Kobieta , 24 lata

Jestem osobą wybuchową, agresywną i nerwową. Z mężem już długi czas nie możemy się porozumieć, dniami się nie widujemy, bo pracuje, ja natomiast jestem w domu i opiekuję się naszą córeczką. Kiedy wraca z pracy, nigdy nie ma nic do powiedzenia, wtedy ja mam do niego pretensje, twierdzi, że się czepiam o wszystko. Ja jednak twierdzę, że chciałabym z nim tylko porozmawiać, on nigdy nie ma czasu albo nie chce. Kiedy ma wolne, zawsze wynajdzie sobie coś, że i tak nie spędza ze mną czasu. A tak bardzo chciałabym z nim rozmawiać o wszystkim. Bardzo często nasze rozmowy kończą się kłótnią albo długimi prośbami, żeby mój mąż cokolwiek mi powiedział.

Dodatkowo studiuję, jest wiele fajnych osób, jednak w grupie źle się czuję, nie potrafię w grupach rozmawiać, boję się mówić, tak było zawsze, nawet w podstawówce. Ze znajomymi rozmawiam, choć czasami zastanawiam się, o czym pogadamy jutro. Zastanawiam się czasami, co lubię i chciałabym w życiu robić, ale nie wiem. Boję się, że już dłużej nie dam rady. Bardzo często krzyczę na wszystkich, ranię moich najbliższych, wszystko mnie denerwuje. Zdarzyło mi się, że kiedy byłam okropnie przygnębiona i wściekła na męża, to gniew przelałam na swoje dziecko i dostało klapsa. Najpierw złość i ranienie innych, następnie smutek i wyrzuty sumienia. Tyle nienawiści i gniewu czuję do ludzi.

Odpowiedź na pytanie znajduje się poniżej.
Zaufany specjalista Umów wizytę
Edytuj odpowiedź

Witam!

Rozumiem Pani zmęczenie i podenerwowanie. Rozumiem też zachowanie Pani męża. Opiekując się dzieckiem, większość czasu spędza Pani w domu, wykonując dość rutynowe czynności i siłą rzeczy, ilość bodźców, która do Pani dociera jest ograniczona. Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja u Pani męża, który w ciągu dnia atakowany jest milionem bodźców, dlatego po powrocie do domu marzy o ciszy i spokoju. Pani wprost przeciwnie. Skutkuje to tym, że Pani czuje się samotna i coraz bardziej sfrustrowana, natomiast mąż, czując się atakowany, zamyka się w sobie lub angażuje w zajęcia poza domem.

Z mojego doświadczenia wynika, że większość problemów małżeńskich spowodowana jest brakiem wiedzy na temat różnic między kobietą a mężczyzną oraz  brakiem umiejętności właściwego komunikowania się.

Sposób funkcjonowania mężczyzn i kobiet jest skrajnie różny. Mężczyźni myślą i postrzegają zupełnie innymi kategoriami, w inny sposób przeżywają emocje, inaczej reagują na stres. Dlatego tak trudno jest nam się czasem porozumiewać. Zachęcam Panią do przeczytania następujących książek: Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus, Ewa czuje inaczej oraz Krokodyl dla ukochanej. Znajdzie Pani w nich odpowiedzi na wiele pytań, zachowania męża staną się dla Pani bardziej zrozumiałe, pozna Pani też przyczyny tych zachowań oraz znajdzie wskazówki, w jaki sposób właściwie na nie reagować.

Kolejną sprawą jest problem z komunikacją. Nabycie umiejętności konstruktywnego prowadzenia rozmowy wymaga dużo pracy i czasu. Jednak zapewniam, że praca i wysiłek w to włożony, zwracają się tysiąckrotnie. Szerzej na ten temat napisałam w artykule pt. Kłótnie w związku, czyli jak rozmawiać z mężczyzną.

Może warto byłoby w Państwa wypadku rozważyć możliwość zapisania się na terapię małżeńską. Często problemy między małżonkami są na tyle skostniałe, że bez pomocy specjalisty ciężko jest im "ruszyć z miejsca".

Niepokoją mnie natomiast opisane przez Panią objawy, tj. poczucie przygnębienia, drażliwość, agresywne zachowania, niepokój, lęk. Mogą one wskazywać na depresję, która jest chorobą i wymaga specjalistycznego leczenia. Ponadto wspomina Pani o lękach związanych z kontaktami towarzyskimi, które towarzyszyły Pani od zawsze. Moim zdaniem mogą one mieć również wpływ na konflikt w Pani związku. Dlatego uważam, że powinna Pani możliwie jak najszybciej umówić się na wizytę u psychoterapeuty. Myślę, że w Pani przypadku wskazana byłaby terapia poznawczo-behawioralna. Proszę nie lekceważyć problemu, gdyż może się on nasilić, a skutki odczuje cała rodzina.

Pozdrawiam.

 Redakcja abcZdrowie
Redakcja abcZdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Witamy serdecznie!

Zebraliśmy dla ciebie dodatkowe informacje dotyczące tematów poruszanych w pytaniu. Skorzystaj z linków poniżej, aby dowiedzieć się więcej:

  • Neurologia – Neurologia to dziedzina medycyny zajmująca się schorzeniami obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego. Jest silnie spokrewniona z psychiatrią i polega na odkrywaniu przyczyn uszkodzenia systemu neuronalnego. Domeną psychiatrii są z kolei choroby, których podłoże stanowi biochemiczne zaburzenie funkcjonowania mózgu jako całości.
  • Depresja – Depresja to zespół zaburzeń psychicznych dotykających nastroju.  Depresja ma kilka grup objawów – obniżenie nastroju, obniżenie tempa działania i myślenia, lęk, a nawet objawy somatyczne. Nie do końca znane są przyczyny powstawania depresji, określa się tylko czynniki, które mogą jej sprzyjać, jak np.

Nasi lekarze odpowiedzieli też na kilka podobnych pytań innych użytkowników:

Artykuły na ten temat
Neurologia

Zespół Tourette'a - przyczyny, objawy, leczenie

Zespół Gillesa de la Tourette'a, znany także jako zespół Tourette'a, to dziedziczne zaburzenie neuropsychiatryczne, które zalicza się do chorób tikowych. Przez długi czas zespół Tourette'a był uznawany za dziwaczne zaburzenie, kojarzone najczęściej z...

Przyczyny depresji

Kto choruje na depresję?

Na depresję może zachorować każdy - dziecko, nastolatek, osoba dorosła albo w podeszłym wieku. Szacuje się, że kobiety chorują na depresję nawet trzy razy częściej od mężczyzn. Zazwyczaj chorują ludzie między 35. a 55. rokiem życia. Prawidłowe leczenie...

Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

Zabieg lobotomii

Lobotomia czołowa albo inaczej leukotomia to zabieg chirurgiczny, który polega na przecięciu włókien nerwowych łączących płaty czołowe z międzymózgowiem. Obecnie w Polsce w ogóle nie wykonuje się tego typu operacji ze względu na poważne konsekwencje neurologiczne...

Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

Rokowanie w depresji

Przebieg depresji jest różny u różnych chorych. Warunkuje to odmienność rokowania jakie próbujemy ustalić u danego pacjenta. Wprowadzenie farmakoterapii, psychoterapii i różnego rodzaju grup wsparcia depresja poddaje się leczeniu. Nie ma sprecyzowanych...

Depresja a choroby przewlekłe

Problemy z sercem a depresja

W krajach o wysokim stopniu cywilizacji choroby serca są główną przyczyną zgonów. Wynika to ze związków między rozwojem miażdżycy, a typowymi czynnikami ryzyka związanymi z postępem cywilizacji. Spośród różnych przyczyn powszechności chorób serca zaczęto...

Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

Leki przeciwdepresyjne a seks

Stosowanie leków przeciwdepresyjnych może wiązać się z zaburzeniami funkcji seksualnych. Mogą one dotyczyć nawet 80% leczonych lekami z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), niezależnie od tego, który z nich był stosowany....

Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

Odstawienie leków przeciwdepresyjnych

Leki przeciwdepresyjne z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI) są obecnie jedną z najczęściej stosowanych grup leków psychotropowych. SSRI znajdują zastosowanie nie tylko w leczeniu depresji, ale i zaburzeń lękowych, obsesyjno-kompulsywnych,...

Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

Techniki stosowane w leczeniu depresji

W leczeniu depresji coraz częściej wykorzystuje się techniki wywodzące się z terapii poznawczo - behawioralnej. Praca nad konkretnymi problemami przebiega w trzech etapach: zbierania danych, formowania na bazie tych danych hipotez, sprawdzania hipotez...

Przyczyny autyzmu

Autyzm - przyczyny

Jest taka grupa dzieci, która jest bardziej podatna na rozwój autyzmu. Choroba ta jest zaburzeniem o podłożu neurobiologicznym, co oznacza, że układ nerwowy jest u tych osób na tyle wrażliwy, że autyzm może powodować wiele różnych czynników. Rozwój tego...

Życie z depresją

Jak wyjść z domu z depresją?

Niechęć do wychodzenia z domu to jeden z rzadszych objawów depresji. Zazwyczaj uznaje się bowiem, że dla depresji charakterystyczny jest tzw. obniżony nastrój, dominują uczucia smutku, bezradności, beznadziei, rozżalenia, nierzadko płaczliwość i łzy....

Wyszukaj lekarza po opiniach