Problemy z odżywianiem u córki. Jak mam się zachować?

Witam serdecznie,

aby rozpoznać bulimię, typowe objawy (epizody objadania się, zachowania kompensacyjne, stały lęk przed przytyciem oraz koncentracja na jedzeniu) muszą utrzyywać się przez co najmniej 3 miesiące. Z Pani opisu wynika, że trwają one nie dłużej niż 2 tygodnie, trudno więc na tej podstawie rozpoznawać bulimię. W tej sytuacji należałoby zastanowić się nad przyczynami tego, że córka jest tak zaabsorbowana tematem wygladu i sylwetki. Takiej sytuacji mogą sprzyjać np. częste rozmowy na temat sylwetki, oceny ludzi przez pryzmat wyglądu, żarty na ten temat. Koncentracja na temacie jedzenia może być również związana z problemami emocjonalnymi - np. trudnościami w mówieniu o emocjach, wyrażaniu negatywnych emocji: złości, smutku, żalu itp. Problem może być związny również z utrudnionym procesem separacji od rodziców, usamodzielnianiem się dziecka oraz wysokimi oczekiwaniami rodziców względem dzieci. Tak więc problem jest dość złożony i delikatny, rozmowa na ten temat wymaga przede wszystkim taktu i poszanowania granic drugiej osoby. Zaburzenia odżywiania się mogą być jedynym obszarem, nad którym chory wydaje się w pełni ,,panować".

Myślę, że rozmowę na ten temat można podjąć przy okazji - jesli córka nadal będzie koncentrować się na diecie, sama poruszy ten temat. Wówczas warto powiedzieć, że zdrowa dieta powinna opierać się na zdrowych zasadach: odpowiednio zbilansowanych posiłkach i wysiłku fizycznym - wszelkie inne sposoby są groźne dla zdrowia. Może Pani zaproponować córce wizytę u dietetyka. Na co dzień najlepiej nie umacniać problemu przez angażowanie się w rozmowy na temat diety, podziwianie jej efektów, liczenie kalorii itp. Życie rodziny nie powinno kręcić się wokół jedzenia. Więcej czasu natomiast warto poświęcić na rozmowę o emocjach, dać miejsce i czas na ich wyrażanie, nie udzielając gotowych rad.

Może Pani również skorzystać z konsultacji w najbliższej poradni zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży.
Podstawową forma leczenia zaburzeń odżywiania się u nastolatków jest psychoterapia obejmująca rodzinę.

Polecam wartościowe książki: Adele Faber, Mazlish Elaine ,,Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły", Barbara Józefik ,,Anoreksja i bulimia u dzieci i mlodzieży".

Z pozdrowieniami