Paraliż senny - co to jest?

Ja właśnie miałem ten..paraliż. Trwał od 23:58 do 1:20-25 około. Wiem o której się zaczął ponieważ ustawiałem budzik i od momentu odłożenia telefonu tak naprawdę już się działo. Dziwne jest rozpoczęcie akcji z tym co działo sie wybudzeniu...
Odłożyłem telefon na stolik, położyłem się jak zwykle na boku, chciałem usnąć.
Przez cały dzień byłem nerwowy, więc przed snem chciałem zadzwonić jeszcze raz do mojego byłego, nie odbierał - miał wyłączony telefon. Obróciłem się więc na brzuch, i nagle poczułem że mam coś pod poduszką przy ścianie. Wyciągnąłem, spojrzałem - okazało się że był to telefon z ładowarką ; pomyślałem że Tomek zapomniał o nim będąc u mnie. Telefon odłożyłem na stolik stojący przy łóżku. Patrząc w oświetlenie nad klawiaturą komputera, powoli zamknąłem oczy. Usnąłem.
Chwilę po tym, gdy jeszcze czułem psa przy swojej nodze, i radio nucące jakiś hip-hop z głośników, usłyszałem dzwonek do drzwi - nagle przerwał. Była to nijaka melodia rodem z katarynki. Zdziwiłem się, w końcu była 1 w nocy. Nieco wystraszony, szturchnąłem psa by sprawdzić czy jest nadal obok mnie, dlaczego nie szczeka skoro zadzwonił dzwonek.. ?
Z posklejanymi oczami wstałem z łóżka. W pokoju panował półmrok, jedyne światło które rozświetlało dolna część pomieszczenia - było światłem z oświetlenia klawiatury w rogu pokoju. Sięgnąłem do włącznika światła, by oświetlić pokój oraz chociaż fragment przedpokoju, wcisnąłem przełącznik - światło nie zaświeciło się...Zdziwiony spostrzegłem, że mimo to oświetlenie pod biurkiem, cały czas działa, radio gra.
Szybko poszedłem do przedpokoju by spróbować tam oświecić światło, sytuacja się powtórzyła, żarówka ani nie zabłysła. Wystraszony z ciarami na plecach, doszedłem do drzwi by sprawdzić czy ktoś tam jest ( Dzwonek jest bezprzewodowy, dlatego miałem na uwadze że mogło być jakieś zakłócenie) Doszedłem do drzwi, w długiej wąskiej szybie przedzielonej ozdobnym paskiem, dostrzegłem zarys postaci, szybko rzuciłem się na włączniki światła znajdujące się po prawej stronie drzwi, zaraz przy oknie na wejście. Nie mogłem ich włączyć. Jeszcze bardziej wystraszony, zrobiłem gwałtowny odskok do wąskiego okna znajdującego się w rogu przedpokoju, zaraz przy drzwiach wejściowych. Zobaczyłem chłopaka, był młody, około 15-16 lat, ubiorem podchodził pod skejta, stał w rogu, oparty prawą ręką o ... parapet za oknem. Był duchem. Przerażony machnąłem ręką w jego stronę, chciałem go szarpnąć, dotknąć.. co kolwiek - nie wiedziałem co się dzieje. Moja ręka swobodnie przeleciała przez jego postać.
Chyba zniknął, nagle znalazłem się w pokoju przy łóżku. Widziałem mojego psa, i chyba siebie leżącego na łóżku, paliła się lampka nocna przy łóżku. Po chwili spojrzałem w stronę przedpokoju, światło kinkietowe przy łazience było zapalone, zdruzgotany z bólem w klatce piersiowej ruszyłem by sprawdzić co się dzieje..Nagle światło w łazience zapaliło się, kolejne światło po rugiej stronie przepokoju, oraz światło w pokoju gościnnym były zapalone. Drzwi do pokoju gościnnego które przez większość czasu były zamknięte, tym razem byly otwarte, z pomieszczenia raziło mnie ostre światło. W pewnym momencie, dostrzegłem postać idącą w moją stronę. Totalnie przerażony tym co się dzieje, zapytałem go : KIM JESTEŚ ?! Był to młody chłopak, około 18-20 lat, średniej budowy ciała, ubrany dość porządnie, włosy miał średnio ścięte, dość przyjemny wyraz twarzy. Odpowiedział, JAK TO KIM, TWOIM CHŁOPAKIEM... Uśmiechnął się, podszedłem do niego, chciałem go przytulić, dotknąć.. zapytałem JAK SIĘ TUTAJ ZNALAZŁEŚ? Odpowiedział: wszedłem, byłem tu cały czas. Kolejny raz, jeszcze mocniejsze ciarki przeszyły mi ciało. Chciałem uciec, nie miałem jak, nie miałem gdzie. Nie mogłem krzyczeć, wołać o pomoc, nic.. Po prostu stałem jak słup soli, bez ruchu. Po chwili znalazłem się znów w pokoju, wystraszony tym co się dzieje, ze łzami w oczach zaczałem mówić że muszę stąd uciec, muszę komuś powiedzieć co się stało ! Po chwili już byłem u babci. Był to nie wielki dom z 3 pokojami i łazienką. Była tam prawie cała moja rodzina, babcia, mama, jej chłopak, moje siostry , szwagier, jakiś człowiek, chyba był także dziadek ( nie żyje od kilku lat) , oraz wujek mieszkający na przeciw domu mojej babci. Zdenerwowany zapytałem CO SIĘ DZIEJE?! CO TU SIE KU***WA DZIEJE?! MOŻE MI KTOŚ POWIEDZIEĆ??!! CZY TO MI SIĘ ŚNI??!! Wszystko było bardzo wyraźne, oczywiste. Piec rozpalony był do czerwoności, biło od niego ogromne ciepło. Wszyscy byli jacyś zatroskani swoimi sprawami, nie zważając na to potrzebowałem pomocy, zacząłem im mówić co się stało..
Zdziwieni, patrzeli na mnie... po chwili ktoś z nich powiedział : ALE *** TOBIE NIC SIĘ NIE ŚNI, PRZECIEŻ TY JESTEŚ Z NAMI NAPRAWDĘ... Mój strach gdy usłyszałem te słowa, powodował tak nierównomierne bicie serca, że sądziłem iż bedzie to mój ostatni dzień, lub noc.. Zostałem sam w kuchni, opierając się o piec, spostrzegłem że nie mam spodni, ani też bokserek. Zapytałem czy ja tak tutaj przyszedłem?! Powiedzieli że tak... z każdą chwilą zaczynałem sobie przypominać jak szedłem do babci ( około 1 km od mojego domu ) , bez spodni, zimnej deszczowej nocy. Zrobiło mi się głupio. Zaraz po tym zobaczyłem że do kostek opuszczone mam jakieś duże bokserki, założyłem je szybko, zaraz po nich spostrzegłem że mam też jakieś spodnie - co prawda mokre, ale także zacząłem je naciągac na siebie. Moja sisostra wybuchła śmiechem, spytała czemu zakładam jej spodnie, byłem już totalnie zmieszany i skołowany, ale zacząłem je zdejmować - i tak były mokre.. Zostałem w luźnych, obwisłuych bokserkach ktore bardziej przypominały letnie spodenki z cienkiego mateiału, niż jakiekolwiek bokserki. Gdy podniosłem głowę, byłem już w sporego metrażu pustym pomieszczeniu, w którym zobaczyłem moją ciocię malującą sufit. Była to starsza kobieta, z sympatycznym wyrazem twarzy, zawsze uśmiechnita, życzliwa. Podszedłem do niej, przytuliłem i powiedziałem: DZIĘKUJĘ.
- szczerze, nie mam pojęcia za co. Odpowiedziała mi, niestety nie pamiętam co. Zdaje się, że powiedziała także UWAŻAJ NA SIEBIE. Zniknąłem.
Po chwili już byłem u siebie w pokoju.
Gwałtownie zerwałem się z łóżka...
Obudziłem się...
Ze łzami w oczach i przerażeniem wewnątrz sięgnąłem po telefon by zadzwonić do tomka. Pomyślałem że jeśli cokolwiek się działo naprawdę, lub nie - muszę się komuś wygadać.
Niestety miał wyłączony telefon.
Od 2 tygodni mieszkam sam.
W związku że Tomek niestety miał wyłączony telefon, zdenerwowany i coraz bardziej przerażony zaczęło do mnie docierać to co się działo - nie miałem pojęcia co było rzeczywistością , a co nie.
Znalazłem numer do Basi, znajomej mieszkającej kilka km poza moją miejscowością.
Bogu dzięki odebrała, była u niej akurat kuzynka, piły piwo. Kasia - jej kuzynka usłyszała co mówię i wzięła od niej telefon. Szczerze gdyby nie ona, chyba bym siedział zamknięty nie wiem gdzie, dochodząc do siebie.
Wytłumaczyła mi co to było, powiedziała bym napił się mleka, kakao, co kolwiek, bym włączył kompa, posiedział na necie. Tak naprawdę powiedziała mi wszystko co wpłynęło na to co się działo, nie mając pojecia co u mnie. Nie wiedziała że nie mam kontaktu z ludźmi ( od pewnego czasu pracuje w domu ), że pewnie zaczałem mieszkać sam i że problemy mnie przytłoczyly, że pije ostatnio za dużo powtarzam ZA DUŻO kawy, i pewnie spore ilosci alkoholu.
Wiem, że ta opowieść jest rodem z filmu s-f, ale jednak zdarzyła się tej nocy.
Sory że się tak rozpisałem, czekałem aż zachce mi się spać :)
Pozdrawiam
majk

Bardzo dziwne według mnie jest uczucie czyjejś obecności w pokoju ale też i różne głosy czasami tylko jeden uczucie dotyku i sapania do ucha też do miłych nie należy.Miewałem to już parę razy ale za każdym razem inne schemat nigdy się nie powtórzył.Dziś np w trakcie tego stanu badz odwiedzin kogos:) lezalem na brzuchu i ktoś najpierw mnie dociskal ale później jakby podniosl i wygial moje ciało w literę U i tak że kawalkiem brzucha byłem tylko na łozku i potrzymal tak pare sekund choć wydawało sie że byla to godzina potem powoli opuscił tak ze nogi i brzuch był na lozku aklatka piersiową i łeb zwissały z wyra co najdziwniejse tak też się obudzilem:/ no i jakiś głos coś gadał.Wiem że to paraliż ale z drugiej strony może to jakiś zboczeniec z rogami z innego wymiaru:) Pozdrawiam wszystkich i nie dajmy sie tym figla tworzonym tylko i wyłącznie przez nasze mózgi.

wiem co czujesz, przeżyłam (ledwo) dzisiaj w nocy to samo!!! cały dzień chodzę jak struta!!! wpadam w jakąś nerwice a oczy mie ,,biegają'' jak po jakiś prochach!!! boję się spać:( może to strzyga? paraliż? jestem przerazona :'(
najgorsze jest to co czytam!! jak ludzie to przeżywają jak ich napada co noc?!!!!!!!!!!!!!

Siema! ja tez mialem to hmm ponad 10 razy , jednej nocy 3 i pewnego dnia 3 razy , za kazdym razem jak sie obudzimy i znow zasniemy szybko to wroci to raczej na 100 %! Hmmm jakie mialem przezycia??? Roznorodne raz takie ze balem sie ponownie zasnac innym razem ze musialem spac z lampka ;d a jeszcze innym ze tak mi sie podobalo ze chcialem aby zdarzylo mi sie to znow :) . Dzis tu wszedlem bo kolega mi mowi ze to wlasnie fachowa nazwa paraliz senny i ze moge to opnowac a bede latal pod sufitem haha xD. Dzis np jak o tym pisze to czuje ze mi sie to przydarzy ale moze lepiej zeby jednak nie;) . Moim zdaniem to wszytsko jest dziwne lecz wytlumaczalne - tak jak ktos powiedzial umysl sie budzi przed cialem i nie powinnismy sie bac . Pozdrawiam wszytstkich Paralizowcow ;d Jestesmy wyjatkowi ;d

Mi również dwa razy przydarzył się paraliż senny. Raz gdy byłam jeszcze w liceum czyli jakieś 7 lat temu, leżałam wtedy na wznak, zasypiałam, ale nie spałam i wtedy się zaczęło: całe ciało sztywniało, nie mogłam nic powiedzieć, oczy szeroko mi się otworzyły. Pamiętam wtedy, że próbowałam się przekręcić na bok i usłyszałam wtedy czyjś głos (ktoś mi coś powiedział, wtedy pamiętałam co, ale teraz już niestety nie). Po tym wszystko ustało. Dodam, że miałam wtedy pokój obok rodziców i trzeba było przejść przez ich pokój do mnie, a drzwi miałam otwarte i tato oglądał TV.
Ten drugi raz przydarzył mi się niedawno, leżałam na boku, spałam i gdy ,,to'' się zaczęło otworzyłam oczy i było tak jak za pierwszym razem. Czułam tylko strach, który po chwili przeszedł i zasnęłam spokojnie jakby się nic nie stało.

WOW, nie wiedziałam, że jest to aż tak powszechne. Mnie się też zdarzył taki paraliż dwukrotnie - za pierwszym razem byłam przerażona (jakby coś / ktoś wgniatało mnie w łóżko, czułam czyjąś obecność, nie mogłam się poruszyć, ani oddychać).

Witam!
Paraliż senny to nic przyjemnego, tym bardziej że tak na prawdę nie wiadomo co jest jego przyczyną i jak skutecznie się go pozbyć. Mam 26 lat i swego czasu gdy robiłam sobie drzemki po szkole też miałam problemy z obudzeniem się, wiedziałam że już nie śpię, ale też jeszcze nie wstałam i nie potrafiłam otworzyć oczu, wstać. Tylko raz ok 4 lata temu paraliż był bardziej przerażający. Spałam sama w swoim pokoju w ciągu dnia, niby spałam ale byłam świadoma. Wiedziałam dokładnie gdzie i w jakiej pozycji znajduje się moje ciało, dźwięki były przytłumione jednak potrafiłam rozpoznać głos mojej mamy i siostry w kuchni, obok mojej głowy z prawej strony wyczuwałam coś "złego i ciemnego", bardzo się bałam, czułam że to coś nie pozwala mi się obudzić. Próbowałam poruszyć ręką i nic, ruszyć głową, nogą i nic. Po kilkunastu minutach męki obudziłam się z przerażeniem, szybszym oddechem i tętnem...Ale od tego czasu już nigdy mi się to nie przytrafiło. Zastanawiam się czy na tego rodzaju schorzenie nie cierpią osoby wrażliwe psychicznie, które pojmują świat wieloma bodźcami. Ja jestem osobą zdecydowanie ponadprzeciętnie wrażliwą na wszystko. Poza tym miewam "znaczące" sny, ale zauważyłam że te dziwne sny pojawiają się częściej gdy o tym myślę, a gdy np porwie mnie wir pracy czy szkoły sny są "normalne". Psychika ludzka jest niepoznana i nieograniczona...

Przeglądam to foum.... i czy ktos moze wybieral sie z tym do lekarza?
Ja doswiadczam paralizow sennych od dluzszego czasu, na pewno kilka lat, ale nie potrafie zdefiniowac ile dokladnie., Dzis wlasnie mialam jeden z nich, chociaz nie nalezal on do najgorszych jakie mialam. Najgorsze to te przy ktorych pojawily sie halucynacje, tak jakby ktos przebywal w pokoju, i zazwyczaj postac byla ,,rozmazana'' oczywiscie do tego dretwienie calego ciala, niemoc w poruszeniu sie, krzyku czy czymkolwiek. Dla mnie jest to strasznie uciazliwe. Mam 22 lata i jedyne co zauwazam to to, ze paraliz pojawia sie zazwyczaj kiedy jestem zmeczona i robie drzemki. Dodam, ze dopada mnie on zawsze w pozycji ,,na boku''
Okropne uczucie, coraz bardziej zastanawiam sie nad wybraniem sie do specjalisty..... jest to dla mnie uciazliwe, zreszta nie watpie ze i dla Was rowniez.

powiem to tak też mam paraliż senny i powiem wam na własnym przykładzie co i jak z tym jest paraliż senny występuje u mnie w tedy kiedy czegoś bardzo się boję objawia się u mnie w ten sposób że podczas zasypiania albo podczas snu albo przy wybudzaniu się czuję najpierw mrowienie w głowie to jest pierwsza oznaka paraliżu sennego u mnie potem jak gdyby na chwile tracę świadomość a potem czuję jak bym otwierał oczy i był w swoim pokoju tylko że tak naprawde mam dalej zamknięte oczy i nie mogę się poruszyć niemoge i czuję ogromny strach ale nie moge zawołać pomocy a najgorsze jest to że wtedy mam płytki oddech objawy u mnie nasilają się gdy pije alkohol wtedy doznaje paraliżu sennego nawet 6 razy w ciągu nocy po narkotykach miałem tylko raz paraliż senny i powiem wam tak kto z was doznaje paraliżów sennych odradzam prowadzenia samochodu w nocy jak jesteście bardzo zmęczeni bo wtedy tesz możecie czegoś takiego doznać ja miałem taką przygode i dziękuję naszczeście nic się nikomu nie stało bo ja jeszcze mniej więcej wiem kiedy mnie łapie coś takiego i zdążyłem się zatrzymać

Z moich doświadczeń z tym zjawiskiem, wychodzi mi, że to jest niemal doskonałe oszustwo umysłu. Myślę, że świadomy jest tylko i wyłącznie ośrodek słuchu i to pewnie w niewielkim stopniu. Dodatkowym bodźcem wspomagającym te dziwne wrażenia, mogą być mrugające podczas snu powieki. Źrenica wysyła taki zniekształcony obraz do mózgu, który nadal śpi i zaczyna nam się jazda, czyli pomieszanie snu z fragmentami jawy. Krótko mówiąc, po prostu śnimy o tym, że śnimy. Najłatwiej wybudzają nas hałasy, bo słuch jest dość wrażliwy na bodźce z poza snu. Natomiast ten słynny szum i hałas w głowie to nic innego jak przepływająca w głowie krew. Wybudzamy się, przez co uruchamiamy różne procesy w mózgu, dostarczmy krew do różnych jego ośrodków. Sam paraliż jest rzeczywisty. To reakcja obronna organizmu, żebyś nie spadła z łóżka i się nie połamała. Poza tym mięśnie potrzebują odpoczynku. Nie mogą cały czas być gotowe do pracy bo by się raz, dwa zużyły. Tak tan nasz organizm jest pomyślany. Po prostu mamy koszmarne sny z resztkami świadomości.

Do wszystkich zlęknionych. :) Paraliż przysenny, to normalna rzecz. Każdy tego doświadcza, tylko niektórzy są tego świadomi. TO NIE JEST ŻADNA CHOROBA! Warto oswoić się z owymi doznaniami. Innymi słowy zachować spokój. Wykorzystać ten czas na przezwyciężanie własnych lęków i słabości. Osoba, która się nie boi - twardo stąpa po ziemi i jest stabilna emocjonalnie. Myślę, że właśnie o to w tym chodzi. Uważałbym stosując leki, czy udając się do jakiegoś "szemranego" psychiatry, ponieważ niektóre problemy możemy rozwiązaĆ TYLKO I WYŁĄCZNIE SAMI. Wbrew pozorom jest, to dużo łatwiejsze niż mogłoby się wydawać. Nie tracić, a zyskać. Pozdrawiam i życze spokojnych nocy. :)

dawno dawno temu trafilem na ten watek i przypadkowo go przeczytalem. Nigdy nie mialem paralizu sennego. Az do dzisiaj. Niesamowite uczucie. Najlepsze jest to, ze jak sie obudzilem w nocy i nie moglem sie ruszyc to od razu mi sie przypomnial ten artykul i swiadomie wiedzialem co mi jest. Dlatego moze lek byl mniejszy. Slyszalem bardzo glosny szum i nagle cos zaczelo mnie obracac na lozku jak wskazowke zegara. Czulem jak zaczynam sie obracac coraz szybciej. Nikogo nie widzialem ani nie slyszalem oprocz tego narastajacego szumu w uszach. Wystraszylem sie ze zaraz zrzuce narzeczona z lozka bo w koncu w nia uderze. Postanowilem ja poprosic zeby mnie obudzila ale nie moglem wydac dzwieku tylko cos niewyraznie zajeczalem. Pamietam ze w koncu sie wpienilem (a jestem bardzo nerwowy) na maxa ze tak dlugo to trwa i nagle wszystko ustapilo.
Niestety mam bardzo nieregularny sposob zycia, ciagle jestem zmeczony w dzien, ucinam sobie drzemki, prace mam dosyc nerwowa wiec pierwsze co po powrocie do domu to male spaciu. Jezeli to sie bedzie powtarzac to czas sie przestawic.
W kazdym razie, tak jak to opisali inni wyzej, wystarczy sie wkurzyc i paraliz przechodzi.

właśnie sie z tego wybudzilem !!!!!!! spalem na boku !!!!! ktos kolo mnie siedzial !!!!!! nie moglem sie obrucic ani poruszyc !!! chcialem krzyczec !!!! nie szlo !!! najgorszy koszmar !!! jakas rada ??

Jejku...jak ja się cieszę, że trafiłam na ten wątek. Nareszcie wiem co mi jakiś czas temu dokuczało. Opowiadałam o tym wielu ludziom, ale nikt nie potrafił mi powiedzieć co to jest, bo się z tym nie spotkał...
Kiedyś też szukałam informacji na temat zaburzeń snu, ale nic nie znalazłam.
To porażenie senne to straszna sprawa. Ja budziłam się mając wrażenie, że mam otwarte oczy, strasznie piszczało mi w uszach i słyszałam w uszach bardzo głośne i szybkie bicie swojego serca...masakra!! Dopiero jak mocno skupiłam się na tym żeby się poruszyć to po jakiejś chwili rzeczywiście udawało mi się np. przekrecić na drugi bok i wybudzić z tego dziwnego stanu...Okropne uczucie...naprawdę nikomu nie życzę. Od dłuższego czasu na szczęście to mi się nie przytrafia. Pozdrawiam

hej :) mam pytanie do osób, które doświadczają paraliżu przysennego. Czy u Was jest pełna świadomość tego, co się dzieje w okół? Bo ja mam tak od kilku lat, czuje w uszach okropny szum, dzwonienie, nie mogę się obudzić, chcę poruszyć ręką, nogą, powiedzieć coś ale nie mogę... ale jak już się wybudzę to dokładnie nie pamiętam co się działo. Za chwilę od wybudzenia nie potrafię już opisać wszystkich odczuć, a już na pewno nie potrafię powiedzieć co ktoś obok mnie mówił itd. To wszystko u mnie jest jak przez mgłę, tak jakbym była na pograniczu snu jeszcze a nie w pełni świadoma. A wszędzie jest napisane, że ma się pełną świadomość - jak to jest? Poza tym kilka razy podczas tego "paraliżu" zadzwonił mi budzik i natychmiast się wybudziłam. Czy to można zakwalifikować jako paraliż czy może sen o paraliżu (bo jak kiedyś jako nastolatka tego doświadczyłam to się okropnie przestraszyłam, chociaż też nie była to pełna świadomość, dlatego może to tylko taki sen, skoro budzik mnie budzi?)

hej :) Mam na imię Ania i mam 16 lat . Czytając twojego posta czułam się jakbym czytała własną historię . Proszę o kontakt

Przytrafilo mi sie to jakos niecala godzine temu. Dlugo zasypialem wstawalemw nocy i przebudzalem sie nad ranem az mnie to zlapalo. Jedynie moglem kontrolowac oddeh i podczas paralizu pomyslalemo tym. Poza tym czulem ucisk na brzuchu taki jak sie czuje jak sie zjezdza samochodem z gorki. Podobny. I dzwieki jakies szumienie dosc glosne. Wczesniej mialem to ze 3 razy. Ale teraz byl jeszcze taki objaw ze czulem jak lekko moje biodra sie podnosza i opadaja po chwili. Pamietam co mi sie snilo wczesniej. Zlapala mnie czulo za reke dziewczyna byl to mily bodziec ale skumalen w tym snie chyba wtedy ze to nierealne zeby akurat ta dziesfzyna mnie zlapala czule za reke i wtedy sie zaczelo. Denerwujące : (

cześć mam 17 lat doznałem paraliżu sennego dwukrotnie zawsze gdy spałem
w dzień za pierszym pierwszym razem było to całkiem spokojne i nie nieprzyjemne
nie widziałem żadnych nieprawdziwych postaci
ani nie słyszałem takich dziewięć
po prostu zastanawiałem się jak się poruszyć usiłowałem ruszyć palcem
chciałem żeby kolega mnie ruszył który leżał łurzko obok (było to w internacie)

niedzwno dowiedziałem sie ze taki jeden kolega tesz tak miał
i rze czytał o tym w necie (podał mi tego nazwe) ale on miał tom tzw.zmore (był to kosmita)
i dzisiaj rano (znaczy sie ok.10:30) terz tak miałem tym razem z tym obrazem i dziwnym dzwiękiem
ale wiedząc o tym co to jest chciałem ,,dla jaj" jak najmocniej się ruszyć obraz stawał się straszniejszy
z powodu coraz to głośniejszego dźwięku ale nie bałem się wiedząc co to jest a potem się rozluźniłem
z powodu jakiego się i obudziłem (obudziłem? nie wiem jak to nazwać) lecz to wydawało mi się bardziej jak sem
było mniej racjonalne od tamtego pamiętałem to jak sem w przeciwności do popszedniego

to żeby się rozluźnić wiedziałem do kolegi który to wyczytał (to ten co też to przeżył)
i mówił, że im bardziej chcesz się wiercić, krzyczeć tym gorzej

Mam to samo, mało tego, u mnie pojawiają się postacie. Przytrafia mi się to bez względu w jakiej pozycji śpię. Tyle, że w przeciwieństwie do niektórych wszystko doskonale widzę, mam oczy otwarte(bynajmniej tak mi się wydaje).
Wczoraj nad ranem miałam dwa paraliże pod rząd.
Pierwszy był dziwny, obudziłam się 'na wznak', (przypuszczam, że było coś około godziny 5 nad ranem, bo przed tym 'transem' obudziłam się z duchoty i poszłam do kuchni się napić) kontem oka dojrzałam, że mam telefon koło głowy, poczułam przerażenie, nie miałam za cholerę siły, żeby po niego sięgnąć, usłyszałam nagle pieskie sapanie od brzegu łóżka. Ujrzałam dwie 'duszyczki' moich św.p. piesków. To było coś niesamowitego, weszły mi na łóżko, były takie szczęśliwe i stęsknione. Machały ogonkami, pojękiwały, lizały. Byłam w pełni świadoma tego, że to są tylko ich 'duszyczki', widziałam je, słyszałam, mimo tego nie mogłam się poruszyć, dotknąć, nawet ich poczuć(jakby halucynacje)... Po prostu wiedziałam, że ich już nie ma. Mimo tego byłam bardzo szczęśliwa, że je widzę.
Drugi był z godzinę/dwie po tym(było już bardziej widno w pokoju przez okno), 'obudziłam się znowu', tym razem na boku od ściany, chciałam wstać do kuchni, nie mogłam się ruszyć/obrócić/nic. Wyczułam, że w moim pokoju ktoś jest, słyszałam jak szepczą. Nie czułam przerażenia, strasznie chciałam się obrócić i je zobaczyć. Nagle usłyszałam głos kobiecy, miły, taki przyjazny, mówiący 'przyjdzie inny', nie mogąc nic odpowiedzieć zaczęłam krzyczeć w myślach 'Boże, to znowu się dzieję! Chcę się wybudzić w końcu!' i tak cały czas, zamknęłam oczy i błagałam w myślach o wybudzenie się. Wtedy nad głową usłyszałam znowu głos kobiecy, ale nie ten sam, zupełnie inny, był szyderczy, jakby śmiała się ze mnie, nabijała "o nie, to nie jest sen". Nie przeraziła mnie. Kiedy zrozumiałam, że słyszy moje myśli zaczęłam 'pytać' więcej 'kim jest, czego chce, po co' niestety już się nie odezwała. Poczułam, że odchodzą. I tyle.
Zwariowałam?

Tez to mam.Wczoraj sie powtorzylo.jakas franca siedziala mi na plerach i dusila,im bardziej sie szarpe tym gorzej.nie umiem sie z tego szybko wybudzic i tkwie w tym do konca.

Tez to mialam swojego czasu,teraz z pol roku spokoj.Gdy mialam 16lat sie pojawilo,teraz jestem po trzydziestce wiec kupe lat.gdy jeszcze nie wiedzialam co to jest to myslalam ze duchy zmarlych w nocy mnie odwiedzaja i gnebia z jakiegos powodu.myslalam tez ze cos mnie opetalo.powaznie rozwazalam pomoc egzorcysty.doszlo do tego ze mialam to co noc po pare razy,balam sie isc spac,sypialam w dzien przy pilnowaniu przez mame siedząca obok i gotowa wybudzic w razie czego.podczas paralizu zawsze jakas 'zmora' dusila mnie na szyi i przygniatala klatke piersiowa,bylo tez tak ze okladala piesciami,szarpala za wlosy,sciagala z lozka,drapala,szczypala itp.-tak to u mnie wygladalo i takie odczucia.ochydne!gdy juz wiem co to jest nie boje sie,zawsze staram sie poruszac palcami rąk i paraliz puszcza.dodam ze u mnie w rodzinie nikt tego nie ma wiec czemu ja?i jeszcze jedno-zauwarzylam ze gdy zdrzemne sie wczesniej to potem mam ten paraliz w nocy wiec juz nie sypiam w dzien,zadnych drzemek.rowniez gdy przezywam silny stres tez nastepuje w nocy to dziadostwo.staram sie minimalizowac stresujace sytuacje.tak jak powiedzialam,pol roku juz spokoj.a-podczas tego jeszcze strasznie sie darłam,do tego stopnia ze sasiedzi nieraz mowili ze slyszeli.pozdrawiam cierpiacych na to.

A ja mam to zawsze gdy po 22 wypiję kawę. Mózg jest pobudzony kofeiną a ciało chce spać. Zawsze dzieje się to w fazie REM, czyli niedługo po zaśnięciu. Na początku panikowałam, próbowałam krzyczeć,ale zaczęłam krzyczeć dopiero wtedy gdy mogłam się już ruszyć. Wydobyty głos ze mnie jednak moim głosem nie był. Mam halucynacje, słuchowe i wzrokowe i jedną rzeczą jakiej robić mi nie wolno to dać sie temu ponieść. Nie ma szans, bym ponownie zasnęła w tym stanie.bo strach jest tak duży, że paraliż trwa i trwa. Musze robić wszystko żeby się obudzić. Raz opuściłam ciało, siedziałam na podłodze i probowałam uderzać głową w łóżko, zeby sie obudzić, podpełzłam pod męża, żeby go obudzić, zeby mi pomógł... raz widziałam jakieś ciemne stwory, zakapturzone postaci.
Teraz już jakoś łatwiej mi się budzić, po prostu leżę i na siłę próbuję się obudzić... zawsze jednak kosztuje mnie to strach i potwornie szybkie bicie serca.
Nie śpijcie popołudniu. Taka moja rada. Jak idziecie spać, to idźcie do łózka normalnie wieczorem, nie podsypiajcie wcześniej. I kładźcie się wtedy gdy jesteście zmęczeni.

Nie wiem co może w tym być przyjemnego, jeśli czuję, że się duszę, "kamienieję". Wiem natomiast, że faktycznie ma to związek z zawaloną nocką, wówczas paraliż pojawia się często podczas nocy następnej. Nie znoszę, gdy się budzę, na zegarku skojarzeniowa godzina 3.oo albo północ i... zaczyna się. Nie wierzę w demony, aczkolwiek opis duszącej zmory pozostaje sugestywny. Co ja robię? Wielokrotnie próbowałam z tego nieprzyjemnego stanu pogrążyć się w sen... ale nie wytrzymywałam "bólu" i wszelkimi sposobami doprowadzałam do wybudzenia się. Nie ma znaczenia czy śpię na wznak, na brzuchu, na boku, czy mam ręce skrzyżowane. Jest jednak coś, co zawsze mi pomaga. Wierzcie lub nie, ale jest to modlitwa. Dodam, że nie jestem osobą mocno wierzącą, a tym bardziej praktykującą. Jednak w danym momencie czuję potrzebę wewnętrznej rozmowy, która rewelacyjnie wycisza organizm i koncentruje... chwilę później, śpię już snem spokojnym, zatem dobrej nocy dziś!

paraliż senny jest dla mnie miłym przeżyciem. nigdy nie czułam z tego powodu lęku i nie miałam problemów z zaśnięciem. w moim przypadku paraliż dotyczy miłych doznań :]

Cześć wszystkim! Mam 18 lat i paraliż senny wystepuje u mnie od jakiś 4 lat.Czasem kilka razy w nocy a czasem raz na kilka tygodni lub nawet co 3 miesiące. Nieważne w jakiej pozycji zasne "TO" i tak mnie dopada . Dzisiaj położyłam się spać koło 4 rano.Jak zwykle dopada niespodziewanie. Nawet nie wiem kiedy a już jestem w "TRANSIE" .Leżałam z dobre 10 minut i rozmyślalam, gdy nagle w mojej głowie zaczełam słyszeć niewyrażne głosy i pomyślałam sobie :nooo.... powoli zasypiam.Jednak nie. Wszystko stało się takie przytłaczające i usłyszałam huk jakby ogromna żeliwna klapa ,która waży z poł tony spadła na beton co gorsza widziałam to.A poźniej już wiedziałam co mnie czeka.Zaczełam słyszeć głosy najpierw jakiegoś meżczyzny, mówił do mnie wyrażnie lecz nie pamietam co, próbowałam sobie coś wyobrażić oczy miałam zamkniete. Wiedziałam że mam paraliż i ignorowałam to, myślałam o czymś całkiem innym tak żeby pozbyć się tego i tego strachu.Za chwile słyszałam głosy dwóch kobiet bardzo ładne delikatne ale bardziej przerażajace od głosu meżczyzny.Najpierw słyszałam głos mojego przyjaciela ale tak naprawde był przytłumiony i charczał strasznie. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie i chyba trwało wieki, w głowie mi na przemian dudniło i szumiało słyszałam otwieranie i zamykanie drzwi, drapanie w nie, czułam potworny cieżar na sobie i sapanie na policzku co gorsza czułam zapach stechlizny i jakby padliny...obrzydliwe. Coś trzymało mnie jakby pod wodą i głaskało po nogach, chociaż były zakryte kołdrą. Podczas tego głaskania słyszałam jakby ktoś wygwizdywał jakąś melodie .To tej nocy było najbardziej masakryczne. Wydawałam z siebie stłumione jeki i słyszałam że bardzo głośno oddycham. Zawsze czuje jakbym była zamknieta w klatce i nic nie moge z tym zrobić jestem bardzo słaba i czuje ogromną niemoc.Zawsze wciska mnie w łożko chociaż czuje że leże jak wcześniej. Obczaiłam że im bardziej się boje tym wiekszy jest atak i trzeba sie uspokoić i skupić z początku myślałam też że to jakiś demon i modliłam się co pomagało mi się z tego stanu wydostać ponieważ modlenie uspokajało mnie.Teraz to nie pomaga bo chyba mniej wierze w Boga i mam mocniejsze i częstsze ataki.Teraz pomaga mi skupienie się na jednym punkcie ciała i próba poruszenia nią albo bardzo głosne krzyki w myślach, najlepiej jest się mocno wkurzyć i śmiać to bardzo pomaga bo rozlużnia. Taki śmiech przymusowy.Nawet jeśli strach jest paraliżujący.

Pozdrawiam i trzymam kciuki :*

Obecnie próbuje sprawdzić czy to nie jest wynik nie równego odpoczynku ciała i umysłu (umysł juz wyspany ciało nie).
kilka osób pisało ze sie stara wybudzić i boi sie ze jak sie podda i przestanie sie starać to sie nie obudzi.-to wwas pociesze postanowiłem to sprawdzić i spróbowałem nie walczyc i nie próbowac sie wybudzac a ni ruszac (po pewnej chwili spowrotem sie zasypia i później budzi normalnie). wiec bez strach co byście nie robili i tak sie obudzicie.
teraz próbuje sprawdzić co wypoczya wszybciej czy mózg czy ciało
postanowiłem nastawić budzik co 30min. zasypiać i sie przebudzać tak by mózg nie mógł do konca zasnąć, a ciało leżac e bezwładnie nadal będzie wypoczywać. teoretycznie ciało wypocznie a mózg nie. wiec nie powinienem tego odczuć (bo sytuacja bedzie zupełnie odwrotna) mózg bedzie wypoczywał wolniej wiec nie zerejestruje bezwładu mięsni czyli nie bedzie paralizu ciała (a jesli bedzie "paraliz muzgu" to i tak sie o tym nie dowiem bo mózg tego nie zarejestruje bo bedzie wypoczywał ). ciekawe tylko czy taka metoda pomoze uniknąc tak przerazającego was zjawiska sennego paraliżu.
zastanawiam sie czy nie jest to wynik normalnej obrony nie wypoczetego ciała i nieodbieranie bodzców od mózgu.
sprawdziłem kiedyś obronną reakcję muzgu na brak snu
próbowałem nie spac możliwie najdłużej (udało sie 3,5 dnia) potem dopadłomnie cos takiego jak nieopanowany smiech, smiałem sie z wszystkich i wszystkiegi i pomimo tego ze byłem tego swiadom i wiedziałem jak to wygląda z zewnątrz to nie byłem w stanie zapanować nad swoim smiechem. trwało to chyba z 20minut (pomogła kawa). potem położyłem sie juz spać i wcale nie spałem 3dni spałem normalnie jakies 9-10 godzin i byłem wyspany, o paralizu sennym nie było mowy bo to mózg był zmęczony a nie ciało (mózg tylko zareagował na brak snu jakby chciał mi powiedzieć kładz sie spać albo zrobię z Ciebie wariata).
musze jescze sprawdzić czy nie da sie wprowadzić w stan paraliżu sennego poprzez przesilenie mięsni i całego organizmu wzmozonym wysiłkiem, a jednoczesnie dać odpocząc mózgowi (moze wykonując jakies cieższe czynność na wpółspiący by mózg w tym czasie wypoczywał), jesli mi sie uda to by oznaczało ze paraliż senny to zadna choroba tylko zwykła na dodatek prawidłowa reakcja ciała i mozgu na brak odpoczynku i inny czas potrzebny na regenerację. chociaż moze to być wywołane innymi chorobami bądz dolegliwościami.
zyczcie mi powodzenia!

mam tak samo-duszę się i myślę że to koniec

Powiem, że miałam tak 1 raz. Jakieś 4-5 miesięcy temu. Zasnęłam. To nie było jak sen. Lezałam na wznak i widziałam cały mój pokój, ale był zamazany i zniekształcony. Nie potrafiłam się poruszyć. Byłam niemal pewna, że śpie, a mimo to mózg funkcjonuje i wiem, co się dzieje. Strasznie się bałam, choć sama nie wiem czego. Po prostu był to nieuzasadniony paniczny strach. No i tak jak by ktoś szeptał. Szelest i szept przy uchu, a potem wrzask i koniec.

Polecam po ataku wstac zapilic papierosa wybudzic sie.Jesli po ataku prubuje porostu zasnac to paraliz wraca...

Doswiadczylam tego gdy mialam 12 lat po smierci dziadka bylam wtedy u kuzynki snil mi sie dziadek, kuzynka i wujek a gdy sie wybudzilam po pierwsze usiadlam po drugie bylam w swoim pokoju oczywiscie uczucie nie moznosci poruszenia sie, duszenie sie gdy atak sie konczyl zobaczylam zmore i juz widzialam kuzynke obok ktora z przerazeniem patrzyla co mi sie stalo wg niej wygladalo to tak ze usiadlam z otwartymi oczami sapalam i gdy machala reka przed oczami i mowila do mnie to nie docieralo potem doswiadczalam tego w moim lozku i wygladalo to inaczej bo tym razem lezalam dusilam sie czulam ze to nie wynika z mojej glowy ale ze to cos mnie dusi probowalam krzyczec ruszyc reka i stukac nawet wydawalo mi sie ze to robie ale nic sie nie dzialo nikt nie slyszal potem zdyszana bieglam do mamy ktora zaparzala mi ziolka i spac w nocy jeden atak nawet codziennie zwykle przebiegaly podobnie czesto sie modlilam ale czasem to uczucie bylo nie do zniesienia i obecnosc jeszcze kogos okropne poszlam z mama do lekarza przepisal mi uspokajajace i podzialalo. dzisiaj od ponad pol roku znowu to samo ale zupelnie inaczej bo tym razem przeczulam sniac ze to sie zbliza zrobilo mi sie goraco nie moglam zlapac oddechu i sie obudzilam nie bylo paralizu obudzilam sie kolo 4 poszlam spac a to mnie zlapalo przed 6 zawsze spie z kotem podobno bronia przed zlymi duchami i przed zasnieciem pierwszy raz od bardzo dawna zmowilam pacierz po obudzeniu lęk internet modlitwa i kanapa w salonie. roznie wtedy spalam plecy brzuch bok zawsze to samo paraliz czasem rece na szyi, przygniecenie.ostatnio czesto snil mi sie dziadek od 4 lat nie zyje a ja po jego smierci dostalam paralizu pierwszy raz, jak juz pisalam. mialam dwa razy drgawki raz jak posliznelam sie i zjechalam po trzech stopniach i u kuzynki za pierwszym typowa epilepsja bylam u lekarza

Witam,
Też w swoim życiu doznawałam paraliżów i też słyszałam o tym, że nie należy spać na wznak. Dodam, że jak będziesz spać na wznak wystarczy skrzyżować nogi. Mnie to pomagało. Może to tylko placebo ale jak ma pomóc - to czemu nie ? :)

Ja też mam problem z ta przypadłością. Od 3 lat co najmniej dopada mnie paraliż. Zauważyłem jedną zbieżność między występowaniem paraliżu a spaniem w ciągu dnia. Nauczyłem się już nie panikować podczas paraliżu ale jest to nadal nieprzyjemne uczucie. Każda potężna zmiana ciśnienia, praca na noc a nawet impreza do rana powoduje u mnie chęć przespania się w dzień. Niestety nie zawsze mam tyle siły by nie ulec ciału. Tu się zaczyna błędne koło, które należy przerwać. Mimo iż nie panikuje tak bardzo podczas halucynacji to jednak wstaje niewyspany (o 7), idę do pracy, wracam 2 razy bardziej zmęczony, chce mi się koło 18 okropnie spać. Nawet jeżeli ulegnę i zdrzemnę się na 30 minut to mam 90% pewności, że znowu się przebudzę kilka razy w nocy. Spanie na boku czy nie, przynosi taki sam efekt w postaci paraliżu. O ile samo zjawisko jest niegroźne o tyle wpływa na mój rozkład sił podczas dnia i funkcjonowanie w domu, co mnie bardzo denerwuje. Ile można pić kawy by za wszelką cenę nie zasnąć w dzień?

Co do halucynacji. Np wydaje mi się, że wstałem z łóżka i próbuje zapalić lampkę a tu wtyczka nagle ucieka po całym pokoju, potem mam przejście halucynacji - znowu leżę. Słysze, że przybiega pies i dyszy nad głową, obraz wiruje, słyszę jak wstaje ukochana i mówi do mnie, dźwięki z mojego domu: otwierane drzwi, domofon, szum z ulicy, telefon dzwoni, wszystko na raz, w jednym momencie. Słysze kroki ludzi, śmiechy, szepty. Nie są to zazwyczaj groźne wizje ale głównie dźwiękowe i na pewno są projekcją mojego otoczenia, dźwiękami które znam na pamięć ;)

Witam, również tego uczucia doświadczyłam ostatnio 3 razy. W jednym z nich leżałam na wznak, głowę miałam przechuloną na bok i jakaś "siła" nie pozwalała mi się ani o centymetr ruszyć, ze strachu krzyczałam ale żadnego swojego dźwięku nie słyszałam. Ostatnio natomiast rankiem zbudziła mnie "ściągana" przez coś kołdra ze mnie. Chcąc się podnieść lekko i zobaczyć co to zauważyłam, że znowu ani drgnę--wybudziłam się już swoją metodą. Oczywiście za każdym razem nie było mi do śmiechu.Pozdrawiam wszystkich śniących ;)

Wiem co przeżywasz bo mam to samo,od pewnego czasu to ustąpiło ale kilka miesięcy temu miałem to prawie codziennie.Wychowałem sie ze starszym bratem i zawsze straszył mnie jakimiś zmorami wogóle słyszałem o tym wiele opowieści a dzis wszedłem tutaj i przeczytałem że to paraliż senny.Powiem Ci że jak złapało mnie to pierwszy raz to sie trochę przestraszyłem bo czułem się jakby ta cała zmora siedziała mi na klacie,miałem otwarte oczy widziałem wszystko ale nie mogłem sie poruszyć.Wołałem nawet brata starszego a przynajmniej tak mi sie wydawało bo nie mogłem wydać z siebie głosu tylko jakieś ciche stękanie jakbym był niemową,rano brat powiedział mi że coś jęczałem w nocy.Uczucie jest faktycznie okropne i do tego można mieć jakies zwidy,wiem bo sam miałem je dwa razy.Nie chce Cię straszyć więc nie będe pisał co widziałem,faktycznie prawda jest taka że to jest pewnie ten paraliż i mózg płata nam figle,po drugim razie jak to miałem to powiedziałem sobie że następnym razem nie dam sie dusić.Można to opanować.Jeśli Cię to złapie to znajdz w sobie siłe i sie skoncentruj.Postaraj się nie panikować,to może byc trudne ale uwierz mi że się uda.Skoncetruj się i do tego jeszcze najlepiej się wkurz na maksa i wtedy z całej siły spróbuj poruszyć np ręką.Ważne jest żebyś skoncentrowała się na jednej części ciała a nie na nim całym.Spróbuj z całą mocą i złością ruszyć ręką lub nogą zobaczysz że dasz rade.To tyle ile mogę Ci napisać,mnie to pomogło mam nadzieję że Tobie też się przyda bo nie jest to miłe i chciałbym żeby Cię to nie męczyło.Pozdrawiam.Buziaki.

Rowniez cierpie na te przypadlosc i tez zastanawiam sie nad poczusiem zagrozenia i silnymi halucynacjami. Kazdy atak byl podobny Paraliz, omamy sluchowe i silne halucynacje czesto uczucie przygniatania lub duszenia. Gdy pierwszy raz doswiadczylam katapleksij myslalam, ze ma to zwiazek z opetaniem. Jestem osoba silnie wierzaca w duchy i zjawiska paranormalne wiec dopoki nie znalazlam w internecie wiadomosci na temat porazenia przysennego wiazalam to z opetaniem czy czyms podobnym. Poczucie niepokoju bylo bardzo silne bylam przerazona czekalam tylko az atak sie skonczy. W moim wypadku ataki przychodza kiedy przbudzam sie z poczatkowej fazy snu. czesto jeszcze drzemiac mam uczucie niepokoju a atak zaczyna sie stopniowo dretwieniem konczyn. Lekarze tlumacza to tylko zaburzeniem snu ale mnie wydaje sie, ze to cos wiecej. Jeszce przed pierwszym atakiem mialam czeste uczucia niepokoju i obecnosci czegos lub kogos. Zastanawiam sie czy jeszcze ktos doswiadcza stanow niepokoju nie tylko podczas atakow.

Jejku ja juz tez jak wszyscy mam tego dosc... to sie zaczelo gdy skonczylam 18 lat. teraz mam 21 przez jakis czas mialam spokoj, a ostatnio znowu mnie meczy ta "zmora". przeczytalam ze te zmory przychodza ok 3 godziny to mnie ciarki przeszly bo wczoraj tak wlasnie bylo. przedwczoraj natomiast moj chlopak mowil ze wydawalam takie dziwne dzwieki jak by we mnie cos wchodzilo. tak sie przestraszyl ze mnie obudzil odrazu ;) to ze zgrzytam zebami w nocy to juz wiem od dentysty i rodzicow, ze cos tam gadam jakies bzdury to tez, ze chrapie. A teraz ze dodatkowo cos jem przez sen. Wstyd mi jak ktos mi to opowiada czasami:(ale paralizu nigdy nie mialam przy kims. nauczylam sie wybudzac ale ciezko:/ pozatym ten szum w uszach, pisk sa nie do zniesienia. z doswiadczen cielesnych to... duzo mozna naopowiadac ale mam tu taka mala liste:
-zapada sie lozeczko a ja sie w nie wtapiam -nie jest straszne
-stoi nademna gromada anonimowych postaci (jak przy stole operacyjnym) i kazda mnie dotyka po koliei lapa :/
-cos do mnie biegnie slysze to coraz glosniej i bardziej cos sciska cale moje cialo pozniej gdy dobiega jest taki huk i sie budze :(
-cos na mnie lezy ciezkiego i szum w uszach
-mrowienie w calym ciele, szum w uszach (jak nie moglam sie obudzic zaczelam juz sie modlic to mrowienie zaczelo sie robic gorace pieklo jak by setki goracych igiel wbijalo mi sie w cialo. Wybudzilam sie w koncu. przewrocilam sie na drugi bok chwila minela i znowu... to samo z tym ze walczylam dlugo w koncu obudzil mnie trzask moich kosci żuchwy :( boli mnie do teraz tak jak by ktos mi szczeke przestawil.(to wczoraj bylo)
-gdy zaczelam miec te przygody: ktos usiadl na lozku i mnie glaskal po nogach to bylo super w porownaniu z reszta
-cos przydusza mi glowe do poduszki i zaczyna rozciagac szczeke boli cale zawiasy :(
I takie tam juz nie pamietam (bo nie chce) nie umiem tego sie pozbyc. Chlopak mowi ze to moze byc wynik ogromnego stresu i przemeczenia. Moge sie zgodzic ze sie nasililo i dodatkowo doświadczam od jakiegos czasu wiele przykrosci co dziennie prawie plakalam po calych dniach, zaczelam czuc sie "bez sensu", wmawiac ze nie jestem tu potrzebna itp i te przykrosci wynikaja z mojego podejscia do zycia (ludzie sa dobrzy,milosc jest najwazniejsza,wiernym trzeba byc,wiara w stalosc,piekne zachody slonca,patrzyc w gwiazdy itp) i ktos mnie proboje sprowadzic na ziemie ze zyje w "swiecie bezgranicznej milosci ktorej nie ma"
Mysle ze poprostu moja psychika sie poddaje, i trzeba wlasnie sie zastanowic czy takie rozne bodzce nie sa powodem ze taka zmara przychodzi i jeszcze bardziej przygnebia. Trzeba sie wziazc w garsc i nie nabierac do glowy wszystkiego, miec czysty umysl na zasadzie "nic do siebie" ale wrazliwe osoby tak pewnie tez maja
a jak jeszcze maja ten paraliz to juz w ogole.
Pozdrawiam i zycze powodzenia w walce z tymi upiorami,one sa slabe bo atakuja bezradnych, musimy im pokazac ze nie maja czego tu szukac :)

witam;) ja paraliz senny mam mam od kiedy pamietam, ale dopiero wczoraj dowiedzialam sie jak to sie fachowo nazywa i ze nie jestem jedyna osoba, ktora ma z tym problem. dla mnie jest to straszne doswiadczenie i nie zycze tego nikomu. dopiero niedawno zaczelam widziec dziwne postacie i bylam pewna ze cos probuje zawladnac moim cialem, cos zlego bo ok kilku lat nie chodze do kosciola i bylam pena ze to przez to... ale teraz juz wiem ze to "normalne" ale jest to dla mnie jest to straszne i za kazdym razem kiedy sie klade boje sie ze cos przyjdzie znow do mnie....:(jesli znacie jakis sposob na to, to bardzo chetnie go wyprobuje

Witam. Mam za soba mase doswiadczen z paralizem sennym i innymi tego typu zjawiskami od mlodych lat... Na poczatku bul to dla mnie koszmar. Z czasem jednak przestalam sie bac. Podstawa jest skupic sie na jednej rzeczy i tylko o niej myslec jaj naprzyklad: modlitwa, starac sie poruszyc czescia ciala a ostatnio najlepiej skutkuje mowienie samej sobie ze to tylko stan ,ktory zaraz przejdzie kiedy z powrotem zasne , i koncentruje sie na zasypianiu. Za chwilke zasypiam. Jezeli chodzi o wizje walki z czyms . Nie boje sie juz tego. Im bardziej walczysz tym jest gorzej. Staraj sie podejsc do tego neutralnie, obojetnie. Jakby to bylo jakies nowe doswiadczenie. Dlatego teraz kiedy z czyms walcze przewaznie to cos przeganiam ( zadko zdaza sie zeby to cos wygralo :)) To wszystko jest w twojej glowie. Wmow sobie ze jak teraz to cos spotkasz to skopiesz mu tylek :) Ja ostatnio w moich wyobrazenich wykorzystuje np. mojego kota ktorego na to cos napuszczam i czasami skopie mu tylek, odegnam, walcze z nim i wygrywam. Musisz zmienic nastawienie. Stawic temu czolo.To caly sukces .nie mozesz sie bac. dlatego od jakiegos czasu miewam czasami mile a nawet bardzo przyjemne paralize senne po ktorych budze sie w bardzo fajnym nastroju :) Powodzenia.

W jakim okresie życia nachodzily cie te napady?Bo ja mam 13 lat i boje sie że mnie to dopadnie.Ja sie tego przerażająco boje!Ja mam tak że boje sie budzic się w srodku nocy w ciemnym pokoju!Sama!Czy moze mnie to dopaść?

ja równiez tego doswiadczylam juz kilka razy. Za pierwszym razem nie widzialam zadnych dziwnych postaci tylko poprostu nie moglam sie poruszyc a potem czulam dziwne dreszcze przeszywajace cale cialo. Ostatnio jednak przysnilo mi sie cos dziwnego bylam swiadoma tego ze snie i pomyslalam sobie ten sen jest glupi obudze sie i przekrece sie na drugi bok. Zaczelam otwierac oczy zobaczylam moja mame.. pomyslalam kurcze czego ona chce ode mnie w srodku nocy xD otwieram oczy szerzej a ona wyciagnela rece i zaczela mnie dusic udalo mi sie poruszyc i poczulam te straszne mrowienie w ciele... a dziwna postac jakby sie ulotnila. to nie jest przyjemne doznanie a szczegolnie to ze czujesz to ze cos cie dotyka dusi ....teraz juz wiem co to jest . Mam nadzieje ze jezeli przytrafi mi ise to ponownie to juz nie bede sie tak bac ...

Cześć, widzę, że jest nas wielu. Nie sądziłem, że paraliż senny, występujący u tak różnych ludzi (wiek, płeć, stan zdrowia) potrafi być tak bardzo podobny.
Mam na imię Sebastian. Sennego doświadczenia doznałem kilka razy w życiu, a mam juz 32 lata. Przerażający był trzeci raz, kiedy to śpiąc na brzuchu poczułem nad sobą coś, co naciskając na kołdrę po lewej i prawej stronie, przygniatało do łóżka i odbierało oddech. Doznanie było wyjątkowo nieprzyjemne: totalna niemożność poruszenia się, nie mogłem nawet krzyknąć, aby to coś mnie puściło z uścisku. Pamiętam, że z ogromnym trudem udało mi się wreszcie uchylić głowę - wtedy chyba się obudziłem. Tłumaczyłem to sobie tak: pewnie twarzą leżałem na poduszce i poprostu się dusiłem, a to co całe zdarzenie, to była reakcja obronna organizmu - może mózg alarmował ciało aby się poruszyć, bo najzwyczajniej się dusiłem...
Jednak ostatni raz był inny. Pametam, że leżałem na boku, spałem (nie dusiłem się) i nagle otworzyłem oczy. Miałem zupełną świadomość miejsca w którym byłem (moja sypialnia, łóżko), i świadomość czasu (wiedziałem, że jest noc). Poznawałem swój pokój. Nagle w moim kierunku od strony otwartych drzwi zaczęło cos się zbliżać. Nie była to postać, było to cos bezkształtnego, migotającego. Pamiętam nawet, co sobie pomyslałem w tym momencie: "Boże, znowu to samo!" W chwili kiedy tak pomyślałem, nie byłem ogarnięty lękiem, raczej ciekawością. Pamiętam, że z zainteresowaniem obserwawałem co dalej się wydarzy. Wtedy ogarnął mnie przerażający lęk. Na całym ciele czułem koszmarne dreszcze. Nie były to jednak dreszcze gorączkowe, to były dreszcze przerażenia. Wtedy oczywiście próbowałem się poruszyć, chyba po to aby się wybudzić - z marnym skutkiem. Ciało było zupełnie sztywne, jak martwy głaz. Tak jakby więź ‘mózg – ciało’ została przerwana, ciało nie odbierało żadnych sygnałów i komend, jakie wysyłał mózg. Byłem zupełnie obezwładniony – najgorsze uczucie bezsilności. Wtedy z całych sił, z wielkim trudem i największym skupieniem postanowiłem krzyknąć. Udało się! Z tym, że to był raczej żałobny skowyt, który przestraszyłby słuchającego. Wiem, bo to słyszałem. Krzyk wybudził mnie z SP. Nadal leżałem w takiej pozycji. Czułem, że kontroluję juz ciało. W głowie dziwny mętlik: nie wiedziałem, czy się bać, czy to tylko sen... Silne dreszcze nie ustępowały przez kolejnych kilkanaście minut, uwierzcie mi, były wyjątkowo silne. Zupełnie inne niż przy gorączce. Zastanawiałem się czy to tylko zły sen, czy nawiedziła mnie jakaś siła.
Kolejny dzień spędziłem na poszukiwaniach podobnych przypadków w internecie. Okazało się, że wiele ludzi częściej lub rzadziej doświadcza sennego paraliżu. Ponoć stan ten związany jest z nakładaniem się sfery snu na sferę rzeczywistości, w fazie REM, w której to mózg dla naszego bezpieczeństwa „odłącza” ciało (marzenia senne są wtedy intensywne i moblibyśmy się skrzywdzić). Tłumaczy się, że ludziom wydaje się wówczas, że doświadczają zjawisk paranormalnych. A tak naprawdę to zjawisko senne.
Może tak i jest, tylko dlaczego wszyscy doświadczający SP mają poczucie zagrożenia, wszechogarniającego lęku i obecności jakiejś siły. Każdy z nas jest inny, zdecydowana większość z nas nie miała pojęcia o takich zjawiskach, nigdy się z nimi nie spotkaliśmy, jednak wszyscy opisujemy je w identyczny sposób … Czy to nie jest dziwne. Ulegamy zbiorowej halucynacji???

Witam, również od kilku lat dość często (kilka razy w tygodniu) doświadczam tzw. "paraliżu sennego" gdy już odzyskam jednak władzę w rękach i nogach, zasypiam ponownie i przydarza mi się to samo - uczucie straszne, ogarnia mnie poczucie strasznego lęku, przerażenia itp. Znalazłam jednak sposób na to, by zdarzenie nie ponawiało się - zaświecam światło, patrzę przez chwilę na żarówkę i spokojnie mogę zasnąć. Mam jednak pytanie - do jakiego lekarza należy udać się z tym schorzeniem? Bo nie wyobrażam sobie, że przez całe życie mam spać przy zaświeconym świetle...

nie prawda, ja mimo tego, że spałam na wznak to zmora i tak mnie "odwiedziła" :)

Ten dziwny stan paraliżu sennego doświadczyłem kilka razy w życiu nie wiedziałem wtedy że ma to swoją nazwę , za pierwszym razem było totalne przerażenie to była popołudniowa drzemka obudziłem się bez możliwości jakiegokolwiek ruchu nie mogłem nawet ruszyć palcem czy gałkami ocznymi ani wydać z siebie jakiegokolwiek dźwięku czułem czyjąś obecność ba nawet miałem wrażenie a leżałem na brzuchu że jakiś demon (moja pierwsza myśl , teraz wydaje się śmieszna ) porostu wskoczył mi na plecy i mocno mnie trzyma towarzyszyła temu potliwość i strach taki że po prostu jeżą się włosy było to tym dziwniejsze że słyszałem odgłosy domowej krzątaniny więc byłem przekonany że nie śpię . Po drugim razie opowiedziałem to znajomej lekarce i dowiedziałem się że to tak zwana mara a tego stanu doświadcza spory odsetek populacji choć sama przyczyna nie jest to do końca wyjaśniona a często występuje u ludzi mających problemy z kręgosłupem .Później doświadczyłem tego jeszcze kilka razy ale zdawałem sobie sprawę co to jest i przestałem się bać porostu zasypiałem. Od kilku lat mam spokój :)

Ja to mam od 10 lat. Pierwszy raz zaobserwowałem go mając ok 16 lat. Jednak moje objawy są nieco inne. Zawsze nachodzi mnie gdy jest widno. Zawsze. Zawsze też mogę spokojnie otworzyć oczy i obracać nimi. W połowie przypadków słyszę dziwne dudnienie w uszach, lub mrowienie ciała. Nigdy też nie nawiedza mnie gdy śpię z kimś. Zawsze jestem sam.
Wygląda to tak, że przebudzam się ze snu, otwieram oczy i.... nie mogę się ruszyć. Bez znaczenia czy śpię na boku czy na wznak. Oczami mogę obserwować wszystko, wzrok jakby się nawet wyostrza (normalnie mam -1 dioptrii). Oddycham normalnie, nic mnie nie nawiedza. Na początku panikowałem, bo co się stanie jak wybuchnie pożar, a ja nie będę mógł się ruszyć? Albo wejdzie złodziej?
Kiedyś paraliż dopadł mnie nawet w pociągu. Godziny ranne, trasa daleka więc się zdrzemnąłem. Nagle się budzę i.... kicha, nie mogę się poruszyć. Słyszę rozmowy wokół mnie, słyszę jak jedzie pociąg i mną kołysze... Widzę gazetę, którą wcześniej czytałem, plamę na fotelu przede mną, którą wcześniej widziałem. W końcu jednak wpadłem w głębszy sen, potem się obudziłem i było w porządku.
Dziś jednak zauważyłem, że mój mózg wcale się nie obudził. Spałem po południu przez dwie godziny. Śniły mi się głupoty, więc postanowiłem się obudzić (sen pół świadomy - wiedziałem że śnię, lecz nie mogłem kontrolować obrazów). Zawziąłem się w sobie i... bach. Budzę się, dokładnie w takiej pozycji jak zasypiałem. Widzę wszystko. Kołdrę, pilota od tv, dywan. Słyszę, że gra telewizor. Chyba tvp info, goście w studio zażarcie dyskutują. A ja zaś nie mogę się ruszyć. Żadnego dudnienia, mrowienia, doskonała jasność umysłu i wyuczony spokój. Skupiam więc się z całych sił i próbuję przyciągnąć lewą nogę. Przesuwa się o 30 cm, a ja wpadam w głębszy sen. Chwilę potem się budzę i... widzę że telewizor był wyłączony.
Zdobyłem ostateczny dowód na to, że paraliż senny nie istnieje. To co się wtedy dzieje, to tylko i wyłącznie zwykły sen. Nic więcej. Doskonale realny, ale tylko sen. Czym więc się przejmować? Po co panikować?
Połowa ludzi co jakiś czas śni, że spada, połowa, że jej zęby wypadają. My śnimy o tym, że się nie możemy ruszyć. Ot i to wszystko.

PS.: Jeśli czujecie mrowienie w ciele w trakcie tzw paraliżu, to doskonale. Znaczy, że układ nerwowy działa, a wy, jeśli się skupicie, możecie się poruszyć.

U mnie historia jest taka że kiedyś to miałam jakiś rok temu... Spałam nagle jakby się obudziłam u siebie w pokoju głowe miałam w połozoną w stronę szafy.. I patrze na tą szafe a raczej w to miejsce gdzie miała stać i widze czarną postać która stoi jakby w kapturze i się nie rusza... bardzo się wystraszyłam i wtedy poczułam to dziwne uczucie czułam się świadoma chciałam wstać i zapalić światło i nic.. Leże nieruchomo nie moge wgl się ruszyć widzę to postać i chciałam krzyczeć ale żadnego dźwięku nie mogłam z siebie wydobyć ani się ruszyć... To było straszne.. Wtedy myślałam że coś mnie nawiedziło w nocy.. Ale potem się to nie pojawiało aż do dzisiaj w nocy;/ Spałam i miałam koszmar obudziłam się wystraszona ale mówie spoko.. Wytłumaczyłam sobie że to tylko sen i spałam na wznak tylko głowę miałam na bok i ręce na klatce piersiowej i chciałam usnąc nie wiem ile to trwało to moje zasypianie z minute.. A tu nagle czuje że coś jakby siada na moje łoźko.. ( moje łozko skrzypi ) i chcicałam zobaczyc co jest grane i własnie to nastapiło.. Całkowity paraliż oczy miałam na w pół otwarte nie mogłam sie ruszyc ani krzyczeć .. A byłam całkowicie świadomoa.. I myślałam boże jak to się skończy to od razu zapale światło i spieprzam z tego pokoju do rodziców.. I myślałam o tym bo byłąm tak świadoma wiedziałam że to to i że jak się skończy to uciekne do rodziców.. A jednak to było straszne.. Czułam jakby mnei coś nawiedziło....;/ Spałam u rodziców w pokoju ale bałam sie spać jak modliłam się całą noc w myślach aż jakoś zasnełam... I dopiero teraz pomyślałam żeby poczytać o tym w internecie... I znalazłam to forum... co z tym robić.. PIszecie że to macie kilka lat itd... Ja tego nie chce mieć bo bałam się zasnąc dzisiaj w nocy żeby mi się to nie przytafiło.. Dzisiaj pewnie też będe się bać.. Może trzeba to leczyć u psychiatry no nie wiem.. ehh :( Nie chce tego !

Miewałem takie paraliże wielokrotnie... Niezależnie od tego czy spałem w wygodnym łóżku, lesie czy na podłodze. Nie ma reguły. Zwykle udaje mi się z tego wyrwać szarpiąc się na boki:p Na początku w ogóle nie potrafiłem się poruszać, ale z czasem paraliże stawały się co raz bardziej upierdliwe, więc musiałem się nauczyć z tym radzić. Niestety tylko doraźnie. Dodam jeszcze, że po takim paraliżu sennym dostawałem zawsze ataku lęku, tak silnego, że serce jest gotowe wyskoczyć przez gardło :D Całe ciało się trzęsie, a oddech jest przyśpieszony. Zwykle jak już oprzytomnieje trochę, to znów padam na poduszkę i usypiam nie zwracając uwagi na lęk. Po prostu trochę się przyzwyczaiłem. Prawdopodobnie ma to związek z nieregularnym trybem życia, jak również bardzo różnych godzinach snu.

To ja mam to rzadsza forme chyba jak ktos tu napisal. U mnie sie to zdarza bardo cesto, czasem pare razy w tygodniu, ale PRAWIE ZAWSZE w peirwszych momentach od zasniecia. Po prostu leze najczesciej na brzuchu (obalam tu mit ze tylko na wznak to sie zdarza) i nagle czuje jakby spadlo na mnie tysiac kilo, umysl jest swiadomy, ale cialo nie moze roszyc sie na milimetr, to trwa kilkanascie sekund i "nieludzkim wysilkiem" sie wybudzam. Czesto powtarza sie to kilka a nawet kilkanascie razy pod rzad. Czesto tez, gdy jestem w tym stanie, slysze jakies glosy, ktos cos mowi do mnie, slysze tio bardzo wyraznie ale nie moge zrozumiec sensu. Ostatniej nocy gdy zapadlem w ten stan, slyszalem czyjes kroki kolo mnie i klaskanie. Musze przyznac ze te klaskanie przerazilo mnie bardziej niz te glosy nieraz. Czesto mam ze tak leze obezwladniony, i wydaje mi sie ze ktos wchodzi do mojego pokoju, np moj brat i cos do mnie mowi, ja tez proboje mowic ale jedyne co z siebie wydaje to jakies jeki. Przyzwyczailem sie juz do tego, ale dalej jest to nieprzyjemne :( chetnie porozmawiam z kims o tym,

Ja mam podobnie, lecz jak czytam kazdy post, to rozni sie ten stan drobnymi szczegolami. Nie czuje zadnego goraca, ani nie mam problemu z oddychaniem. Zwykle dzieje mi sie to nad ranem, gdy sie budze, ale ciagle mam zamkniete oczy. I nagle czuje, ze mnie to dopada. Czuje mrowienie na calym ciele, wszystko jest w zwolnionym tempie, chce sie ruszyc i nie moge. Oczu rowniez nie moge otworzyc, choc bardzo sie staram. Dzisiaj mi sie chyba udalo je troche otworzyc, i widzialam jakby za mgla,wydaje mi sie, ze podnioslam rece, ale ich nie widzialam..Tak jakbym duchem je podniosa, ale rece chyba dalej lezaly, bo ich nie moglam zostrzec. (okropne uczucie). Tak jak u wiekszosci, rowniez odczuwam towarzystwo kogos(czegos). Raz gdy usnelam po poludniu, nagle znow mnie to dopadlo. Roznilo sie tylko to, ze slyszalam przerazliwy jek, czulam jakby cos siedzialo mi na brzuchu i gryzlo mnie w reke, choc bolu nie czulam, a samo to, ze ktos mnie gryzl i tutaj rowniez nie bylam w stanie otworzyc oczu. U mnie rowniez to trwa juz dluzszy czas, przynajmniej 3 lata, choc zdarza sie rzadko. Zawsze kiedy leze na wznak, nigdy jak leze na boku. Dopiero dzisiaj dowiedzialam sie jak to fachowo sie nazywa.

Hmm chyba właśnie się dowiedziałem co mi się przytrafiało przez kilkanaście lat mojego życia. W dzieciństwie doświadczałem podobnego uczucia. Często miałem sny, które kończyły się uczuciem duszenia i bycia obezwładnienia przez jakąś złą istotę. Zawsze mi się to przytrafiało gdy śniłem, że jestem w ciemnym pomieszczeniu. Jakaś zjawa utożsamiająca zło próbowała mnie obezwładnić i udusić. Budziłem się zesztywniały i przerażony. W wielku około 17-18 lat (a było to ponad 12 lat temu) raz się temu "przeciwstawiłem" siłą woli i w jakiś dziwny sposób to pokonałem i od tej pory nigdy więcej nie doświadczałem tego "zjawiska" pomimo podobnych snów.

Nie chcę powiedzieć, że to co zrobiłem "zadziała" dla każdego, być może błędnie interpretuję te sny i odczucia jakie podczas nich doświadczałem - może to było coś innego. Ale zdaję sobie sprawę jak bardzo jest to niesympatyczne uczucie. Do dziś je pamiętam po tylu latach. I napisałem to wyżej, z nadzieją, że może komuś się uda w ten sposób tego pozbyć. Choć przyczny tych doświadczeń w moim przypadku być może były bardziej psychologiczne niż jakie kolwiek inne.

Pozdrawiam

tez mam ten paraliz,tylko zastanawiam sie co bedzie dalej gdy sie niewybudze bo potrafie sie wybudzic a robie to tak gdy czuje to mrowienie na calym ciele,to wtedy probuje krzyczec i sie z calych sil poruszyc az poczuje ze jestem i wtedy sie budze,tylko boje sie co by bylo gdybym wytrzymal do konca i niechcialbym sie obudzic,czy bylby to koniec?czy moze jakas zylka by mi w mozgu pekla?hmm mam ochote sprobowac,ale sie boje...

ja miałem takie uczucie kilka razy. budziłem sie. widziałem sufit i kantem oka to cosie dzieje wokoło. nie miałem władzy nad ciałem, nie mogłem krzyczeć chociaż bardzo chciałem, nie oddychałem a mimo tego nie dusiłem sie. czułem czyjąś obecność wokół siebie, tak jakby był przy mnie mój zmarły brat, bardzo sie bałem tej sytuacji. po chwili traciłem świadomość i budziłem sie rano. niech kotś mi powie czy zamiast zasypiać tracił swiadomość. Nie wiedziałem co sie ze mną dzieje dopuki rano z ciekawości nie wpisałem w google co sie ze mną dzieje i wyskoczyło mi wasze forum. moja narzeczona boi sie ze kiedyś taki stan zostanie mi na dłuzej i że będe sparalizowany. wiec mam pytanie do eksperta: Czy ten stan moze sie utrawalić i czy moge zostać w tym stanie na zawsze? jak zmienić to że taki stan sie pojawia, jak wogóle moge sobie pomóc żeby to zmienić, pracuje 12 godzin, mam duzo zajęc w domu, przychodze z pracy to prawie śpie, w pracy czasem jestem bardzo osłabiony i wyczerpany.

Paraliz senny, z tego co pamietam to dobrze jest skupic swoja swiadomosc na jakims jednym miejscu, nie myslec o calym ciele, np na malym palcu u nogi, i calym sie skupic i probowac nim poruszyc, z drugiej strony to nieco zazdroszcze, od paralizu juz tylko krok do swiadomego opuszczenia ciala i latania pod sufitem czy w swiecie astralnym :)

Ja zawsze mam takie wrażenie, że nie mogę wejść w to co mnie wciąga parazliż, nie mogę mu ulec, bo to będzie koniec... Czuje się tak jakbym miała umierać... To jest okropne, doświadczam tego już od jakiś 3 lat ;( I czasem łapie często, czasem rzadziej... Dzisiejszej nocy znowu nadeszło... Czułam, że się dusze... Próbowałam otworzyć oczy, ale nie mogłam, widziałam swojego kota który ze mną zwykle śpi, chciał podrapać mnie po twarzy i próbowałam się z całej siły zasłonić dłońmi, ale to było takie trudne... Widziałam też jakieś ciemne postaci wokół i swojego psa, który siedzi przy łóżku i mi się przygląda... Jak wkońcu udało mi się wybudzić to czułam się strasznie... Dlatego zastanawiam się czy coś takiego może być niebezpieczne? Ja jak się przebudziłam czułam się taka zakręcona, jakbym zaraz miała paść... Mimo, że już nie spałam nadal ciężko było mi złapać normalny oddech i dziwnie bolała mnie głowa... Z trudem wstałam i poszłam po szklankę mleka do kuchni... A dwa tygodnie temu było jeszcze gorzej... byłam tego dnia na pogrzebie i w nocy zaczęłąm mieć podczas paraliżu takie zwidy, że ktoś na siłe wpycha mnie do trumny (zupełnie identycznej jaka była tego dnia na pogrzebie) i łamie mi zęby!!! To było okropne!!! :/

I właśnie zastanawia mnie ten fakt czy taki paraliż może odbić się na naszym zdrowiu... Własnie z tym co wczoraj... próbowałam się na siłę obudzić i głowa mnie rzeczywiście aż rozbolala itp... Przeraża mnie to...
W ogóle mówią też, że to zmora nocna... Zaczęłam kłaść aż przez to lusterko na oknie bo taki jest zabobon, żeby odgonić zmorę... Wczoraj tak zrobiłam i już ponownie paraliż mnie nie dopadł :)

weteran napisał prawdę,jest to idiotyzm,że się tego boicie.Ja osobiście nie kocham tego zjawisko aczkolwiek nie boje się że cos mi się stanie bo to jest chwilowe zaćmienie która po paru chwilach przemija.Ale jednak jest z wami coś nie tak jeśli próbuje usypiać i nagle was łapie paraliż senny,zazwyczaj pojawia sie on gdy otwiera się oczy co jakiś czas,próbując utrzymać świadomośc(do świadomego snu).Jedyny sposób to brac leki psychotrope,których wad nie będe wymieniać(więc raczej odpada) albo myslenie,żeby to przerwać siłą woli.Nie wiem czy to sie liczy ale po nałogowym paleniu papierosów potrafie rzucić w 1 dzień i nie palić nawet miesiąc+ to,że paraliż mnie nie łapie bez przyczyny,dlatego sie nie boje.Ale dla upornych to skupcie sie na 1 części ciała i z całej sili próbujcie nim ruszyć,może dojśc do wysiłku...Powodzenia i nie s** w majty.

Ja normalnie już nie wyrobię z tym... przed chwilą właśnie znowu miałam ten atak tylko u mnie to się dzieje przed zaśnięciem, leże leże i nagle czuje, że ten "sen" mnie tak dziwnie "wciąga", "przygniata". Jak mam to uczucie to już wiem, że zaraz będzie jakiś koszmar... dzisiaj sąsiad chciał mnie zabić, a ja nie mogłam się ruszyc, nic... obudzilam się z tego i za kilka sekund znowu się to powtórzyło... ratunku!

Mnie cos podobnego spotkalo wczorajszej nocy. Snilo mi sie ze moj brat krzyczy i nagle wbiega i mowi ze cos jest w pokoju. Pobieglem predko zobaczyc co sie stalo. W polowie drogi doznalem paralizu. Nie moglem mowic ani oddychac. Czulem niesamowity lek. probowalem jeszcze dojsc do luzka ale padlem na kolana i jeszcze uderzylem piesciami w podloge, zeby ktos mogl mnie uslyszec. Potem nagle znalazlem sie w luzku. Dalej nie moglem sie ruszyc i tylko moja swiadomosc dzialala, nie czulem ciala. Spojrzalem na budzik. Wskazywal 4:04. Ostatecznie przebudzilem sie i natychmiast spojrzalem na zegarek. Byla 4:04. Czulem sie zmeczony i odczowalem strach, jakby cos sie znajdowalo w pokoju, oczywiscie cos zywego oprocz mnie.

Ja osobiście chciałbym doświadczyć tego uczucia xD

Mi też się zdarza mieć takie ataki, nie mogę wydobyć z siebie słowa, ani się poruszyć i czuje na sobie wielki ciężar i robi mi się gorąco, albo słyszę jakieś głosy. Ostatnio przydarzyło mi się, że widziałam postać, która klęczy koło łóżka i nie mogłam się wybudzić. trwało to bardzo długo. Przez to wszystko nie mogę spać, późno zasypiam, nawet nad ranem. Poszłam ostatnio do neurologa, bo mam straszne bóle głowy i powiedziałam co mi dolega, że spać nie mogę i mam takie, a taki to mnie wyśmiał i powiedział, że głupoty opowiadam, nie rozumiem Tego...

Pierwszy taki atak miałem, mając 14 lat - teraz mam 25 i nadal mi się to przydarza. Jak zasypiam, wierzę, że tę noc całą prześpię, lecz nie zawsze wiara pomoże. Świadomość się budzi, lecz ciało nie - komendy wydawane przez mózg, aby się zbudzić z tego paraliżującego snu nie skutkują. Przez całe ciało przechodzą dziwne mrowienia, a ja zaczynam wydobywać z siebie jakiś dźwięk - są to jęki i w myślach wołanie o pomoc. Narzeczona nie raz mnie z tego sama wybudzała, a rano mówi, że znów miałem ataki i głośno jęczałem. Jeżeli ktoś jest mi w stanie pomóc, proszę się odezwać TURIYE@interia.pl

Ja mam paraliż senny od jakiś 4 lat i przez ten czas nauczyłam się z niego "wybudzać". Wystarczy "się skupić" na tym, że chcesz się wybudzić, bo przecież jest się świadomym, mi zawsze to pomaga. Kiedyś codziennie przez 3 tygodnie mnie to "łapało", teraz tak od 2 do 4 razy w miesiącu. Będę musiała iść z tym do lekarza, a dopiero dzisiaj się dowiedziałam, jak to się nazywa "fachowo".

Tak, czytałam już gdzieś o tym sposobie, ale na mnie niestety nie działa, ponieważ zawsze zasypiam na boku, a paraliż i tak jest. Kiedy się wybudzam z paraliżu to jestem na boku, więc to chyba świadczy o tym, że na boku też spałam. Jednak zauważyłam, że paraliż występuje wtedy kiedy śpię też w dzień, a wieczorem nie jestem zmęczona, więc staram się tego unikać. Dziękuję i pozdrawiam. Szarlotkaa