanie sznurka do samochodu itp. U okulisty byliśmy na początku roku. Wzrok ma dobry, tylko niewielki zez oka prawego wymaga ćwiczeń i kontroli. Dziękuję.