Jak radzić sobie z bezsennością?

Mam 21 lat, jestem kobietą, studiuję zaocznie oraz pracuję. Pod względem spania jestem od zawszę dziwna, jak i jedzenia... Gdy się urodziłam spałam w szpitalu prawie cały czas, spokojne dziecko jak marzenie. Gdy rodzice przywieźli mnie do domu płacz wrzaski rodzice prawie nie spali i ja też. Jako dziecko spalam od 3 do 7 czasem do 9 w dzień nigdy, czasem w nocy wcale.

Lunatykowałam często teraz rzadko mi się to zdarza, ale zawsze kończy się to siniakami. Jestem typową sową. Kładę się do łóżka i co bym nie robiła nie mogę zasnąć , aż nie przyjdzie ta pora ,że mnie powali z nóg. W gimnazjum nie miałam łatwego życia (byłam prześladowana przez klasę z powodu iż jestem wrażliwą osobą, a mojej byłej klasy wychowawczynią była moja ciocia).

Wstawałam nadal normalnie i nie czułam żadnego problemu. Wszystko zmieniło się w liceum ręce zaczęły mi trząść bez powodu , po pewnym czasie poznałam chłopaka miałam z nim trudne życie popadłam w depresje, potrafiłam spać całe dnie, w nocy nie spałam, spóźniałam się do szkoły nagminnie, aż przestałam do niej prawie chodzić.

Nie czułam sens życia nie chciało mi się nic robić najlepiej było zostać cały dzień w łóżku i tak było tylko gdy rodzice z pracy przychodzili obierałam się, że niby byłam w szkole ale oni szybko odkryli prawdę. Na początku nazywali mnie leniem bo przed nimi wszystko ukrywam, że mam problemy. A ja nie dość, że nie mogłam wstać to w świecie snu było miło, działał na mnie jak narkotyk. Nie zdałam klasy, mimo pomocy rodziców. Najważniejsze było dla mnie, żeby byłemu chłopakowi w życiu się układało kosztem moim.

Nawet jak było trochę lepiej nadal kładłam się spać późno, a zasypiałam do szkoły... Przed wszystkimi udawałam, że jest Ok nauczyciele mówili na mnie studentka, a że sobie radzę ze szkolą czyli opanowaniem wiedzy, zmówili się i przez tą niemoc zwleczenia swoich, wtedy zwłok łóżka, nie zdałam.

Na co dzień byłam osłabiona. Zaczęłam palić papierosy, tylko one trochę koiły moje nerwy. Niestety dziś układ nerwowy mam zniszczony przy małym zdenerwowaniu trzęsę się jak galareta - pseudo szkolne parkinson .

Gdy na następny rok w szkole dowiedzieli się, że mam depresję skierowali mnie do psychiatry dostałam leki, które mnie omamiły i nic nie zmieniły i nadal przez osłabienie wymiotowałam, przestałam je brać po czym miałam problemy z nerkami (3 razy na pogotowiu przeciw bólowe leki). Sama sobie próbowałam poradzić z moim problemem i jakoś dałam radę. Wmawiałam sobie, że słońce świeci i trzeba się cieszyć. Próbowałam się komuś wygadać w tym okresie, ale nasza była pedagog mnie zgnębiła tylko wielkie łzy były, aż klasa się przestraszyła bo znała mnie z innej strony.

A ta pani psychiatra pytania typu: czy wymiotujesz,  zero jakiej kolwiek rozmowy, pomocy duchowej. W domu niestety mama nie umiała mi pomóc chciała zemną iść na rozmowę do psycholog, ale miałam już dość specjalistów. Po dłuższym związku z chłopakiem rozstałam się z nim. Pierwsze 2 tygodnie czułam się tak silna owszem schudłam, ale chodziłam późno spać i w miarę wstawałam poznałam nowego chłopaka rok następny był cudowny, nie chodziłam wcześnie spać, ale już tak często nie spóźniałam się do szkoły. Zdałam maturę zaczęłam studia, podjęłam nową pracę.

Problem znów powstał jakieś 3 miesiące temu... znów nie mogłam zasnąć, a o normalnym wstaniu zapomnijmy. Zaczęłam się do pracy spóźniać, na szczęście nikt mnie nie kontroluje, ale wszystkim pobocznym musiałam historyjki wymyślać. Wcześniej miałam stresowy okres, bo wesele brata jest ważne, a przed nim tyle pracy i nauki nie dawałam rady, ale w miarę spałam tzn. tak, że nigdzie nie nawalałam.

W dzień wesela mojego brata rano wybuchłam płaczem, wpadłam w histerię nie mogłam się jak kiedyś uspokoić za dużo miałam nałożonych obowiązków, związanych z uroczystością i za dużo dni pracy przed weselem, pracuje 12h wtedy 4dni po 12h . Nie mogłam siebie ogarnąć, a co dopiero wszystkie obowiązki weselne na szczęście brat mnie zna i nie miał mi tego za złe. No i się zaczęło dzień w dzień godzinne spóźnienia do pracy. Trochę podchodziłam na początku do tego na luzie, bo nikt mnie nie kontrolował, lecz po pewnym czasie już powiedziałam sobie nie trzeba wstawać normalnie, niestety godzina 5 rano, ja oczy jak na zapałkach, nie mogę spać, zaczęło robić się coraz gorzej ...

Godzina 8 rano, ja padam z nóg, na 9 do pracy, godzina 10 jestem w pracy, kreci mi się w głowie, nie mam siły wracam do domu, nie mogę zasnąć i tak prawie na okrągło czasem zasnę o 3 w nocy...
Dziś po 2 dniach pracy po 12h wstałam o 13 ... oczywiście miałam być w pracy rano ... niestety nie udało się i teraz godz. 2:14 nie chce mi się spać jutro wolne pewnie przeleżę cały dzień, w nocy znów nie będę spać.

W tej pracy pracuje już 11miesięcy, piję często kawę. Zawszę mówiłam, że w nocy mogłabym żyć, a w dzień spać... A w snach jest tak dobrze, aż nie chce się wstawać. Co mam zrobić by wcześniej zasnąć, czyli około 23, a wstać o 8 rano... Pamiętam, że w dni gdzie byłam bardzo zmęczona po basenie czułam się jak nowo narodzona tylko później byłam chora (zatoki zatkane mam).

Jak ułożyć plan dnia żeby się przestawić... a może iść do lekarza... trochę bardziej opowiedziałam tu swoje życie, a nie problem, ale problem istnieje od dawna, nie mogę zasnąć, kiedyś jeszcze wstawałam teraz już mogę całe dnie spać ledwo co można mnie z łóżka wyciągnąć.

Pytanie zadane 23.08.2010r. o 02:33 przez wa...hj@o2.pl